ΚΡΑΤΟΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Κράτος : Είναι εκείνο το σύνολο των μηχανισμών, που λειτουργούν με σκοπό την διακυβέρνηση, την σωστή λειτουργία και την ευμάρεια μιας χώρας.

Εκκλησία : Είναι εκείνο το σύνολο των μηχανισμών, που λειτουργούν με σκοπό την διακυβέρνηση, την σωστή λειτουργία και την ευμάρεια της θρησκείας των ορθόδοξων χριστιανών. (εντάξει, αυτές ήταν δικές μου ερμηνείες – χωρίς πολλές πολλές σάλτσες)

Ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας είναι κάτι το οποίο θα έπρεπε να ήταν δεδομένο. Ο όρος «κράτος», αφορά το σύνολο του πληθυσμού μιας χώρας και ο όρος «εκκλησία» ένα μεγάλο υποσύνολο αυτής. Εκτός αν κάποιοι αποφασίσουν να λέγονται, ας πούμε, Μαδαγασκάροι πολίτες και τότε θα έπρεπε να συζητάμε τον διαχωρισμό Κράτους – Πολιτών, αλλά δεν φτάσαμε ακόμα εκεί.

Όταν πήγαινα δημοτικό, είχα στην τάξη μου και ένα ξαδελφάκι, που ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά. Τον υποχρέωναν κάθε πρωί να κάνει προσευχή μαζί μας και στο μάθημα των θρησκευτικών άκουγε συνέχεια σπόντες για την θρησκεία του. Όταν μας πήγαιναν εκκλησία, ήταν υποχρεωμένος να ακολουθήσει και πάντα είχαμε φασαρίες όταν προσπαθούσαν να τον βάλουν σηκωτό μέσα στον ναό. Αργότερα, στον στρατό, πήγε πέντε χρόνια φυλακή γιατί αρνήθηκε να πιάσει όπλο και πλέον έχει γίνει πιο φανατικός απ΄τους Ταλιμπάν.

Στον γάμο της αδελφής του, γνώρισα πρώτη φορά την εκκλησία του και η αλήθεια, η τελετή μου φάνηκε απίστευτα υποτιμητική για την δεκαεφτάχρονη ξαδέλφη (να υπακούς τον σύζυγό σου, να μην φέρνεις αντιρρήσεις, απαγορεύεται να χωρίσετε κ.τ.λ.), αλλά σέβομαι την πίστη του και το δικαίωμά του να την ακολουθεί. Όπως και οποιαδήποτε άλλη θρησκεία υπάρχει, αρκεί να μου δίνεται το δικαίωμα να συμφωνήσω, να διαφωνήσω, να ακολουθήσω ή να απέχω.

Ο διαχωρισμός κράτους - εκκλησίας, έγκειται καθαρά στα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην κατάργηση του στιγματισμού, του εξαναγκασμού και της ψυχολογικής βίας, όπως αυτή που υπέστη ο ξάδερφός μου. Ειδικά στην εποχή μας, που τα σχολεία είναι γεμάτα παιδάκια από διαφορετικές θρησκείες.

Όσο είναι νωρίς πρέπει να τα διαφυλάξουμε από τον ρατσισμό, που τα περισσότερα έχουν ήδη υποστεί. Στην γειτονιά μου, τα παιδάκια χωρίζονται σε παρέες, ανάλογα την εθνικότητα και την θρησκεία, με τους γονείς, φρουρούς και τους δασκάλους άδολους προσηλυτιστές.

Η εκκλησία, έχει κάθε λόγο να αντιδρά και να προσπαθεί να διατηρήσει την «συνοχή» των πιστών. Είναι το τελευταίο οχυρό που της έχει μείνει, πριν την πλήρη κατάρρευση της ιερότητάς της. Οι περισσότεροι κληρικοί, ενώ θέλουν να συμβαδίζουν με την εποχή και την σεξουαλική απελευθέρωση, αρνούνται να σταματήσουν να είναι οι μπροστάρηδες της επανάστασης ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, την αλλοίωση του Έθνους, στα «κουσούρια» και ενάντια στο 666 που έχει εισβάλλει στις ταυτότητές μας. Βέβαια, αγνοώντας πάντα τις πιο μαύρες εποχές του Έθνους, όπως η Δικτατορία, αλλά αφού δεν έπληξε τον χριστιανισμό, δεν πρέπει να ήταν τόσο κακή, στην τελική.

