LOST SOULS

Χειμώνας 2045. Το γηροκομείο « Η πρότελευταία κατοικία» βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας. Ένα παζλ από ανθρώπους που τους ξέχασε η ζωή. Αυτοί όμως την θυμούνται. Το γηροκομείο αυτό, δεν είναι ένα οποιοδήποτε γηροκομείο. Είναι μία υπέρλουξ φυλακή, με υπολογιστές, ίντερνετ, βιντεοτηλέφωνα, διακρίσεις σε διαδικτιακά παιχνίδια, βιβλία γραμμένα από τους τρόφιμους. Είναι ένα πολύ ειδικό γηροκομείο.

Προέρχεται από την δωρεά κάποιου υπεραιωνόβιου κυρίου, γνωστού στο πανελλήνιο ως «old boy» και είναι το σπίτι των πρώτων Ελλήνων bloggers. Χτίστηκε ως παράδειγμα προς αποφυγή, για εκείνους, που έκαναν το χόμπυ τους δεύτερη ζωή και κυριολεκτικά έφαγαν τη ζωή τους να γράφουν.

Αγαπητοί αναγνώστες, σε αυτό το οδοιπορικό, θα πάμε να γνωρίσουμε τους τρόφιμους, που παρά την μεγάλη τους ηλικία, συνεχίζουν ακάθεκτοι, να εξασκούν το παράνομο χόμπυ τους. Δεν τυγχάνουν όλοι πλήρους διαύγειας, αλλά μια εικόνα θα την έχετε. Στο συρματοπλεγμένο αυτό κτίριο, όπου οι τέσσερις ορόφοι, είναι τα δωμάτια των τροφίμων, έχει φτιαχτεί ένας όροφος μόνο με υπολογιστές.

Οι τρόφιμοι, βρίσκονται σχεδόν πάντα σ΄αυτό τον όροφο και ποτέ δεν μιλάνε μεταξύ τους. Η επικοινωνία τους, γίνεται μόνο μέσω των υπολογιστών. Φημολογείται ότι οι περισσότεροι ξέχασαν να μιλάνε. Υπάρχουν στον χώρο αυτό, γύρω στους πενήντα ηλικιωμένους. Όλοι φορούν πιτζάμες και γυαλιά μυωπίας, ενώ δεν σηκώνονται παρά μόνο για ύπνο. Οι καρέκλες τους είναι έτσι διαμορφωμένες, ώστε να μην χρειάζονται τουαλέτα, άλλωστε οι περισσότεροι έχουν καθετήρα και ενσωματωμένα καθίκια.

Περνώντας αθόρυβα πάνω απ΄τα κεφάλια τους, κανείς δεν με κοιτά. Κανείς δεν γνωρίζει ότι έχω καν εμφανιστεί. Όλοι γράφουν, γελάνε, κλαίνε, τρώνε, κλαν… ε, με συγχωρείτε, ξέρετε, αλλά όλοι κοιτώντας τις οθόνες. Η νοσοκόμα, μου τους δείχνει έναν έναν και μου λέει δυό πράγματα για τον καθέναν γιατί δεν επιτρέπεται να τους απασχολήσω.

«Τον βλέπετε αυτόν; Α, αυτός είναι μεγάλη ιστορία. Είναι ο αρχηγός τους. Λέγεται macmanus και είναι το πιο χούφταλο όλων, αλλά ο μόνος που έχει μαύρα μαλλιά! Φημολογείται ότι είναι αθίγγανος, αλλά το αρνείται πεισματικά. Έσβηνε και έγραφε για χρόνια, με αποτέλεσμα να μην σώζεται ολόκληρο το έργο του. Όποιος τολμήσει να του μιλήσει, του απαντάει «Χεστηκαμάν!». Αφήστε που είναι ένας πορνόγερος. Κρύβουμε τις νοσοκόμες!

Εκείνος δίπλα του, δίπλα στον αρχηγό ντε, είναι ο διάσημος manifesto. Ναι, αυτός που είχε ρίξει την κυβέρνηση τότε. Τους τσάκισε με τα μανιφέστα του. Και ποιό το ευχαριστώ; Τον έκαναν ψωρο-Υπουργό Πολιτισμού, αλλά αυτός χαμπάρι! Γύρναγε όλη μέρα και τράβαγε φωτογραφίες τους πολιτικούς. Μετά τα παράτησε, έγινε φωτογράφος, αλλά βρήκε τον έρωτα της ζωής του και νοικοκυρεύτηκε. Από τότε γέμισε το ίντερνετ με ερωτικά μανιφέστα.

