ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ (my ass)

Θεωρείτε όλοι σας, ότι υπάρχει ελευθερία λόγου; Ότι υπάρχει αυτό που λέμε ελευθερία τύπου στην Ελλάδα; Κατά το σύνταγμά μας, ακόμη και το γελοιωδέστερο των εντύπων, έχει ισότιμο δικαίωμα να διανεμηθεί και να διαβαστεί από αυτούς που το επιθυμούν. Συνεχίστε να κοιμάστε και να πιστεύετε κύριοι δημοσιογράφοι και κύριοι εκδότες, πως σας βρίσκουνε και σας διαβάζουνε όσοι θέλουνε. Νομίζετε ότι αρκεί να πάει κάποιος, στο πλησιέστερο σημείο πώλησης; Τεράστιο λάθος. Δικτατορία έχουμε κύριοι!

Υποσχέθηκα σε έναν φίλο, να γράψω για το τεράστιο τσιφλίκι των πρακτόρων εφημερίδων και ενώ σε λίγο φεύγω απ΄αυτή την δουλειά, το κάνω ευχαρίστως, γιατί ήταν το μόνο κομμάτι που ένα απλό «λάδωμα», δεν ήταν και δεν είναι αρκετό.

Όταν ανοίγεις ένα κατάστημα ψιλικών και με την προυπόθεση ότι τριγύρω σου σε ακτίνα εκατό μέτρων, κανείς δεν πουλάει εφημερίδες είναι δικαίωμά σου να το ζητήσεις. Για ότι χαρτιά χρειάστηκα για το μαγαζί, έκανα έρευνα στο ίντερνετ και σε κάθε υπηρεσία, τα πήγαινα έτοιμα, σε σημείο να σπάω τα νεύρα των υπαλλήλων, που σίγουρα θα θέλανε να με τρέξουνε κι άλλο. Στο θέμα εφημερίδες, τα βρήκα σκούρα. Άδειες για εφημερίδες δεν δίνονται. Τελεία και παύλα.

Θεώρησα σωστό, να πάω απευθείας στο πρακτορείο. Στο αίτημά μου, η απάντηση του υπερήλικα πράκτορα ήταν «Όχι, φύγε από ΄δω». Αυτό έγινε τρεις συνεχόμενες φορές και όταν του είπα πως ίσως βρω τρόπο να πάρω πλαγίως άδεια (με μέσο, με λάδωμα, θα το έψαχνα), μου είπε ειρωνικά ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάρω άδεια (γιατί ήταν στο χέρι του) και ούτως ή άλλως, εφημερίδες δεν θα μου έδινε. Ο λόγος απλός. Ο κύριος πράκτορας, άφηνε την σύζυγο στο πρακτορείο, γέμιζε ένα καρότσι λαικής με εφημερίδες και τις πούλαγε έξω απ΄το μαγαζί μου. Πουλώντας τις απευθείας, κέρδιζε τρία με τέσσερα λεπτά παραπάνω, ενώ αν τις πούλαγα εγώ, θα κέρδιζε λιγότερα. Του πρότεινα λοιπόν, να τις πουλάω χωρίς καθόλου κέρδος και αρνήθηκε με τον ίδιο τρόπο, που έκανε και τις προηγούμενες φορές.

Ο σύζυγός μου, δουλεύει σε διαφημιστική και συνεργαζόταν καθημερινά με όλες σχεδόν τις εφημερίδες. Όλοι υπόσχονταν ότι το θέμα θα λυνόταν αμέσως. Μετά από λίγες μέρες, τον πήρε τηλέφωνο διευθυντής εφημερίδας και του είπε πως το σύστημα αυτό με τους πράκτορες, δεν έχει αλλάξει από το 1950 και κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτε, εάν ο πράκτορας αρνηθεί!

Προχώρησα λοιπόν στον εκβιασμό. Πήγαινε ο άντρας μου στις έξι το πρωί για δύο ολόκληρους μήνες και έπαιρνε εφημερίδες κρυφά από ένα φιλαράκι σε αθηναικό πρακτορείο εφημερίδων. Οχτώ η ώρα κάθε πρωί, όλες οι απογευματινές εφημερίδες, ήταν κρεμασμένες στην βιτρίνα μου. Η κούραση φρικτή. Πέρναγε απ΄έξω ο πράκτορας να πουλήσει τις εφημερίδες του, έβλεπε τις απογευματινές παράνομα κρεμασμένες και άφριζε. Μου έστειλε τον Δήμαρχο, να μου ζητήσει άδεια εφημερίδων. Του είπα ότι η ελευθερία του τύπου στην Ελλάδα είναι κατοχυρωμένη συνταγματικά και καμμία άδεια δεν χρειάζεται γι΄αυτό, απ΄την στιγμή που το κάνω χωρίς κέρδος. Ο κύριος Δήμαρχος, δεν το γνώριζε και πήγε και είπε το ποιηματάκι όπως το άκουσε.