Εμείς όμως ως άνθρωποι, τί κάνουμε; Η πλειοψηφία των πολιτών, πιστεύει στον χριστιανισμό και στις διδαχές του. Η εκκλησία είναι κάτι τελείως διαφορετικό, είναι εγκαταστάσεις, είναι πλούτη, είναι ιερατείο, είναι εκφοβιστικοί και απογορευτικοί κανόνες, είναι ότι πάντα ο χριστιανισμός πολεμούσε και τελείως ενάντια στην φιλοσοφία του.

Πώς μπορείς να ασπαστείς το «αγαπάτε αλλήλους», έχοντας παράδειγμα τον Χριστόδουλο με τον Ειρηναίο και όλους τους υπόλοιπους καυγάδες των ιερέων, που διασύρονται καθημερινά;

Πώς μπορείς να πεις το «ο έχων έναν χιτώνα…», έχοντας μάθει τις αστρονομικές τιμές των αμφίων και φορώντας λιωμένα παπούτσια;

Πώς μπορείς να δεχτείς το «ου μοιχεύσεις», όταν το ιερατείο με ροζ εσώρουχα και ερωτικές περιπτύξεις, δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από την τελευταία πόρνη της Αθήνας;

Πώς μπορείς να ασπαστείς το «ου ψευδομαρτυρήσεις», όταν στους κόλπους της εκκλησίας έχουν στηθεί ολόκληρα δικαστήρια με ίντριγκες, απατεωνιές και ριφιφί που θα ζήλευε και ο Αλ Καπόνε;

Δεν θέλω να γίνω άλλο γραφική, αν και νομίζω ότι η γραφικότητα είναι παρεξηγημένη έννοια και είναι από τους μόνους τρόπους προσέγγισης που ταιριάζουν στο μικρό μου μυαλό. Απλά θεωρώ ότι όταν έχουμε να υπηρετήσουμε μία θρησκευτική πεποίθηση, πρέπει να δίνουμε το παράδειγμα, πρέπει να ακολουθούμε κατά γράμμα τις διδαχές της, ή αν τέλος πάντων είναι αδύνατον, γιατί «είμαστε κι εμείς άνθρωποι», να φτιάξουμε μια δικιά μας θρησκεία, στα ανθρώπινα μέτρα μας, που θα μπορούν όλοι να ακολουθήσουν.

Πριν ένα χρόνο, στην γειτονιά μου, αρρώστησε με λευχαιμία, ο Αλέξανδρος εννιά χρονών. Μια φορά την εβδομάδα, εκπρόσωποι του ναού, χτυπούσαν τα κουδούνια και όλοι οι κάτοικοι έδιναν ένα ποσό για την ανέγερση ενός υπέροχου και τεράστιου ναού. Όταν ο Αλέξανδρος αρρώστησε, η μαμά του αποτάνθηκε στον Ναό για βοήθεια. Έπρεπε να σταλεί ο μικρός στην Αμερική για θεραπεία.

Η εκκλησία το αρνήθηκε, λέγοντας ότι θα ήταν τσάμπα λεφτά, γιατί ο μικρός ήταν ετοιμοθάνατος. Οι εκπρόσωποι του ναού, ακόμα χτυπάνε τα κουδούνια και εισπράτουν κάθε βδομάδα χρημάτα από τους κατοίκους για την αποπεράτωση του ναού.

Ο Αλέξανδρος πέθανε, ο ναός έχει κάτι μερεμετάκια ακόμα και εγώ επιλέγω να είμαι γραφική.