ΚΥΡΙΟΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΓΡΑΨΕΙ ΠΟΤΕ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Ελάτε κύριοι πολιτικοί, μια μέρα στην ζωή μας. Ελάτε να σας πάρουμε ρε γουρούνια απ΄το χέρι, να δείτε πώς στο διάολο μας καταντήσατε. Μας πρήζετε τόσο καιρό με σκάνδαλα, με φανφάρες, με μίζες, με δημοκρατίες. Μας βάζετε να σας ψηφίσουμε και μας φτύνετε πριν καν εκλεγείτε. Δεν σας μένουν χέρια να αρπάζετε και συνεχίζετε να μας φλομώνετε με υποσχέσεις. Και εμείς οι μαλάκες, σας ψηφίζουμε, από φόβο μην βγει ο άλλος μαλάκας, για το ποιός θα φάει τα λιγότερα, για το αν θα μπούμε στο Δημόσιο. Εκεί καταντήσαμε και πάμε κατά διαόλου.

Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο, είναι ότι ρε τενεκέδες, οι περισσότεροι λέτε ότι ήσασταν σαν κι εμάς. Εργάτες, ταπεινοί και φτωχοί, που μια μέρα βάλατε κουστούμι και γίνατε πολιτικοί. Αλήτες ήσασταν πάντα. Και τώρα πληρώνεστε κιόλας. Η πιο ξεκούραστη ρέχλα. Σιγουράντζα, μονιμότητα, μίζες και εκατό πρόβατα να σας κάνουν τεμενάδες. Μας δέσατε χειροπόδαρα, κάτσατε στα κεκτημένα, φοβίσατε για τα καινούργια και οδηγάτε τον λαό.

Ξέρω ότι δεν υπάρχει κόλαση, ξέρω ότι καλοπερνάτε, ξέρω ότι την φυλακή θα την γλιτώσετε. Δεν πιστεύω στην δικαιοσύνη, ούτε στην θεία δίκη, ούτε ακόμη και στην μοίρα. Αλλά θα ΄ρθει η ώρα, που δεν θα ξέρετε από πού θα φύγετε. Έτσι όπως τα καταφέρατε, θα αναγκαστείτε σύντομα να ζήσετε λίγη απ΄την ζωή μας. Θα σας πνίξουν κι εσάς τα δάνεια, θα μετράτε τις μέρες μέχρι την σύνταξη, θα παρακαλάτε για μια θεσούλα στο δημόσιο. Ούτε τα τομάρια σας δεν θα μπορείτε να σώσετε μετά. Αλλά και να τη σκαπουλάρετε, πάντα για μας, θα είστε πολιτικοί.

Πολιτικοί, για μας τους μικρούς ανθρώπους, είστε όλοι εσείς οι λεχρίτες, που θα λαδώσουμε ακόμη και για το πιο απλό αίτημα, που θα μας πήξετε στα ψέμματα για να καλύψετε γκάφες, που θα έρθετε και στο σπίτι μας ακόμη, όταν είναι να πάρετε ψήφο. Και μετά, στ΄αρχίδια σας. Όμως, όταν ξεσκεπαστείτε από τα κανάλια, αντί να πάτε να χωθείτε στην πιο μακρινή σπηλιά απ΄την ντροπή σας, αναλύετε τα όρια των δημοσιογράφων. Και ΄μεις τα ζώα, συμπάσχουμε. Χέστηκα ρε πώς και γιατί σας ξεσκεπάσανε.

Χέστηκα και για τις αποκαλύψεις. Τις ήξερα καλά, πριν τις δω φάτσα φόρα. Αλλά με καίει η γαιδουριά σας. Οι αγριοφωνάρες σας, ο ένας πάνω στον άλλον, μην τυχόν και ακούσουμε κάτι που σας θίξει, μην τυχόν και ακουστεί κάνας άλλος και μετά, οι μονόλογοι για την αξία του διαλόγου και της δημοκρατίας. Το μένος σας, να υπερασπιστείτε την θεσούλα σας και το γυαλιστερό κουστουμάκι σας, κι ας κρύβονται από κάτω σκατά.

Μην μας υποτιμάτε άλλο, δεν έχετε άλλα περιθώρια. Όσο αμόρφωτοι και να είμαστε, όσο ταλαιπωρημένοι και δυστυχείς, η κρίση μας δεν είναι τόσο πρωτόγονη, η τηλεόραση δεν είναι τόσο αποχαυνωτική, τα μυαλά μας δεν έπαψαν να λειτουργούν στον βαθμό που θα θέλατε. Η εξαθλίωση, δεν έκανε καλά την δουλειά της κύριοι. Παραμένουν πολλοί άνθρωποι και νέα παιδιά, που βγάζουν σπυριά στην θέα σας, που δεν ψηφίζουν κανέναν σας, που δεν γουστάρουν ρουσφέτια, που ξέρουν ότι είστε ότι χειρότερο έχει περάσει από την πολιτική ιστορία της Ελλάδας.

Ως την στιγμή που θα το αντιληφθείτε, ζήστε στην πλάνη σας, αρπάξτε όσα μπορείτε, χώστε και τα δισέγγονά σας στην βιομηχανία σας και συνεχίστε να μας εξαθλιώνετε. Το μόνο που έχω να σας συμβουλέψω, είναι να ρίξετε τρελλά λεφτά στην επόμενη προεκλογική σας καμπάνια. Βρείτε τους καλύτερους διαφημιστές, βάλτε τις πιο γυαλιστερές ρεκλάμες, πείτε τα πιο γερά σας ψέμματα. Αν δεν το κάνετε και αποτύχετε, ελάτε να σας δείξουμε πώς θα ζήσετε μετά.

ΚΑΡΑΛΑΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

Μεσημεράκι, στη δουλειά. Ήταν η ώρα που όλες οι καλές πελάτισσες, είχαν τελειώσει τις δουλειές τους και έρχονταν για την μεσημεριανή κούρα στο ινστιντούτο. Για άλλες δουλειές, αυτή η ώρα είναι χαλαρή, για μας, ήταν χοντρό τρέξιμο. Το προσωπικό ήταν πέντε άτομα όλα κι όλα, οπότε τρέχαμε σαν τρελλές να καλωδιώσουμε, να αποτριχώσουμε, να παστώσουμε. Εγώ συνήθως, τρύπωνα στις θεραπείες προσώπου και έκανα αλχημείες.

Τρώγαμε κατά τις πέντε το απόγευμα, γιατί όσο να πεις, η κρέμα Νο5 σετάκι με τη Νο92 της Galland και μια αποτρίχωση γλουτών (κυριλέ ονομασία, γιατί οι πελάτισσες ντρέπονταν να πουν κωλοτρυπίδα), δεν σου άνοιγε ακριβώς την όρεξη. Σου έδινε όμως το περιθώριο, να δημιουργήσεις (και δεν εννοώ την αποτρίχωση, διεστραμμένοι). Έχω υπάρξει ζωγράφος, γλύπτης και ψυχοθεραπεύτρια μαζί.

Υπήρχε μία μάσκα προσώπου, η λεγόμενη «εκμαγείο». Ήταν ουσιαστικά, μία περίεργη σκόνη που αν της έβαζες λίγο αλατάκι για καταλύτη, λίγο νεράκι να την κάνεις λάσπη, μπόλικες κρέμες από κάτω και έχτιζες το πρόσωπο στα γρήγορα, μετά έβγαινε μια συμπαγής τσιμεντοποιημένη μάσκα, με τα χαρακτηριστικά του προσώπου που κάλυψες. Με το αλατάκι, αυτό το πράγμα θερμαινόταν και το δέρμα εγκλωβισμένο απ΄την μάσκα, απορροφούσε όλο αυτό το στρώμα της κρέμας μέσω της διαστολής των πόρων. Ήταν η «οδός» για να φέρω στην επιφάνεια, όλες ταυτόχρονα τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες.

Αλλά…. Είχε πολλά «αλλά», αυτή η θεραπεία. Είχα αποτύχει να εκπαιδεύσω τις συναδέλφους και για να πω την αλήθεια, στο χτίσιμο φύσαγα. Μετά από καιρό, αφού είχα γίνει εξπέρ, δημιουργούσα υψηλή τέχνη. Αφού οι πελάτισσες δεν έβλεπαν τί τους έκανα, έβαζα το παραβάν και έφτιαχνα μουτσούνες. Τα σουξέ μου, ήταν ο Καραγκιόζης, ο Φρέντι Κρούγκερ και ο Κούγιας. Μετά, έβγαζα προσεκτικά το εκμαγείο και το ΄δινα στις συναδέλφους να το βάψουν για τις Απόκριες . Μεγάλη επιτυχία.

Όλα αυτά, όταν έπινα καφέ. Απαραίτητη προυπόθεση. Ήταν πολύ επικίνδυνη θεραπεία, ειδικά όταν ξέχναγα να ανοίξω τρυπούλες στα ρουθούνια. Έπρεπε το χτίσιμο να γίνει σε λιγότερο από δύο λεπτά, γιατί το τσιμέντο έπηζε, αλλά τις τρυπούλες, πάντα τις ξέχναγα. Πριν αρχίσω το χτίσιμο, έλεγα διαρκώς από μέσα μου : «τρυπούλες να αναπνέει – τρυπούλες να αναπνέει», αλλά χωρίς καφέ, ούτε εμένα δεν άκουγα. Μια κάργια ένα μεσημέρι, έβαλε μόνη της το δάχτυλο και άνοιξε μία τρυπάρα στο στόμα ΝΑ! Εντάξει, η τρύπα δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα, απλά θα τροποποιούσα την μουτσούνα από Καραγκιόζης σε Μόνικα επί τω έργω. Σιγά, το δύσκολο. Όμως, αυτά που έλεγε η τρύπα ήταν άκρως προσβλητικά, οπότε για να γλιτώσει την αποτρίχωση γλουτών, την ξαναβούλωσα και τρύπησα τα ρουθουνάκια που δεν έβριζαν.

Η μάσκα αυτή, είχε κι άλλους πολλούς κινδύνους. Δεν έπρεπε να έρθει σε επαφή με δέρμα και μαλλιά. Έπρεπε να υπάρχει μπόλικο στρώμα κρέμας από κάτω γιατί αλλιώς κόλλαγε και την έπαιρνες μαζί σου για κάνα τριήμερο. Και άντε μετά να κυκλοφορήσεις ως Κούγιας. Α, και μετά λανσάριζες και το στυλάκι Μίνα (αυτή, χωρίς τα φρύδια). Αν πάλι σου έπεφτε λίγο αλατάκι παραπάνω, το σολάριουμ ήταν μια μαλακία μπροστά στο φυσικό ξεροψησιματάκι που πετύχαινε αυτή η μάσκα. Αλλά πού να το εκτιμήσουν.

