LIFE

Αυτές τις μέρες η κούραση είναι εφιαλτική. Ο Τασούλης δουλεύει ασταμάτητα, τα τρία τελευταία Σαββατοκύριακα. Χθες αποφασίσαμε κατά τις δώδεκα τη νύχτα να βάλουμε μπουγάδα και να ψάξουμε μπας και βρούμε κάτι καθαρό να φορέσουμε το πρωί. Με την γαμημένη βροχή, πάει και η μπουγάδα, άντε σήμερα να περιμένουμε νυσταγμένοι να πλύνει το πλυντήριο για να απλώσουμε. Και ποιός σιδερώνει μετά…

Στην κουζίνα μου, γίνεται μάχη από άπλυτα μπoλάκια και ταψιά των συμπεθέρων, ευγενικές χορηγίες, που πρέπει αύριο το πρωί να επιστραφούν καθαρά, για να ξαναγεμίσουν, επίσης ευγενικά. Διαδικασία που θα πάρει καμμιά ώρα γιατί το πλυντήριο πιάτων δεν τα χωράει. Τους τονίζω κάθε φορά ότι είναι πιο εύκολο να παραγγέλνεις σουβλάκια και αρχίζουν τα γνωστά περί βιταμινών και μετάλλων. Ρόμποκομπ μας κάνανε με τα σπανάκια και τις φακές, αλλά κουράγιο πουθενά.

Έχουμε νοικιάσει εδώ και πέντε μέρες κάποια dvd, που σίγουρα θα ολοκληρώσουμε σε καμμιά βδομάδα. Τον άρχοντα των δαχτυλιδιών, τον είδαμε σε τέσσερα μίνι επεισόδια. Ουσιαστικά τα dvd, τα έχουμε για τη χώνεψη. Τρώμε σαν γουρούνια στο κρεβάτι και στα πρώτα δέκα με δεκαπέντε λεπτά αρχίζουμε εναλλάξ τα ροχαλητά. Εντάξει, εγώ δεν ροχαλίζω, αλλά επειδή οι φήμες υπάρχουν, θα κάνω την πάπια. Η μαλακία είναι ότι δεν έχουμε συγχρονισμό στον ύπνο. Κοιμόμαστε σε διαφορετικά σημεία της ταινίας με αποτέλεσμα, μέχρι την επόμενη μέρα να βγάλουμε άκρη πού είχε μείνει ο καθένας, ξαναψοφάμε. Τα περισσότερα dvd, τα γυρνάμε άθικτα.

Όταν κλείνει νωρίς καμμιά φορά το video club, την βγάζουμε με ντοκυμαντέρ. Είναι εγγύηση ότι θα έχουμε συγχρονισμένο ύπνο. Ειδικά με αυτήν την χαρακτηριστική φωνή αυτού του κυριούλη που ποτέ δεν θυμάμαι τ΄όνομά του. Ύπνωση σκέτη είναι.

Η μόνη μαλακία, είναι ότι δεν προλαβαίνουμε να τα πούμε. Περιμένουν οι πελάτες πότε θα σχολάσει εκείνος, για να πουν τα ποδοσφαιρικά τους. Μου σκάει ένα φιλί στα πεταχτά, καμμιά φορά και μια αγκαλίτσα και αρχίζει τις αναλύσεις. Ότι πούμε στο αυτοκίνητο κι αυτό αν δεν ακούμε sport fm. Τουλάχιστον, κάθε πρωί και κάθε βράδι μας φτιάχνει λίγο η διάθεση με το ραδιόφωνο. Πετάνε κάτι ατάκες, που μας θυμίζουν να γελάσουμε παρέα.

Μερικά βράδια, όταν τα σουβλάκια έρχονται γρήγορα και έχουμε πιει κάνα μεταμεσονύκτιο φραπεδάκι, καθόμαστε και τρώμε στον καναπέ. Βάζουμε τα σουβλάκια αραδιαστά στο τραπεζάκι και κοκορευόμαστε πόσο γαμάτα είναι να τρως σε καναπέ καθιστός.

Έτσι είναι και οι ζωές των περισσότερων ανθρώπων που γνωρίζω. Ζεις σχεδόν όλη σου τη ζωή με τους συναδέλφους, λες τα μισά απ΄αυτά που θέλεις, αγαπάς τον άνθρωπό σου, αλλά από μακριά. Ακόμα κι όταν συναντηθείτε, υπάρχουν τόσα πολλά που έχουν μείνει πίσω και τρέχεις να τα προλάβεις.

