ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ

(…γιατί χρειάζεται η άσκοπη πολυλογία καμμιά φορά)

Αρχίζει και αλλάζει πάλι ο καιρός. Σκοτεινιάζει νωρίς, κλείνω πλέον την πόρτα τα μεσημέρια, ακούω λιγάκι πιο δυνατά τις μουσικές μου, τα δάχτυλά μου μονίμως παγωμένα, οι πελάτες πιο λίγοι. Πάντα γέλαγα, όταν η κουβέντα πήγαινε στον καιρό. Και να, τώρα, που δεν έχω τίποτε να γράψω, και μιλάω για τον καιρό. Είμαι περίεργη να δω που θα καταλήξω.

Τελικά μέσα από τους πελάτες μου, έχω ένα καλό δείγμα της κοινωνίας. Των συμπεριφορών, της οικονομικής κατάστασης, του ρατσισμού και άλλων πολλών χαρακτηριστικών. Θα βάλω καμμιά κάλπη καμμιά μέρα και θα σας φτιάξω δημοσκοπήσεις, που θα τρίβετε τα μάτια σας.

Ας πούμε, όταν πλακώνουν οι αφραγκιές, όλοι με πληρώνουν με κέρματα. Και δεν εννοώ χοντρά κέρματα, εννοώ τα χάλκινα. Επειδή το ΄χω περάσει κι εγώ στο παρελθόν, προσπαθώ να είμαι πολύ ευγενική και τους ευχαριστώ για τα κέρματα για να νοιώσουν λίγο καλύτερα, γιατί στα πέτρινα χρόνια ήταν το χειρότερό μου να με στραβοκοιτάνε μέχρι να τα μετρήσω. Όταν πληρώνονται τις συντάξεις, με πλακώνουν στα πενηντάρικα και δεν ξέρω πού να κρυφτώ. Νέοι και γέροι (δεδομένου ότι στην περιοχή μου, λόγω ανεργείας όλοι ζουν πλέον απ΄τις συντάξεις των ηλικιωμένων), ξεσκίζονται στην κατανάλωση και μετά πάλι τεφτεράκι.

Ξέρω ότι μερικοί πελάτες, αν τους δώσω βερεσέ, δεν θα τους ξαναδώ. Άλλοι, κάνουν ότι το ξεχνάνε και άλλοι με βγάζουν τρελλή. Έχω στάνταρ ένα ποσό την ημέρα που θα πάει υπερ πίστεως και πατρίδας. Το πιο εκνευριστικό μου, είναι η πουτανιά. Έχω πολλά τέτοια παραδείγματα, αλλά το πιο χαρακτηριστικό μου συνέβη πριν λίγες μέρες.

<>Πάρκαρε έξω απ΄το μαγαζί μου, μια Μερσεντές τεράστια, μαύρη με φιμέ τζάμια. Κατέβηκε μια γκομενάρα που σπάνια συναντάς έτσι απλά στον δρόμο και μπήκε στο μαγαζί μου. Ήταν δίμετρη, καρακουκλάρα και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι τα βυζιά της ήταν τεράστια και δυσανάλογα με το υπόλοιπο σώμα. Κοκκάλωσα τελείως. Όλη η γειτονιά την χάζευε και ο Σωκράτης που έχει καφετέρια απέναντι, ακόμα μου λέει για τον θεικό κώλο της. Μπήκε μέσα, εξυπηρετούσα δυό τρεις πελάτες και μου ζήτησε ευγενικότατα αν έχω να χαλάσω εικοσάευρο. Χωρίς να το σκεφτώ, άνοιξα το συρτάρι και της έδωσα δυο δεκάευρα. Τέτοιο τρέξιμο δεν έχω ξαναδεί. Έτρεξε με τα τακούνια μέχρι την Μερσεντές και με ένα φοβερό σπινιάρισμα εξαφανίστηκε. Έμεινα τελείως μαλάκας. Αυτή τη φορά όμως, δεν έβαλα τα κλάμματα. Να πάει να γαμηθεί κι η γκόμενα (που μάλλον το κάνει ασύστολα), χέστηκα και για τα είκοσι ευρώ. Μου ΄χουν κλέψει με ανάλογους τρόπους, σχεδόν μια περιουσία, εδώ θα κόλλαγα; Έφαγα και την ανάλογη καζούρα απ΄τον Σωκράτη και όλους τους καφετερόβιους μετά και στάνιαρα.

<>Μυαλό όμως δεν βάζω. Η πουτανιά, η κλεψιά και η μαλακία είναι μέσα στο παιχνίδι. Θα την ξαναφάω σύντομα, με την αφέλεια που κουβαλάω και θα μείνω μετά μαλάκας να τα γράφω στο μπλογκ. Καργιόλα, είμαι σίγουρη ότι το πληρώνεσαι ήδη.

<>Κοίτα ρε, πού κατέληξα. Πάλι βρίζω. Και να φανταστείτε ότι έχω ένα φιλαράκι που αντιπαθεί τις γυναίκες που βρίζουν και βγάζει καντήλες όταν ανοίγω το στόμα μου. Αλλά ρε γαμώτο, αφού ήταν καργιόλα και πουτάνα, πώς να την πώ; Βάλτε μου πιπέρι.