Το χειρότερο σπάσιμο, ήταν όταν ξέχναγα να πάρω ιστορικό. Υπήρχαν μερικές σιχαμένες που στα πρώτα τρία λεπτά, πριν ολοκληρώσω το έργο μου, θυμούνταν ότι πάσχουν από κλειστοφοβία. Για να μην μου καταστρέψουν την μουτσούνα, τις έψηνα να κάνω την μάσκα γραβιέρα, για να μπαίνει φως. Πώς στο διάολο, θα έμπαινε φως με τα μάτια κλειστά, δεν τους έκοβε. Σε άλλες κρατούσα το χέρι και μίλαγα, μέχρι να ακούσω ροχαλητά. Αν όχι, είχαν λιποθυμήσει, οπότε η μάσκα θα έκανε καλύτερη δουλειά, γιατί ήταν ήρεμες. Μετά τα γερά χαστουκάκια (το αντιγηραντικό μασάζ της Κλεοπάτρας – από ευρήματα λέμε), όλες νόμιζαν ότι κοιμήθηκαν και βλέποντας στον καθρέφτη, θεραπεύονταν δια παντός, από κλειστοφοβίες και άλλες μαλακίες. Τσάμπα τα λεφτά στους ψυχολόγους.

Τί τράβαγα για την τέχνη μου! Και όπως κάθε διάσημος καλλιτέχνης, θα ψόφαγα στην ψάθα. Καμμία αναγνώριση, καμμία χορηγία. Εγώ, το φώναζα, αλλά η προισταμένη, χαμπάρι. Ήμουν μια σπάνια καλλιτέχνης, με εντυπωσιακότατες στατιστικές ψυχοθεραπείας και η μοναδική γλύπτρια καραλαικής τέχνης. Και όλα αυτά με ένα μισθό. Αδικία! Σύντομα, πήρα δυσμενή μετάθεση στις αποτριχώσεις γλουτών. Εκεί όμως, αναγνωρίστηκα και με το παραπάνω.

Τα έργα μου, από μαλλιαροί, λεροί πυγοκαμβάδες, γίνονταν γυαλιστερές κατακόκκινες, μπιμπικιασμένες πεδιάδες και πού και πού έβλεπες καμμιά τουφίτσα ανέμελα να κυματίζει σε σχήμα τόξου. Οι επίδοξοι εραστές, τον δρόμο δεν θα τον έχαναν. Είχα τιγκάρει στα πεντοχίλιαρα. Τέτοιες χορηγίες, δεν είχα ξαναπάρει. Μια φορά, ένας καλός πελάτης (ιπτάμενος φροντιστής – τα πλήρωνε όλα η εταιρεία του), μου ΄χωσε στο τσεπάκι τέσσερα πεντοχίλιαρα. Εγώ, έκανα την δύσκολη, «μα δεν πρέπει, δεν είναι σωστό». Ο Γιαννάκης, έσκυψε στ΄αφτί και μου ψιθύρισε : « Είσαι ο Πικάσο του κώλου μου».

Το έργο μου πάραυτα, δεν σώζεται.

ΜΠΛΟΓΚ

Έχω τόσα πολλά που θέλω να γράψω, τόσες ιστορίες να θυμηθώ, αλλά όταν αποφασίζω να τις γράψω, το μυαλό μου δεν μ΄αφήνει να ταξιδέψω. Ο σκοπός της γραφής μου, είναι η φυγή από την πραγματικότητα. Είναι τσάμπα ταξίδια σε όμορφους τόπους, είναι τσάμπα μαστούρα, είναι επική ταινία φαντασίας, με στοιχεία θρίλερ, τραγωδίας και παρωδίας. Είναι μια σπάνια διασκέδαση-διαφυγή που λατρεύω, από την μέρα που ξεκίνησα αυτό το μπλογκ.

Τις περισσότερες φορές, η πραγματικότητα με κρατά γερά απ΄το λαιμό και με ταρακουνάει γερά για να ξυπνήσω. Με ωθεί να ζήσω τις τωρινές άχαρες και άχρωμες ιστορίες, μου απειλεί το μέλλον των ταξιδιών μου. Διάβασα ότι για να έχει κάποιος ένα λαμπρό παρελθόν, πρέπει πρώτα να φροντίσει να έχει ένα λαμπρό παρόν, ώστε όταν ο καιρός περάσει να υπάρχουν όμορφα πράγματα να θυμηθεί. Όταν όμως αυτό είναι αδύνατο, ή έστω θολό, τί άλλο μπορείς να κάνεις απ΄το ψάχνεις καταφύγιο στην πρότερη ευτυχία;

Περιμένοντας λοιπόν τις ευτυχισμένες στιγμές που ίσως να ΄ρθουν, ζεις το παρόν όπως-όπως, ταξιδεύεις στο παρελθόν, γράφεις και ονειρεύεσαι το μέλλον.

Αυτό είναι ένα μπλογκ.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΘΑΡΡΟΥΣ

(αυστηρά προσωπικής χρήσης)

Θα τα καταφέρω.