Αμάν ρε παππού, σταμάτα να βρίζεις και να σπας οθόνες! Αυτός εδώ, ο γκρινιάρης, είναι ο Βάτραχος. Ναι, αυτός που έκανε το πραξικόπημα μετά την κυβέρνηση του μανιφέστου. Όχι, δεν του άρεσε και σε ένα χρόνο, τα έκανε όλα μπουρδέλο. Αλλά μετά, ούτε η δικιά του κυβέρνηση του άρεσε, οπότε έστειλε στους δικτάτορες μια επιστολή, ναι, αυτή που σώζεται στο μουσείο, με τίτλο «γενικευμένη προσέγγιση» και πήγε στο Θιβέτ. Δεν τον άντεξαν ούτε οι μοναχοί και από τότε βγάζει τα νεύρα του στο ίντερνετ. Του δίνω κάνα στεντόν και ησυχάζω.

Αυτή! Αυτή είναι η αδυναμία μου. Η πιο όμορφη όλων, αλλά αυτό το ρημάδι το λουλούδι, που μαράθηκε, δεν λέει να το βγάλει απ΄το κεφάλι. Την ξέρουν όλοι ως Avanti και υπήρξε μεγάλη και τρανή. Ήταν ο εγκέφαλος της κυβέρνησης του Βάτραχου. Έγραφε προκυρήξεις και συσπείρωσε το κόμμα. Άσε που τους μάγευε με την εξωτική ομορφιά της. Μεγάλη κατάσκοπος! Τα μουσεία είναι γεμάτα πίνακες για αυτήν. Πάω να της βάλω φρέσκο λουλούδι, έχει να ποζάρει γυμνή στο Playboy.

Τους βλέπεις αυτούς τους κολλημένους κωλόγερους; Ναι, είναι το ζευγαράκι μας. Αυτοί, που έχουν κολλητά τις οθόνες και τους καθετήρες. Τα λένε απ΄τους υπολογιστές και μετά γελάνε σαν χαζοί. Αλζχάιμερ λέει ο γιατρός. Ναι, καλέ, η ψιλικατζού με τον καλτσόβρακο είναι. Τί χαζά παιδιά. Ξέρεις τί τύχες πετάξανε; Γαμπροί, νύφες, περιουσίες…Τα αρνήθηκαν όλα για να ενώσουν τους καθετήρες τους και δεν έχουν πει μια λέξη, τα τελευταία τριάντα χρόνια. Καλά που βρέθηκε και ο old boy και τους περιμάζεψε. Στην ψάθα θα πεθαίνανε!»

-Συγνώμη κάτι βρωμάει… «Ωχ, αρχίσαν οι πολέμοι! Δεσποινίς θα πρέπει να φύγετε. Μια άλλη φορά θα σας δείξω και τους υπόλοιπους, ξέρετε…δεν είναι τα πιο φρόνιμα γεροντάκια. Ωχ ωχ, τρέχω άρχισε καθετηροπόλεμος. Πάρτε τους τα καθίκια! Σκάστε κωλόγεροι! Τα στεντόν! Πιάστε πρώτα τον αρχηγό! Δέστε τους, γρήγορα!».

Μετά από αυτό το σύντομο οδοιπορικό και τα ζωντανά παραδείγματά μας, αποδεικνύουμε κυρίες και κύριοι, την σοφή απόφαση της Κυβέρνησης να καταργήσει το blogging. Τα παιδιά σας, έχουν το παράδειγμά τους, από αυτά τα γερασμένα χούφταλα σ΄αυτό το γηροκομείο, εκθέματα σ΄ένα μουσείο ζωντανών, εθισμένα στο χειρότερο ναρκωτικό.

HOME SWEET HOME

Υπάρχει μια παράξενη κατηγορία ανθρώπων, που έχουν πολύ διαφορετικά πράγματα στο κεφάλι τους, για πράγματα απλά και καθημερινά. Δεν τους φαίνεται εμφανισιακά, αλλά οι συνήθειές τους είναι αλλιώτικες. Ο όρος «σπίτι» γι΄αυτούς, δεν είναι συνυφασμένος με τον όρο «σπιτικό». Ίσως πάλι, να μην το τοποθετώ σωστά.