Σήμερα θα πλύνουμε μπολάκια, θα βάλουμε μπουγάδα, θα φάμε σουβλάκια και θα ροχαλίζουμε μετά. Ίσως προλάβουμε να πούμε και καμμιά κουβέντα. Η πιο όμορφη στιγμή της μέρας, είναι λίγο πριν κοιμηθώ. Όταν έρχεται η στιγμή της αγκαλίτσας. «Αγκαλίτσα;» μου λες, «μου λείπεις» σου λέω και ας σε σφίγγω στην αγκαλιά μου.

ΤΥΨΕΙΣ

Επειδή νοιώθω ότι έχω αδικήσει τον Γητευτή, ας μου επιτραπεί αυτό το αναλυτικότερο κείμενο, τουλάχιστον για να μπορέσω σε πιο χαμηλούς τόνους να εξηγηθώ καλύτερα. Όλα αυτά, γιατί ένα παιδί 24 χρονών, θεωρώ ότι έχει τα περιθώρια να ακούσει, να σκεφτεί και όλη τη ζωή μπροστά του για να τα ζήσει. Ας μην θεωρηθούν σοφίες ή υποδείξεις, είναι απλά η δική μου γνώμη και μια αφορμή για μια συζήτηση που δεν άφησα να γίνει.

Είναι ευκολότατο να ρίχνουμε το φταίξιμο σε ομάδες ανθρώπων, σε συνομωσίες, σε σεξουαλικές συμπεριφορές. Είναι εύκολο να κολλάμε την ταμπέλα «πούστης», «λεσβία», «διεστραμμένος». Το δύσκολο, είναι να πλησιάσουμε έναν έναν από αυτούς τους ανθρώπους και να τους προσεγγίσουμε. Να δούμε και την δική τους οπτική. Το να είσαι ομοφυλόφιλος, δεν είναι κάτι που το επέλεξες, κάτι που πειραματίστηκες και το διάλεξες, είναι η ίδια σου η φύση. Όταν λοιπόν ζεις μια ζωή όπου είσαι αρνητικά δακτυλοδεικτούμενος για κάτι τέτοιο, όπως ας πούμε, ένα μοντέλο είναι θετικά δακτυλοδεικτούμενο για την εξωπραγματική ομορφιά του, φαντάζεσαι πόσο δύσκολο είναι.

Φαντάζεσαι επίσης, πόσο απάνθρωπο είναι, ένα μικρό παιδί σαν κι εσένα, που απλά ακολουθεί την ετεροφυλόφιλη φύση του, να τσουβαλιάζει με αυτόν τον τρόπο ανθρώπους, που δεν το αξίζουν. Ένα παράδειγμα που χρησιμοποιώ για τέτοιες περιπτώσεις και πιάνει σε αρκετά παιδιά, είναι το εξής. Πάρε έναν άνθρωπο που δεν συμπαθείς για λόγους που είναι πάνω απ΄την επιλογή του και βάλτον νοητά σε ένα δωμάτιο μόνο του. Γύμνωσέ τον από ρούχα, σεξουαλική συμπεριφορά και οτιδήποτε άλλο σε ενοχλεί και δες τον. Είστε ίδιοι. Τίποτε επάνω του δεν τον κάνει λιγότερο ή περισσότερο άνθρωπο από σένα. Έχει ένα σώμα, μιά καρδιά, δυό μάτια. Το να τον υποτιμάς, εκτός από απάνθρωπο και άκαρδο, είναι απαξίωση της φύσης του ανθρώπου που αποδεδειγμένα δεν περιορίζεται στις συνήθεις και αποδεκτές σεξουαλικές συμπεριφορές.

Δεν είμαι μοντέρνα, ούτε και απελευθερωμένη. Είμαι ετεροφυλόφιλη και με τον ίδιο άνθρωπο, παραπάνω απ΄την μισή μου ζωή. Προσπαθώ όμως να μην χωρίζω τους ανθρώπους σε γυναίκες, άντρες, χοντρούς, ομοφυλόφιλους, λεσβίες. Είμαστε όλοι άνθρωποι και αξίζουμε την ίδια αντιμετώπιση σε όλα.

Αναλογίσου τέλος, πού σε οδηγεί αυτός ο τρόπος σκέψης. Είσαι πολύ κοντά στο να συνεχίσεις αυτή την λογική, εναντίον Εβραίων, νέγρων και ότι τραβηγμένο ξεκινά από αφορισμούς φυσικών ή άλλων επιλογών που δεν βλάπτουν κανέναν εκτός από την «ηθική»* μας.

* Ηθικό = ότι γουστάρω, Ανήθικο = ότι δεν γουστάρω (απλός αλλά πολύ περιεκτικός ορισμός από μιά φίλη)