Αν δεν τα καταφέρω και τί έγινε; Θα περάσει ούτως ή άλλως και το πολύ πολύ να χάσω και πάλι την αξιοπρέπειά μου. Μια γαμολέξη είναι η «αξιοπρέπεια». Μια ρημάδα γαμολέξη, που δεν είναι στην τελική όλα αυτά που είμαι, που θα ψάξω να την ξαναβρώ. Μετά από την καινούργια σφαλιάρα, πρέπει να την ξαναβρώ. Θα κόψω παλιούς δεσμούς, θα φτιάξω νέους που να μην ξέρουν, που να μην ρωτούν και θα την χτίσω πάλι. Τουβλάκι, τουβλάκι, θα φτιάξω ένα κάστρο γύρω μου από δαύτην, τόσο ψηλό, που ένα φύσημα δεν θα είναι αρκετό να την ισοπεδώσει. Θα τα καταφέρω ή όχι.

Αλλά δεν θα με ξανανοιάξει.

Αυτό, είναι υπόσχεση.

ΚΑΘΑΡΑ ΑΠΟ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ

Δεν έχω κάποιον να γιορτάζει όξω απ΄το ίντερνετ, ή τέλος πάντων κάποιον σημαντικό. Αν και βαριέμαι τις κοινωνικές υποχρεώσεις, αναγκαστικά θα την κάνω την αγγαρεία, τουλάχιστον για τους καλούς πελάτες (έχουμε και μια άλφα ανάγκη από γλύψιμο).

Δημήτρη και Δημήτρη :

Λοιπόν, βλαμένα να ζήσετε, ότι επιθυμείτε (γαμώτο, τί άλλο λένε…) α, και του χρόνου (ή μήπως και στα δικά μας…τεσπα), καλή δύναμη, καλοτάξιδοι, πάντα τέτοια. Είστε απ΄τα πρώτα άτομα που άρχισα να διαβάζω εδώ μέσα, είστε η αφορμή και η παραίνεση να γράψω και συνεχίζετε να με εμπνέετε να συνεχίσω. Είστε απ΄τα φωτεινότερα άτομα που έχω γνωρίσει. Σας ευχαριστώ για όλα, μα πιο πολύ που με βοηθάτε να μάθω τον εαυτό μου (σας συγκίνησα ε; Eπίτηδες το ΄γραψα, μπας και πουλήσω κάνα χαρτομαντηλάκι).

Δεν ξέρω κατά πόσο θα διαβάσουν έγκαιρα τις ευχές μου, γιατί ο ένας είναι άρρωστος (περαστικά μωρό μου) και ο άλλος ήταν πάντα άρρωστος (βάζελος γαρ – θου κύριε ), αλλά να ξέρετε οι ευχές μου πάντα πιάνουν. Θα φταίει που (λέω ότι) είμαι Σαββατογεννημένη ή που με βουτήξανε μικρή σε ένα καζάνι με κοτόσουπα.

Για όλους τους υπόλοιπους που γιορτάζουν ή και για αυτούς που ξέρω μόνο τα μπλογκονόματά τους, αλλά είναι κρυφοΔημητρούλες και κρυφοΔημητρούληδες, ένα τεράστιο ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Πράγμα το οποίο, με προβληματίζει λιγάκι. Δηλαδή εγώ πότε θα πω χρόνια πολλά στην Κουρούνα, στον Μακμάνους, στον Old boy… υπάρχει καλέ αγία Κουρούνα και δεν το ΄ξερα; Α, νόμιζα.

Μπορούμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα μπλογκικό εορτολόγιο, με όλων τα ονόματα, να σκάσει λιγάκι και το δικό τους χειλάκι, να πάρουν κάνα εικονικό δωράκι. Προτείνω, για όποιον το φτιάξει (βαριέμαι ρε γαμώτο), να βαφτίσει αγίους, όσους έχουν πρωτοχρησιμοποιήσει ένα μπλογκόνομα. Για παράδειγμα, ο Μακμάνους, να γίνει Άγιος Μακμάνους, και όσοι Μακμάνους υπάρχουν, να γιορτάζουν την μέρα που θα διαλέξει αυτός. Κι αν την μέρα του Άγιου Μακμάνους (μεγάλη η χάρη του), γίνει κάνα θαύμα, να τον ονομάζουμε ο Άγιος Μακμάνους ο Θαυματοποιός. Και όταν ψοφήσει, να φτιάξουμε μια μεγάλη ταμπακιέρα, να βάλουμε τα κοκκαλάκια του, και να τα φυλάμε στην μονή Ενότιον, και να φτιάχνουμε Μακμανόπιττες και να τις βάζουμε κάτω απ΄το μαξιλάρι μπας και σταυρώσουμε γκόμενο. Εγώ, θα ηγούμαι της Μονής και θα κάνω ευχέλαια (ή τρισάγια ρε γαμώτο για το καλορίζικο. Και θα διαβάζω ύμνους του Μπομπ Ντύλαν και από πίσω θα παίζει κιθαρούλα ο Gallagher. Και θα παίρνω και φακελάκια και μετά θα φτιάξω ένα κτίριο για αποτέφρωση μπλόγκερ, σε κουτάκια απ΄τις ταμπακιέρες του Άγιου Μακμάνους του Θαυματοποιού.

Αμήν.

ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ

Το μεγάλο σαλόνι ήταν πλημμυρισμένο με παιδιά από τεσσάρων ως δεκαέξι. Στην αριστερή γωνία, μια πελώρια κουζίνα με πάσο και μικρά παιδιά μαγείρευαν, έπλεναν, γελούσαν. Άλλα κάθονταν στον τεράστιο καναπέ και έβλεπαν τηλεόραση, άλλα στην τραπεζαρία και συζητούσαν, άλλα έκαναν κωλοτούμπες και έπαιζαν παιχνίδια στην παχιά μοκέτα. Πού και πού, κάποιο μικρούλι μόνο του, σε μια γωνία κοίταζε επίμονα τον τοίχο, άλλο έκλαιγε σιγά, άλλο καθόταν μόνο του κάτω από κάποιο τραπέζι. Αλλά έπρεπε να προσπαθήσεις πολύ για να τα δεις.

Μπήκαμε και οι τρεις διστακτικοί με τρεις σακούλες δώρα. Καθίσαμε στην μικρή τραπεζαρία και προσπαθούσαμε αμήχανοι να κάνουμε την πρώτη επαφή. Η μεγάλη κυρία, έκλεισε την τηλεόραση και φώναξε δυνατά στα παιδιά τα ονόματά μας και μας σύστησε ως «εθελοντές». Ένα, ένα ήρθαν τριγύρω και μας κοιτούσαν. Το πιο μικρό, σαν πιθηκάκι, έδωσε ένα σάλτο και ήρθε στην αγκαλιά μου. Τα χέρια του γατζώθηκαν απ΄τα μαλλιά μου και μου ψιθύρισε στ΄αφτί «εθελοντή, μόνο για μένα δεν είναι τα δώρα;»

Σε δευτερόλεπτα οι τσάντες είχαν ανοιχτεί και όλα τα αντικείμενα είχαν παραταχθεί στο τραπέζι. Η μοιρασιά, γινόταν από την μεγάλη κυρία, που τόνιζε πως δεν ανήκει τίποτε σε κανέναν και πόσο σημαντικό είναι να μοιραζόμαστε. Σκατά! Εγώ δεν θα ΄θελα να μοιραστώ τίποτε, θα τα ήθελα όλα δικά μου. Σύντομα, άρχισαν οι καυγάδες, μέχρι που επενέβη πάλι η γυναίκα και τους τα πήρε όλα και τα ΄κρυψε. Τα παιδιά, άρχισαν τις ερωτήσεις, μου άνοιξαν την τσάντα, έπαιξαν με το κινητό μου, διάβασαν την ατζέντα μου, μας έφτιαξαν καφέ. Τα πιο μικρά, μοιράστηκαν σε τριάδες και χώθηκαν στις αγκαλιές μας. Τα μεγαλύτερα αγόρια, μας έδειχναν ακροβατικά στην μοκέτα.

Είχε περάσει ένας μήνας και ήξερα όλα τους τα ονόματα και πολλές λεπτομέρειες απ΄την μικρή τους ζωή. Ζωή, που ούτε στα εξήντα μου δεν θα ΄χω ζήσει. Ζωή που δεν πρέπει κανείς να ζει. Το μικρό κοριτσάκι, το βρήκαν στα φανάρια. Είχε μείνει δύο χρόνια σε ορφανοτροφείο και σε κάθε σκανταλιά, έπρεπε να παραμείνει γονατιστό σε μία σκάφη με χαλίκια. Το έσκασε ένα βράδι και ζούσε απ΄τα φανάρια. Τώρα φαίνεται ευτυχισμένο. Τα δάχτυλα των χεριών του, είναι παραμορφωμένα και χωρίς νύχια, δεν τόλμησα να ρωτήσω. Τα εφτά αδέλφια της, ήταν κι αυτά εκεί και οι γονείς τους στην φυλακή.

Πήγε μια μέρα την μικρή, μια φίλη μου να της ψωνίσει παιχνίδια και μετά στο κομμωτήριο. Η κομμώτρια, χωρίς να ξέρει, μετά τις γλύκες, την ρώτησε αν η φίλη μου είναι μαμά της. Το πιτσιρίκι την αποστόμωσε : « Όχι, δεν είναι μαμά μου, αυτή είναι καλή».

Κάθε φορά που πήγαινα, προσπαθούσα να μην κλάψω, να μην φανεί η θλίψη μου. Κάθε φορά, καινούργιες αγκαλιές, τα μπράτσα μου πονούσαν, η καρδιά μου το ίδιο. Όποτε δεν πήγαινα, μου τηλεφωνούσαν όλα μαζί και με ρωτούσαν τί κάνω, αν είμαι καλά. Μετά από καιρό, χαθήκαμε. Τα βλέπω καμμιά φορά στην τηλεόραση, όταν πηγαίνουν να ζητιανέψουν αγάπη και πόρους για το «σπίτι» τους. Μου λείπουν όλα τους πολύ, αλλά δεν πρέπει να ξαναπάω. Η κοινωνική λειτουργός, μας είπε πως είναι σκληρό για τα παιδιά να γνωρίζουν ανθρώπους, να τους συμπαθούν και μετά να τους αποχωρίζονται. Δέχονται εθελοντές που θα είναι έστω και σε αραιά διαστήματα, δίπλα στα παιδιά. Δεν τολμώ να τα ξαναβάλω στην διαδικασία.

