ΧΙΟΥΜΟΡ-ΣΑΤΥΡΑ-ΕΙΡΩΝΙΑ

Τυχγάνει να είμαι φαν και των τριών. Αρκεί να διαθέτουν αυτό το κλικ. Αυτό που θα με κάνει να κολλήσω και να σιγουρευτώ ότι πίσω τους, υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Όταν αυτά τα τρία γίνονται αυτοσκοπός, όταν ο λόγος τους είναι απλά για να γίνουν, ξενερώνω άσχημα.

Όταν όμως αποσκοπούν σε άλλα πράγματα, όταν σε τσιγκλάνε για να δεις αλλιώς τα πράγματα, όταν εκτός από το γέλιο που αυθόρμητα προκαλούν, σε αναγκάζουν σε ένα ενδόμυχο stop, σε ένα κρυφό «κι αν», σε ένα ανεπαίσθητο αγκαθάκι, τρελλαίνομαι. Και τα θεωρώ ύψιστο τρόπο διαβιβασμού ερωτημάτων και προβληματισμών.

Κακά παραδείγματα : Είσαι μαλάκας (σκέτο), είσαι κοντός, είσαι αμόρφωτος, είσαι άσχημη, είσαι χοντρός.

Καλά παραδείγματα και συμβουλές by SIS :

-Αν αυτός λοιπόν επιμένει να διυλίζει τον κώνωπα ενώ το next best thing αναμένει αναμμένο και το ξέρει, κάτι τρέχει και δεν είναι μόνο ο λογισμός του.

- Ο λεβέντης σου είναι σαν το χρέος.

-Υπάρχουν και δονητές [άντε να του πέσουν οι μπαταρίες γλυκιά μου - άλλο κακό δεν θα σε βρει μ’ αυτούς!]

-Δεν ασχολούμαστε ξανά μαζί του και αν αποφασίσει να ασχοληθεί αυτός, δεν προσπαθούμε να τον κάνουμε να καταλάβει. Δεν μπορεί, γιατί ΔΕΝ ΕΧΥΣΕ.

-Αυτό που δεν έχω καταλάβει ακόμη, τόσα χρόνια τώρα, είναι γιατί ενώ τους λες καλημέρα σου στέλνουν σε απάντηση τη φωτογραφία του λάκη* τους. Πάει τελείωσε-αυτοί οι γκέϊ δεν έχουν τρόπους.

-Αλλά επειδή ξεροχύνει αυτός, ενώ η μαμά του καθαρίζει φασολάκια στην κουζίνα, γιατί πρέπει να καυλώσω εγώ;

-Δεν τρομάζω πλέον γιατί μεγάλωσα με μια γιαγιά που μου έλεγε να κλαίω πολύ γιατί έτσι θα κατουράω λιγότερο.

-Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότερες μούτζες έχουν πρόβλημα με το παρκάρισμα – οι άντρες τους τις έχουν πείσει ότι τριάντα πόντοι είναι τόσο.

-Είναι ηλίθιο να παίζει κανείς το sex and the city χωρίς κοινό.

-Όποιον και να ρωτήσεις κάτω από τα δεκαεννιά εκατοστά δεν πέφτεις. Αλίμονο στους average. Σοβαρά τώρα: από πού την μετράτε βρε αγόρια; Από τον κώλο;

-Προς Θεού μην με περάσετε για σκεπτόμενο. Μου φτάνει που είμαι πούστης!

LIFE COACH

• I'm feeling trapped in my life.

• I want to enjoy my work, not hate it.

• I want my life to run easier, more smoothly.

• I want more free time.

• I'm not sure where to start.

• I know I have potential, but I don't know how to apply it.

• I want to get excited about life again.

• I don't think I'm headed in the direction I really want to be going in.

Αν αντιμετωπίζετε ένα απ΄τα παραπάνω προβλήματα (ή και όλα μαζί – σιγά το δύσκολο), σας έχω λύση. Θα σας σώσει ο Life Coach. Μπορεί να γίνει ο δικηγόρος σας, ο δάσκαλος, ο γκουρού, ο πνευματικός, ο επαγγελματικός σύμβουλος, ο ψυχολόγος, ο γυμναστής και όλα αυτά μαζί. Θα είναι δίπλα σας, με σκοπό να σας λύσει όλων των ειδών τα προβλήματα και να σας κάνει ευτυχισμένους.

