Η ΧΩΡΑ ΜΟΥ

Ζούμε στο καλύτερο οικόπεδο. Ηλιόλουστο, πανέμορφο, με μιά ιστορία ΝΑ! (μετά συγχωρήσεως). Εδώ, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η δημοκρατία, εδώ άνθισαν οι επιστήμες, εμείς δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού στα υπόλοιπα πιθήκια της γης. Κανείς τους, δεν έφτασε στο επίπεδό μας, κανείς τους, δεν έχει να επιδείξει τόσα πειστήρια πολιτισμού, φιλοσοφίας, επιστήμης και αρχιτεκτονικής. Περάσαμε ένα σωρό κακουχίες, ένα σωρό μεταβατικά στάδια ανά τους αιώνες. Χτίσαμε τον Παρθενώνα, θεμελιώσαμε τα Μαθηματικά, περάσαμε πολέμους, σκλαβιές, διώξαμε τους Τούρκους, πετάξαμε όξω Ιταλούς και Γερμανούς, σώσαμε την Ευρώπη, διώξαμε τη Χούντα, μπήκαμε στην Ευρωπαική Ένωση και έχουμε ξανά δημοκρατία.

Σαν λαός γενικότερα, είμαστε φιλόξενοι, καλόκαρδοι, δημοκράτες, αντιρατσιστές, βαθιά φιλοσοφημένοι, χριστιανοί ορθόδοξοι, αλλά υπέρ της ανεξιθρησκείας και ελεύθεροι (κάτι δεν σας κολλάει, ε; συνεχίστε). Σε όποια χώρα μεταναστεύουμε, είμαστε υπόδειγμα και όλη η υφήλιος είναι γεμάτη από λαμπρούς Έλληνες επιστήμονες., που έχουν διαπρέψει και μας κάνουν περήφανους. Ξέρουμε καλύτερα από όλο τον κόσμο τί σημαίνει ισότητα, καλό φαγητό, πατρίδα.

Οκ, τώρα ξαναδιαβάστε το. Ξαναδιαβάστε το, όσες φορές χρειαστεί, για να πειστείτε κι εσείς. Εγώ, είμαι στην εικοστή φορά και δεν έχω ξαναδιαβάσει μεγαλύτερη αρλούμπα. Ναι, εγώ το έγραψα, αλλά δεν είναι δικές μου επισημάνσεις. Θέλετε τις δικές μου; Οκ.

Πιστεύω, ότι δεν έχουμε δημοκρατία. Έχουμε Νέα Δημοκρατία. Δεν έχουμε ελευθερία. Έχουμε φιλελευθερισμό και άγρα κέρδους, με το λιγότερο δυνατό κόστος. Δεν έχουμε ελευθερία λόγου. Έχουμε φίμωση, κλείσιμο σταθμών, σάπιο σύστημα δικαιοσύνης, καταναγκαστική ορθοδοξία, ρατσισμό, υπέρμετρη χρήση βίας και βασανιστήρια από την αστυνομία.

Οι Έλληνες που ζουν σε ξένες χώρες, έχουν διακριθεί τόσο, όσο και οι Άγγλοι, οι Αιγύπτιοι, οι Πολωνοί, κ.τ.λ. Παντού και πάντα θα υπάρχουν λαμπρά μυαλά, άσχετα από πού προέρχονται, απλά εμείς εκθειάζουμε περισσότερο τους δικούς μας. Όσο για το ποιόν μας, ρωτήστε την Αμερική, τί τράβηξε απ΄τους μετανάστες μας, τη δεκαετία 50-60, απ΄τα καλόπαιδα που την ρημάξανε.

Βρίζουμε την Αμερική και δικαίως. Αυτοί δεν έχουν ιστορία, δεν έχουν πολιτισμό που να συγκρίνεται ούτε στο μικρό δαχτυλάκι με τον δικό μας. Δεν έχουν ελευθερία, κάνουν πολέμους, έχουν ηλίθιο πρόεδρο, έχουν παρακμή. Δεκτό. Όμως, ούτε στον ύπνο μας, δεν είχαμε ποτέ την ελευθερία λόγου και έκφρασης που υπάρχει στην Αμερική. Οι δημοσιογράφοι λένε ότι γουστάρουν, όπως το γουστάρουν και ενίοτε βραβεύονται με όσκαρ για δουλειές τους, κατά της χώρας τους. Σε κάθε απόφαση της χώρας τους, θα δεις παντού πλακάτ και διαδηλώσεις, ακόμη και για το πιο μηδαμινό πράγμα.

Εμείς, παραμένουμε στους καναπέδες και διαδηλώνουμε παθητικά, στα επαναστατικά επεισόδια των ΑΜΑΝ. Εμείς, κρύβουμε τα στοιχεία μας, γι΄αυτά που γράφουμε στα μπλογκς, για να μην μας μηνύσουνε. Στέλνουμε θερμή συμπαράσταση στους σταθμούς που φιμώνονται, μέσω mail. Στέλνουμε επιστολές στον πρωθυπουργό, με παρότρυνση ξένων site, για τα βασανιστήρια που κάνουμε σε πρόσφυγες, μέσω internet. Ενίοτε, διαδηλώνουμε γερά, για τις μεταγραφές του Κόκκαλη, για τις νίκες της Εθνικής στην Ευρώπη, για την Παπαρίζου στην Eurovision. Παρελαύνουμε για το ΟΧΙ του Μεταξά και βουτάμε τα παιδιά μας απ΄τα μπράτσα, βγάζοντάς τα απ΄την παρέλαση, αν τύχει και κρατάει την σημαία μας, κάποιος βάρβαρος (μη Έλλην, γαρ).