Όποτε χτυπάει το τηλέφωνο και είναι τα μικρά, για να με καλέσουν σε κάποια εκδήλωση, σε κάποιο πάρτυ, όλα λυγίζουν. Η καμαρωτή κορμοστασιά μου, η αψεγάδιαστη ζωή μου, τα ευτυχισμένα παιδικά μου χρόνια, τα αντικείμενα που με περιτριγυρίζουν. Είναι δύσκολο μετά να τα επαναφέρω, είναι ακατόρθωτο να βρω τη δύναμη να τα θεωρήσω ξανά σημαντικά.

LIFE

Αυτές τις μέρες η κούραση είναι εφιαλτική. Ο Τασούλης δουλεύει ασταμάτητα, τα τρία τελευταία Σαββατοκύριακα. Χθες αποφασίσαμε κατά τις δώδεκα τη νύχτα να βάλουμε μπουγάδα και να ψάξουμε μπας και βρούμε κάτι καθαρό να φορέσουμε το πρωί. Με την γαμημένη βροχή, πάει και η μπουγάδα, άντε σήμερα να περιμένουμε νυσταγμένοι να πλύνει το πλυντήριο για να απλώσουμε. Και ποιός σιδερώνει μετά…

Στην κουζίνα μου, γίνεται μάχη από άπλυτα μπoλάκια και ταψιά των συμπεθέρων, ευγενικές χορηγίες, που πρέπει αύριο το πρωί να επιστραφούν καθαρά, για να ξαναγεμίσουν, επίσης ευγενικά. Διαδικασία που θα πάρει καμμιά ώρα γιατί το πλυντήριο πιάτων δεν τα χωράει. Τους τονίζω κάθε φορά ότι είναι πιο εύκολο να παραγγέλνεις σουβλάκια και αρχίζουν τα γνωστά περί βιταμινών και μετάλλων. Ρόμποκομπ μας κάνανε με τα σπανάκια και τις φακές, αλλά κουράγιο πουθενά.

Έχουμε νοικιάσει εδώ και πέντε μέρες κάποια dvd, που σίγουρα θα ολοκληρώσουμε σε καμμιά βδομάδα. Τον άρχοντα των δαχτυλιδιών, τον είδαμε σε τέσσερα μίνι επεισόδια. Ουσιαστικά τα dvd, τα έχουμε για τη χώνεψη. Τρώμε σαν γουρούνια στο κρεβάτι και στα πρώτα δέκα με δεκαπέντε λεπτά αρχίζουμε εναλλάξ τα ροχαλητά. Εντάξει, εγώ δεν ροχαλίζω, αλλά επειδή οι φήμες υπάρχουν, θα κάνω την πάπια. Η μαλακία είναι ότι δεν έχουμε συγχρονισμό στον ύπνο. Κοιμόμαστε σε διαφορετικά σημεία της ταινίας με αποτέλεσμα, μέχρι την επόμενη μέρα να βγάλουμε άκρη πού είχε μείνει ο καθένας, ξαναψοφάμε. Τα περισσότερα dvd, τα γυρνάμε άθικτα.

Όταν κλείνει νωρίς καμμιά φορά το video club, την βγάζουμε με ντοκυμαντέρ. Είναι εγγύηση ότι θα έχουμε συγχρονισμένο ύπνο. Ειδικά με αυτήν την χαρακτηριστική φωνή αυτού του κυριούλη που ποτέ δεν θυμάμαι τ΄όνομά του. Ύπνωση σκέτη είναι.

Η μόνη μαλακία, είναι ότι δεν προλαβαίνουμε να τα πούμε. Περιμένουν οι πελάτες πότε θα σχολάσει εκείνος, για να πουν τα ποδοσφαιρικά τους. Μου σκάει ένα φιλί στα πεταχτά, καμμιά φορά και μια αγκαλίτσα και αρχίζει τις αναλύσεις. Ότι πούμε στο αυτοκίνητο κι αυτό αν δεν ακούμε sport fm. Τουλάχιστον, κάθε πρωί και κάθε βράδι μας φτιάχνει λίγο η διάθεση με το ραδιόφωνο. Πετάνε κάτι ατάκες, που μας θυμίζουν να γελάσουμε παρέα.

Μερικά βράδια, όταν τα σουβλάκια έρχονται γρήγορα και έχουμε πιει κάνα μεταμεσονύκτιο φραπεδάκι, καθόμαστε και τρώμε στον καναπέ. Βάζουμε τα σουβλάκια αραδιαστά στο τραπεζάκι και κοκορευόμαστε πόσο γαμάτα είναι να τρως σε καναπέ καθιστός.

Έτσι είναι και οι ζωές των περισσότερων ανθρώπων που γνωρίζω. Ζεις σχεδόν όλη σου τη ζωή με τους συναδέλφους, λες τα μισά απ΄αυτά που θέλεις, αγαπάς τον άνθρωπό σου, αλλά από μακριά. Ακόμα κι όταν συναντηθείτε, υπάρχουν τόσα πολλά που έχουν μείνει πίσω και τρέχεις να τα προλάβεις.

Σήμερα θα πλύνουμε μπολάκια, θα βάλουμε μπουγάδα, θα φάμε σουβλάκια και θα ροχαλίζουμε μετά. Ίσως προλάβουμε να πούμε και καμμιά κουβέντα. Η πιο όμορφη στιγμή της μέρας, είναι λίγο πριν κοιμηθώ. Όταν έρχεται η στιγμή της αγκαλίτσας. «Αγκαλίτσα;» μου λες, «μου λείπεις» σου λέω και ας σε σφίγγω στην αγκαλιά μου.