Η πληρωμή του, είναι περίπου 300$ την ώρα. Φανταστείτε όμως, πόσα χρήματα γλιτώνετε, όντας πια ελεύθεροι από όλες τις παραπάνω ειδικότητες που σας άρμεγαν κανονικά. Επίσης, θα πρέπει να καταλάβετε, ότι ό,τι πληρώσετε θα πάρετε. Αν ο άνθρωπος έχει φάει την ζωή του, να σπουδάσει όλα τα παραπάνω και λίγα ζητάει.

Μερικά πράγματα όμως, επειδή ποτέ δεν τα καταλαβαίνω αμέσως, τα κάνω παραδείγματα. Έχουμε λοιπόν, την κυρα-Μαρίτσα. Η κυρα-Μαρίτσα, είναι εξήντα ετών, έχει όλα τα παραπάνω συμπτώματα, είναι χήρα, παίρνει σύνταξη 650 euro, μένει σε ενοίκιο και δεν έχει συγγενείς. Παράλληλα, είναι άρρωστη με την καρδιά της και πάσχει από αρθρίτιδα και δυσκοιλιότητα. Για να μην τα πολυλογώ η ζωή της κυρα-Μαρίτσας είναι σκατά κι απόσκατα. Ως τώρα, τα ΄χωνε σε γιατρούς, φάρμακα, παπάδες και νοίκια.

Έρχεται λοιπόν τώρα ο coach, με τη μυαλουδάρα του και ισιώνει την κυρα-Μαρίτσα. Η μόνη λύση δηλαδή, που θα έβλεπα εγώ (και να με συγχωρείτε δηλαδής για την παρέμβαση), θα ήταν να την έχωνα σε έναν οίκο ευγηρίας, να την πάντρευα με έναν κοτσωνάτο παππού και να την έστελνα εκδρομές με τα ΚΑΠΗ, όταν θα έκανε καλό καιρό. Απλά πράγματα.

Κάποιοι άνθρωποι έχουν την λύση μπροστά στα μάτια τους και δεν την βλέπουνε. Αν τώρα, εγώ με την λύση μου, πληρωθώ 300 ντάλαρς την ώρα, κάνω και σεξ με την κυρα-Μαρίτσα. Τα κενά της εποχής μας άλλωστε, χρειάζονται καθοδηγητές για να κλείσουν. Αδυνατούμε να δούμε το απλό, το λογικό, το όμορφο. Φοβόμαστε να αποφασίσουμε από μόνοι μας, χρειαζόμαστε ένα ακριβό άλλοθι, που θα πάρει ευχάριστα το βάρος της ευθύνης επάνω του. Που πίσω από ένα μάτσο αποφάσεων και συμβουλών, θα μας κλείσει στο ανάλογο κουτάκι ζωής και το μόνο που μένει, είναι να χωρέσουμε εκεί μέσα και να γίνουμε ευτυχισμένοι.

Προτείνω να αλλάξουμε λιγάκι το σύστημα. Από δω και πέρα, να προσλαμβάνουμε «προπονητές» απ΄την στιγμή που γεννιόμαστε. Αυτοί, θα παίρνουν την ζωή μας απ΄την αρχή και θα την κάνουν όσο καλύτερη γίνεται, με μερικές προδιαγραφές απ΄τους γονείς. Ας πούμε, εγώ θέλω η κόρη μου να γίνει μπετατζής.

<>Ο προπονητής θα φροντίσει ώστε το παιδί να αποκτήσει την ανάλογη διάπλαση, την ανάλογη συμπεριφορά, τις ανάλογες σπουδές. Να παθιαστεί με το αντικείμενο και παράλληλα να είναι ευτυχισμένο. Θα είναι δηλαδή κάτι σαν «life time coach», σαν την νεράιδα της Σταχτομπούτας, που αντί για χρυσόσκονη, θα περιβάλλεται από δολλαριόσκονη και δεν θα υπάρχουν αυτά τα μικρά ασήμαντα πραγματάκια που μας χαλάνε τη ζωή.Πραγματάκια όπως η κρίση, η ελευθερία, ο αυθορμητισμός και η παλαβομάρα.

<>Οι λάθος αποφάσεις, θα σταματήσουν να υπάρχουν. Θα είμαστε όλοι Σωστοί, με όμορφες προγραμματισμένες ζωές και ότι άσχημο προκύψει, θα το λύνουν άλλοι για μας. Εμείς, το μόνο που θα έχουμε να κάνουμε, θα είναι να είμαστε ευτυχισμένοι μέσω του αλάνθαστου, μέσω της μη συμμετοχής στην πορεία της ζωής μας.

<>Άραγε, γίνεται;