Ο πράκτορας στην πορεία, με κατηγόρησε για κλοπή. Του είπα ότι τις αγοράζω απ΄την Ομόνοια χωρίς κέρδος, για να μην καρφώσω το φιλαράκι απ΄το αθηναικό πρακτορείο. Μετά από δυό φοβερά κουραστικούς μήνες, πήγαμε ξανά, μπας και άλλαζε γνώμη ο πράκτορας. Τίποτε. Μόνο που δεν μας έδιωξε με τις κλωτσιές.

Το είχα βάλει σκοπό να κάνω το μαγαζί μου όπως ήθελα και η όλη αυτή τρομοκρατία με έκανε να κάνω κάτι παράτολμο. Πήρα τηλέφωνο στα ξεκάρφωτα τον πρόεδρο των εφημεριδοπωλών της περιοχής μου (βρήκα το τηλέφωνό του από το 131) και στην κυριολεξία του τα ΄χωσα. Του είπα το όνομά μου, του είπα ότι δεν έχω κανένα μέσον και του ανέφερα την κατάσταση και το δίκαιο του αιτήματός μου. Δεν είχα κανένα σκοπό να λαδώσω, αλλά και ούτε να υποχωρήσω. Απείλησα ακόμη, τον άγνωστο αυτό άνθρωπο, με μήνυση.

Προς τιμήν του, ήταν συζητήσιμος. Μου έστειλε κάποιον κύριο την επόμενη μέρα για χαρτογράφηση, ούτως ώστε να αποδείξω ότι κανείς γύρω μου δεν πουλούσε εφημερίδες και μου είπε να κάνω υπομονή. Του πήρε έναν ολόκληρο μήνα ικεσίες, για πείσει τον πράκτορα να μου φέρνει εφημερίδες.

Πλέον στο μαγαζί μου, ΕΧΩ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ. Αλλά, με τους δικούς του όρους. Πρέπει να τις παίρνω από το πρακτορείο κάθε πρωί και να τις επιστρέφω το βράδι. Καταλαβαίνετε ότι αν θέλω κάποιο βράδι εγώ, ή ο σύζυγός μου να πάμε σπίτι λίγες ώρες να ξεκουραστούμε, αυτό είναι αδύνατο τα τελευταία δύο χρόνια. Πρέπει να είμαστε και οι δύο κάθε πρωί και κάθε βράδι να πηγαινοφέρνουμε εφημερίδες. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.

Ο αριθμός και το είδος των εφημερίδων, είναι περιορισμένος. Υπάρχουν εφημερίδες που δεν μου τις φέρνει ποτέ και άλλες που μου φέρνει αυστηρά ένα ή δυό κομμάτια. Αν απ΄το Σάββατο μου ζητήσουν παραπάνω άτομα να τους κρατήσω Κυριακάτικες εφημερίδες, πρέπει να πάρω το αμάξι μου και να ψάχνω σε όλα τα περίπτερα της περιοχής για να τις βρω. Όταν ζήτησα ξένο τύπο (αλβανικό και ρωσσικό), ήταν κατηγορηματικός και δεν ήθελα να πιέσω άλλο καταστάσεις.

Οι μοναδικές μέρες που δεν δουλεύει ο σύζυγός μου, είναι Σάββατο και Κυριακή. Είναι οι μόνες μέρες που μπορούμε εναλλάξ να πάμε σπίτι να ξεκουραστούμε. Αυτό γίνεται πλέον μόνο μεσημέρια, γιατί πρωί και βράδι έχουμε τις γαμημένες εφημερίδες. Για ένα γαμημένο αλλά αναγκαίο 8% κέρδος. Για μία γαμημένη ανύπαρκτη Ελεύθερη Διακίνηση του Τύπου στην Ελλάδα του 2005. Οι πωλήσεις μου στις εφημερίδες πλέον, είναι πολύ πεσμένες. Οι πελάτες ξέρουν, ότι έχω μικρή γκάμα και λίγα φύλλα, οπότε δεν κάνουν καν τον κόπο να με ρωτήσουν. Πάνε κατευθείαν στο πρακτορείο, πέντε στενά πιο κάτω ή δεν αγοράζουν καθόλου.

Κι εσείς κύριοι εκδότες συνεχίστε να αναρρωτιέστε γιατί πουλάτε λίγες εφημερίδες, στις υπόλοιπες περιοχές της Αθήνας.