Πάρτε για παράδειγμα στην αγγλική, την λέξη «home» και «house», ίσως έτσι να καταλάβετε καλύτερα. Το σπίτι τους, ποτέ δεν θα γίνει σπιτικό, γιατί έχουν άλλες διδαχές, άλλα βιώματα. Η φάρα των ενοικιαστών λοιπόν, δεν έχει δικά της σπίτια. Πληρώνει γι΄αυτά κάθε μήνα, ένα μεγάλο αντίτιμο και είναι σαν να μην την αφήνει να δεθεί με αυτούς τους τοίχους. Οι ενοικιαστές, συμπεριφέρονται πολύ διαφορετικά από τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Τις πρώτες δέκα μέρες κάθε μήνα, μπορεί και παραπάνω (υπάρχουν φήμες και για μήνες ολόκληρους), οι ενοικιαστές κρύβονται στις σκιές. Δεν θα τους δεις αυτές τις μέρες, να μπαινοβγαίνουν στα σπίτια τους και τα πατζούρια τους, είναι πάντα κλειστά. Κι αν κατά λάθος σε τρακάρουν στο δρόμο, χαμηλώνουν τα μάτια και προσπερνάνε σαν ξένοι. Τα σπίτια τους, είναι κρύα.

Δεν έχουν την ζέστη του σπιτικού, με τις μυρωδιές, τις σκανταλιές, τις φασαρίες. Οι ενοικιαστές είναι πολύ ήσυχοι άνθρωποι, ακοινώνητοι θα έλεγες και τελείως αθόρυβοι. Επιπλέον, δεν αγαπάνε τα ζώα. Κανείς τους δεν έχει ζώα, αν και τους έχω τσακώσει μερικές φορές, να χαιδεύουν τα ξένα, προσεκτικά μην τους πάρει κάνα μάτι. Είναι φοβερά κουραστικοί άνθρωποι, αν πας επίσκεψη στο σπίτι τους. Δεν σ΄αφήνουν να μιλήσεις δυνατά, δεν κάνουν ποτέ πάρτυ, δεν ακούνε μουσική, δεν επιτρέπουν να σούρεις την καρέκλα.

Αν, κατά λάθος κάνεις καμμιά ζημιά, θα πάθουν χαμηλόφωνη υστερία και θα φάνε την υπόλοιπη ώρα τους, καθαρίζοντας. Οι ενοικιαστές είναι πολύ ανασφαλείς άνθρωποι. Νοιώθουν ότι συνεχώς τους κυνηγάνε. Για να νοιώσουν λοιπόν, λιγουλάκι πιο ασφαλείς, δίνουν αντικλείδι του σπιτιού τους, στους ιδιοκτήτες. Α, οι ιδιοκτήτες, έξω καρδιά! Συμπεριφέρονται όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι και σαν φιλεύσπλαχνοι συμπολίτες, κάνουν συχνά έλεγχο για κλέφτες και εγκληματίες στα σπίτια των ενοικιαστών. Ψάχνουν μέχρι μέσα στις ντουλάπες.

Τους κρατάνε έτσι, ασφαλείς και προστατευμένους. Κατά περίεργο τρόπο, οι ενοικιαστές δεν ανήκουν στο σύνολο της γειτονιάς. Κι αν πούνε καμμιά καλημέρα, την λένε τυπικά και με το ζόρι. Δεν θέλουν να έχουν δεσμούς και συγγένειες με τη γειτονιά και αυτό τους κάνει μισητούς.

Η αλήθεια, είναι λιγάκι παρακατιανοί και αποφεύγουν τα πολλά-πολλά. Είμαι σίγουρη, ότι αν τους πλησιάσεις, θα δεις ότι ουσιαστικά δεν διαφέρουμε και πάρα πολύ, απλά δεν διδάχτηκαν καλούς τρόπους απ΄την οικογένειά τους. Συνήθως κατάγονται από οικογένειες ενοικιαστών και αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να τους το βγάλεις απ΄το πετσί τους.

Πρέπει λοιπόν, να αποβάλλεις τον ενδοιασμό σου, και θα τολμήσω να πω, τον ρατσισμό σου και να τους φερθείς σαν σε φυσιολογικούς ανθρώπους, σαν σε ιδιοκτήτες..

Άλλωστε, κρυφό όνειρο πολλών είναι να γίνουν Ιδιοκτήτες.