Το σύνταγμά μας, το τρίβουμε στην μούρη καθενός που αμφισβητεί, τί σημαίνει Δημοκρατία, Ελευθερία, Ισότητα. Το ΄χουμε κορνιζώσει και το ΄χουμε κάνει παντιέρα, αλλά τελικά είναι μόνο ένα τιμητικό κείμενο, μια έκθεση ιδεών, για όλα αυτά που θα ήθελε να ήταν η Ελλάδα, αλλά δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ.

Αυτή, είναι η χώρα μου.

ΕΠΙΠΕΔΟ

Αυτή η λέξη, είναι μία σκιά που ίπταται πάνω απ΄τις σκέψεις μας και τις βάζει σε καλούπια, τις κόβει, τις πλανίζει και τις φέρνει ίσα κι όμοια με αυτό που θα θέλαμε να είμαστε, αυτό που θέλουμε να πετύχουμε. Επίπεδο υψηλό. Δεν με ενόχλησε ποτέ το λεξιλόγιο κάποιου με ωραίες ιδέες, με νόημα σωστό, με σοβαρούς προβληματισμούς. Το επίπεδο για μένα, κρύβεται στο ζουμί, στο μυαλό, στην κρίση και όχι στο λεξιλόγιο, την ορθογραφία, τα «σκουλαρίκια» ,τα «μίνια» και τις ιδιοτροπίες της κάθε γραφής.

Τί να την κάνω την καθαρεύουσα, την μόρφωση και τον καθωσπρεπισμό, όταν το αποτέλεσμα, είναι στεγνό, σοβαροφανές και διέπεται από στείρες και φασιστικές απόψεις; Γιατί να με ενοχλήσει το «πουτάνα» και να θεωρήσω επιπέδου το «εταίρα», ενώ και τα δύο έχουν το ίδιο νόημα και να μην ασχοληθώ με το μήνυμα που θέλει να δώσει αυτός που τα χρησιμοποιεί; Γιατί να αποκλείσω τον «μαλλιά», τον «βλάχο», την «λατέρνα», όταν αυτά που έχουν να μου πουν, τα θεωρώ σωστά και με αγγίζουν; Αλήθεια, ποιός έχει υψηλότερο επίπεδο, ο Χριστόδουλος ή ο Γεωργίου; Ο πρώτος, δεν θα πει ποτέ «μουνιά» και ο δεύτερος δεν θα πει ποτέ «κουσούρια».

Προσπαθούμε να δώσουμε στην συμπεριφορά μας, ένα κύρος, στην εμφάνισή μας το ίδιο. Τα κείμενά μας, φροντίζουμε να είναι προσεγμένα, καθαρά, χωρίς ορθογραφικά λάθη. Ακούμε αλλιώς, την γνώμη ενός μορφωμένου και δεν πολυδίνουμε βάρος στη γνώμη ενός εργάτη. Έχουμε καταμπερδέψει το επίπεδο με την αισθητική. Έχουμε φτιάξει κουτάκια στους εγκεφάλους μας και τα ταξινομούμε έτσι, ώστε έννοιες όπως : επίπεδο, μόρφωση, αισθητική, εμφάνιση, καλλιέργεια, να έχουν γίνει ένας τεράστιος αχταρμάς.

Ένας φασισταράς κάτοχος δέκα πτυχίων και απόφοιτος ξένων πανεπιστημίων, δεν θα χαρακτηριστεί φασισταράς, αλλά θα επιμείνουμε στην μόρφωσή του, πιστεύοντας πως από μόνη της, αρκεί να γεμίσει έναν καμμένο εγκέφαλο. Μία ξανθιά πρωινατζού, γνώστης πέντε ξένων γλωσσών και μορφωμένη, επειδή χορεύει κάθε πρωί τσιφτετέλια, βγάζοντας προκλητικά πολλά λεφτά, θα χαρακτηριστεί αβίαστα, μια χαζή ξανθιά πρωινατζού. Επίπεδο για μένα, είναι η προσωπική μου αξιολόγηση για ανθρώπους, απόψεις, κείμενα, συμπεριφορές. Είναι τί εμένα μου αρέσει, τί θεωρώ σωστό, βαθύ ή ρηχό.

Η μόρφωση είναι απλά ένα εργαλείο. Ένα πινέλο, που θα χρωματίσει καλύτερα τις λέξεις, ώστε να γίνουν πιο κατανοητές. Ένα καλαπόδι, που βάζοντάς το στο μυαλό μας, θα διευρύνει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Ένα σφυρί, που θα σφυριλατήσει το κεφάλι με γνώμες, ιδέες και σκέψεις σημαντικών ανθρώπων, που αν δεν τις καταλάβουμε, με την ίδια σφυριά θα βγουν απ΄την άλλη. Θεωρώ, πως θα είχε πολλά περισσότερα να πει η μητέρα μου, από οποιονδήποτε πανεπιστημιακό, κι ας έχει πάει μόνο μέχρι Δευτέρα Δημοτικού.

Θεωρώ, πως αν δώσουμε βήμα σε ανθρώπους που δεν θα εγκρίναμε ποτέ, λόγω καταγωγής, μόρφωσης, τάξης, εμφάνισης, ίσως να μπορέσουμε να στολίσουμε κι άλλο το μυαλό μας και να χρησιμοποιήσουμε χωρίς τύψεις, λέξεις που εξοστρακίζουμε λόγω ήχου ή επιπέδου.

Αν θεωρείτε ότι γράφω μαλακίες, μην χαλιέστε. Τα ΄παμε, είμαι μόνο μια ψιλικατζού.