UNA FATSA UNA RATSA

Πριν από εφτά χρόνια (μάλλον φαγούρας), αποφάσισα να ανοίξω το δικό μου ινστιντούτο αισθητικής. Το δίπλωμά μου ήταν ανεπαρκές για κάτι τέτοιο, οπότε συνεργάστηκα με έναν Ιταλό γιατρό. Δέχτηκα χαρούμενη να έχω ένα είκοσι τοις εκατό ποσοστό, απ΄το συγκεκριμένο υποκατάστημα και αυτόματα μπήκα σε έναν καινούργιο όμιλο υπηρεσιών, με καμμιά δεκαριά νεοσύστατα ινστιντούτα.

Όπως με είχε διαφωτίσει ο γιατρός (με τον οποίο είχα συνεργαστεί στο παρελθόν άψογα), στην Ελλάδα δεν υπάρχουν γιατροί Αισθητικοί. Δεν υπάρχει αυτή η ειδικότητα. Είτε θα είσαι δερματολόγος, είτε πλαστικός, είτε σκέτο αισθητικός. Η ειδικότητά του, ήταν αγγειολόγος, δερματολόγος, πλαστικός χειρουργός και στην Ιταλία, είχε πάρει και την ειδικότητα του γιατρού Αισθητικού. Άψογα! Θα συμμετείχα σε ένα ιατρικό ινστιντούτο. Κάτι ανάμεσα σε πλαστικές χωρίς νυστέρι και αισθητική, και μάλιστα με εξειδικευμένο προσωπικό, χωρίς ρίσκα και κινδύνους.

Η συνεργασία θα έμενε στα λόγια. Με φίλους, δεν κάνεις ποτέ χαρτιά. Άλλωστε ήταν συνεργάτης μου για πολλά χρόνια και ήταν αρκετά αστεία η παρέα του. Είχα βλέπετε, την άποψη ότι οι χαρούμενοι και αστείοι άνθρωποι, ήταν και έμπιστοι. Η συμφωνία μας, ήταν λίγο περίεργη. Εγώ θα εξόπλιζα πλήρως τον χώρο και εκείνος θα έβαζε την επιστημοσύνη του, και τα περίεργα εργαλεία του. Εγώ, θα προσλάμβανα το στάνταρ προσωπικό και εκείνος τους γιατρούς.

Στην πορεία, οι «γιατροί» αποδείχτηκαν ανειδίκευτοι φοιτητές που δεν πληρώθηκαν ποτέ, αλλά το κατάλαβα αργά. Αγόρασα ένα υπέροχο σαλονάκι, παχιά εκρού μοκέτα για όλο τον χώρο, ένα δικό μου φοβερό γραφείο και κρεβάτια και καρέκλες αισθητικής. Έβαλα μία τεράστια τέντα με τυπωμένο το φοβερό λογότυπο και οργάνωσα τμήμα τελεμάρκετινγκ. Είχα φοβερή όρεξη και για πρώτη φορά, δούλευα κατά είκοσι τοις εκατό για την πάρτη μου. Η αλήθεια, τα πήγαμε πολύ καλά.

Είχαμε θεραπείες ηλεκτροβελονισμού για κυτταρίτιδα, οζονοθεραπεία για ευρυαγγείες και ένα σωρό καινούργια πράγματα, που δεν είχαν ξαναακουστεί σε ινστιντούτο. Για πρώτη φορά, πούλαγα κάτι που το πίστευα και οι στατιστικές μου είχαν εκτοξευθεί. Στους πρώτους μήνες, έφερε και μία καινούργια θεραπεία, ριζοσπαστικότατη. Είχε εφευρεθεί από άλλο κλάδο της ιατρικής και ο πανέξυπνος γιατρός μας, την έκλεψε για μας. Ήταν μία μέθοδος, όπου οποιοδήποτε φάρμακο σε μορφή κρυστάλλων (πάγο&upsilon και με την βοήθεια ρεύματος, «περνά» μέσω του δέρματος στο σώμα (ιονίζεται), χωρίς την χρήση βελόνας και ένεσης.