ΤΥΨΕΙΣ

Επειδή νοιώθω ότι έχω αδικήσει τον Γητευτή, ας μου επιτραπεί αυτό το αναλυτικότερο κείμενο, τουλάχιστον για να μπορέσω σε πιο χαμηλούς τόνους να εξηγηθώ καλύτερα. Όλα αυτά, γιατί ένα παιδί 24 χρονών, θεωρώ ότι έχει τα περιθώρια να ακούσει, να σκεφτεί και όλη τη ζωή μπροστά του για να τα ζήσει. Ας μην θεωρηθούν σοφίες ή υποδείξεις, είναι απλά η δική μου γνώμη και μια αφορμή για μια συζήτηση που δεν άφησα να γίνει.

Είναι ευκολότατο να ρίχνουμε το φταίξιμο σε ομάδες ανθρώπων, σε συνομωσίες, σε σεξουαλικές συμπεριφορές. Είναι εύκολο να κολλάμε την ταμπέλα «πούστης», «λεσβία», «διεστραμμένος». Το δύσκολο, είναι να πλησιάσουμε έναν έναν από αυτούς τους ανθρώπους και να τους προσεγγίσουμε. Να δούμε και την δική τους οπτική. Το να είσαι ομοφυλόφιλος, δεν είναι κάτι που το επέλεξες, κάτι που πειραματίστηκες και το διάλεξες, είναι η ίδια σου η φύση. Όταν λοιπόν ζεις μια ζωή όπου είσαι αρνητικά δακτυλοδεικτούμενος για κάτι τέτοιο, όπως ας πούμε, ένα μοντέλο είναι θετικά δακτυλοδεικτούμενο για την εξωπραγματική ομορφιά του, φαντάζεσαι πόσο δύσκολο είναι.

Φαντάζεσαι επίσης, πόσο απάνθρωπο είναι, ένα μικρό παιδί σαν κι εσένα, που απλά ακολουθεί την ετεροφυλόφιλη φύση του, να τσουβαλιάζει με αυτόν τον τρόπο ανθρώπους, που δεν το αξίζουν. Ένα παράδειγμα που χρησιμοποιώ για τέτοιες περιπτώσεις και πιάνει σε αρκετά παιδιά, είναι το εξής. Πάρε έναν άνθρωπο που δεν συμπαθείς για λόγους που είναι πάνω απ΄την επιλογή του και βάλτον νοητά σε ένα δωμάτιο μόνο του. Γύμνωσέ τον από ρούχα, σεξουαλική συμπεριφορά και οτιδήποτε άλλο σε ενοχλεί και δες τον. Είστε ίδιοι. Τίποτε επάνω του δεν τον κάνει λιγότερο ή περισσότερο άνθρωπο από σένα. Έχει ένα σώμα, μιά καρδιά, δυό μάτια. Το να τον υποτιμάς, εκτός από απάνθρωπο και άκαρδο, είναι απαξίωση της φύσης του ανθρώπου που αποδεδειγμένα δεν περιορίζεται στις συνήθεις και αποδεκτές σεξουαλικές συμπεριφορές.

Δεν είμαι μοντέρνα, ούτε και απελευθερωμένη. Είμαι ετεροφυλόφιλη και με τον ίδιο άνθρωπο, παραπάνω απ΄την μισή μου ζωή. Προσπαθώ όμως να μην χωρίζω τους ανθρώπους σε γυναίκες, άντρες, χοντρούς, ομοφυλόφιλους, λεσβίες. Είμαστε όλοι άνθρωποι και αξίζουμε την ίδια αντιμετώπιση σε όλα.

Αναλογίσου τέλος, πού σε οδηγεί αυτός ο τρόπος σκέψης. Είσαι πολύ κοντά στο να συνεχίσεις αυτή την λογική, εναντίον Εβραίων, νέγρων και ότι τραβηγμένο ξεκινά από αφορισμούς φυσικών ή άλλων επιλογών που δεν βλάπτουν κανέναν εκτός από την «ηθική»* μας.

* Ηθικό = ότι γουστάρω, Ανήθικο = ότι δεν γουστάρω (απλός αλλά πολύ περιεκτικός ορισμός από μιά φίλη)

ΚΡΑΤΟΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Κράτος : Είναι εκείνο το σύνολο των μηχανισμών, που λειτουργούν με σκοπό την διακυβέρνηση, την σωστή λειτουργία και την ευμάρεια μιας χώρας.

Εκκλησία : Είναι εκείνο το σύνολο των μηχανισμών, που λειτουργούν με σκοπό την διακυβέρνηση, την σωστή λειτουργία και την ευμάρεια της θρησκείας των ορθόδοξων χριστιανών. (εντάξει, αυτές ήταν δικές μου ερμηνείες – χωρίς πολλές πολλές σάλτσες)

Ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας είναι κάτι το οποίο θα έπρεπε να ήταν δεδομένο. Ο όρος «κράτος», αφορά το σύνολο του πληθυσμού μιας χώρας και ο όρος «εκκλησία» ένα μεγάλο υποσύνολο αυτής. Εκτός αν κάποιοι αποφασίσουν να λέγονται, ας πούμε, Μαδαγασκάροι πολίτες και τότε θα έπρεπε να συζητάμε τον διαχωρισμό Κράτους – Πολιτών, αλλά δεν φτάσαμε ακόμα εκεί.