Έτσι, είχαμε μια ανεξαρτησία. Είχε η πελάτισσα οιδήματα στα πόδια; Αγοράζαμε αντιοιδηματικά και διουρητικά φάρμακα, τα κάναμε παγάκια και ο επιστήμονας τα «πέρναγε» στο δέρμα. Είχαμε χαλαρό πρόσωπο και ρυτίδες; Παίρναμε αντιγηραντικά σέρουμ και διάφορα άλλα ενυδατικά υγρά, τα κάναμε και αυτά παγάκια και τα πέρναγε στο δέρμα. Τα ακριβή συστατικά του κάθε «κοκτέηλ», τα γνώριζε μόνο ο γιατρός και ήταν επτασφράγιστα μυστικά.

Η μόνη υποχρέωσή μας, ήταν να μην μπερδέψουμε τα παγάκια του προσώπου με τα παγάκια του σώματος (ή τα παγάκια του καφέ). Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τα παγάκια του σώματος, ήταν νοστιμότατα με τον φραπέ, αλλά δεν το ΄κανα εξεπίτηδες.

Στους πρώτους έξι μήνες, είχα τα πρώτα προβλήματα. Ο γιατρός μπορούσε να μας επισκέπτεται μόνο μία φορά την εβδομάδα για τρεις ώρες. Ούτε στο ΙΚΑ τέτοια ουρά. Έπειτα, δεν μας έστελνε φάρμακα και τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούσε παγάκια του φραπέ για οικονομία. Βέβαια, αυτό ήταν το λιγότερο. Απέκτησε ξαφνικά, ένα ιατρικό νεόπλουτο στυλάκι και οι τρόποι του ήταν οι χειρότεροι που έχω αντιμετωπίσει ποτέ. Ακόμη και προς τις ίδιες τις πελάτισσες. Το θεωρούσα όμως θετικό, γιατί η αρνητική πώληση είναι σαν μυγοπαγίδα.

Όσο έφτυνε ο γιατρός τις πελάτισσες, τόσο αυτές τον κυνηγούσαν. Είχε γίνει κάτι σε μύθος στο κεφάλι τους. Μετά από δικά μου παράπονα, τον έπεισα να έρχεται δυό φορές στο ινστιντούτο. Είχαν αρχίσει οι πελάτισσες και έκαναν τα πρώτα παράπονα για τα αποτελέσματα. Οι περισσότερες είχαν προπληρώσει ποσά με πολλά μηδενικά και ακόμα κυνηγούσαν ένα ραντεβού με τον γιατρό.Οι υπόλοιποι γιατροί – φοιτητές μας παράτησαν, γιατί δεν είχαν πάρει δεκάρα τσακιστή. Το τμήμα τελεμάρκετινγκ, το ίδιο. Εγώ, ήμουν ακόμη υπεράνω χρημάτων.

Θα τα ΄παιρνα μαζεμένα, άλλωστε είχα υπολογίσει το ποσοστό μου και ήμουν εξαιρετικά αισιόδοξη (και στον κόσμο μου, μπορώ να πω). Διοργάνωσα μία εκδηλωσούλα (άλλωστε ο γιατρός ψόφαγε για προβολή), όπου θα ενημέρωνε ένα γκρουπ υποψηφίων πελατών για τις θεραπείες του. Θα κάναμε και μερικές θεραπείες live και θα είχαμε και προσφορές. Πούλησα μία θεραπεία 1,500,000 δρχ και η πελάτισσα αποφάσισε να κάνει επί τόπου την δοκιμή στο πρόσωπό της. Ξαφνικά, το δέρμα κοκκίνησε, έκαιγε και φούσκωνε. Σαν το ανθρωπάκι της Πιρέλι έγινε.

Ο γιατρός, αντί να βοηθήσει, άρχισε και φώναζε σε εμάς και οι πελάτες την έκαναν με ελαφρά. Για κακή μας τύχη, η κυρία αυτή, είχε κατάστημα δίπλα. Σύντομα το διαλύσαμε. Τα λεφτά μου, δεν τα είδα ποτέ, εκτός από ένα πολύ μικρό ποσό, που το πήρα σε δόσεις, μέσα σε ένα χρόνο. Ο γιατρός συνέχισε τις εμφανίσεις του στην τηλεόραση, αλλά τα υποκαταστήματα περιορίστηκαν σε δύο.

Κατά τύχη μετά από χρόνια μια φίλη γιατρίνα, μου έδειξε την λίστα του Ιατρικού Συλλόγου με τις ειδικότητες γιατρών. Δίπλα στο όνομά του, έγραφε «γιατρός χωρίς ειδικότητα».

Οι φίλοι μου, είχαν δίκιο.

Με έναν Ιταλό, ανοίγεις ΜΟΝΟ πιτσαρία.