Όταν πήγαινα δημοτικό, είχα στην τάξη μου και ένα ξαδελφάκι, που ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά. Τον υποχρέωναν κάθε πρωί να κάνει προσευχή μαζί μας και στο μάθημα των θρησκευτικών άκουγε συνέχεια σπόντες για την θρησκεία του. Όταν μας πήγαιναν εκκλησία, ήταν υποχρεωμένος να ακολουθήσει και πάντα είχαμε φασαρίες όταν προσπαθούσαν να τον βάλουν σηκωτό μέσα στον ναό. Αργότερα, στον στρατό, πήγε πέντε χρόνια φυλακή γιατί αρνήθηκε να πιάσει όπλο και πλέον έχει γίνει πιο φανατικός απ΄τους Ταλιμπάν.

Στον γάμο της αδελφής του, γνώρισα πρώτη φορά την εκκλησία του και η αλήθεια, η τελετή μου φάνηκε απίστευτα υποτιμητική για την δεκαεφτάχρονη ξαδέλφη (να υπακούς τον σύζυγό σου, να μην φέρνεις αντιρρήσεις, απαγορεύεται να χωρίσετε κ.τ.λ.), αλλά σέβομαι την πίστη του και το δικαίωμά του να την ακολουθεί. Όπως και οποιαδήποτε άλλη θρησκεία υπάρχει, αρκεί να μου δίνεται το δικαίωμα να συμφωνήσω, να διαφωνήσω, να ακολουθήσω ή να απέχω.

Ο διαχωρισμός κράτους - εκκλησίας, έγκειται καθαρά στα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην κατάργηση του στιγματισμού, του εξαναγκασμού και της ψυχολογικής βίας, όπως αυτή που υπέστη ο ξάδερφός μου. Ειδικά στην εποχή μας, που τα σχολεία είναι γεμάτα παιδάκια από διαφορετικές θρησκείες.

Όσο είναι νωρίς πρέπει να τα διαφυλάξουμε από τον ρατσισμό, που τα περισσότερα έχουν ήδη υποστεί. Στην γειτονιά μου, τα παιδάκια χωρίζονται σε παρέες, ανάλογα την εθνικότητα και την θρησκεία, με τους γονείς, φρουρούς και τους δασκάλους άδολους προσηλυτιστές.

Η εκκλησία, έχει κάθε λόγο να αντιδρά και να προσπαθεί να διατηρήσει την «συνοχή» των πιστών. Είναι το τελευταίο οχυρό που της έχει μείνει, πριν την πλήρη κατάρρευση της ιερότητάς της. Οι περισσότεροι κληρικοί, ενώ θέλουν να συμβαδίζουν με την εποχή και την σεξουαλική απελευθέρωση, αρνούνται να σταματήσουν να είναι οι μπροστάρηδες της επανάστασης ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, την αλλοίωση του Έθνους, στα «κουσούρια» και ενάντια στο 666 που έχει εισβάλλει στις ταυτότητές μας. Βέβαια, αγνοώντας πάντα τις πιο μαύρες εποχές του Έθνους, όπως η Δικτατορία, αλλά αφού δεν έπληξε τον χριστιανισμό, δεν πρέπει να ήταν τόσο κακή, στην τελική.

Εμείς όμως ως άνθρωποι, τί κάνουμε; Η πλειοψηφία των πολιτών, πιστεύει στον χριστιανισμό και στις διδαχές του. Η εκκλησία είναι κάτι τελείως διαφορετικό, είναι εγκαταστάσεις, είναι πλούτη, είναι ιερατείο, είναι εκφοβιστικοί και απογορευτικοί κανόνες, είναι ότι πάντα ο χριστιανισμός πολεμούσε και τελείως ενάντια στην φιλοσοφία του.

Πώς μπορείς να ασπαστείς το «αγαπάτε αλλήλους», έχοντας παράδειγμα τον Χριστόδουλο με τον Ειρηναίο και όλους τους υπόλοιπους καυγάδες των ιερέων, που διασύρονται καθημερινά;

Πώς μπορείς να πεις το «ο έχων έναν χιτώνα…», έχοντας μάθει τις αστρονομικές τιμές των αμφίων και φορώντας λιωμένα παπούτσια;

Πώς μπορείς να δεχτείς το «ου μοιχεύσεις», όταν το ιερατείο με ροζ εσώρουχα και ερωτικές περιπτύξεις, δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από την τελευταία πόρνη της Αθήνας;

Πώς μπορείς να ασπαστείς το «ου ψευδομαρτυρήσεις», όταν στους κόλπους της εκκλησίας έχουν στηθεί ολόκληρα δικαστήρια με ίντριγκες, απατεωνιές και ριφιφί που θα ζήλευε και ο Αλ Καπόνε;

Δεν θέλω να γίνω άλλο γραφική, αν και νομίζω ότι η γραφικότητα είναι παρεξηγημένη έννοια και είναι από τους μόνους τρόπους προσέγγισης που ταιριάζουν στο μικρό μου μυαλό. Απλά θεωρώ ότι όταν έχουμε να υπηρετήσουμε μία θρησκευτική πεποίθηση, πρέπει να δίνουμε το παράδειγμα, πρέπει να ακολουθούμε κατά γράμμα τις διδαχές της, ή αν τέλος πάντων είναι αδύνατον, γιατί «είμ