ΕΙΜΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

«Είμαι βασιλιάς. Είμαι βασιλιάς από τότε που γεννήθηκα. Αυτό είναι ένα αναφαίρετο στοιχείο της ταυτότητός μου και δεν μπορώ να με φανταστώ τίποτε άλλο». Τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος στα Αυστραλιανά ΜΜΕ.

Το πρόβλημα του τέως, τόσα χρόνια λοιπόν, είναι η φαντασία του. Δεν μπορεί να φανταστεί τίποτε άλλο για τον εαυτό του. Κατά κάποιους, ήταν ο μεγάλος Αντιστασιακός, ο Ολυμπιονίκης, ο Χριστιανός. Εκείνοι, προφανώς έζησαν από κοντά τον τρόπο που μας διακυβέρνησε και θεωρούν ότι το πολίτευμα αυτό «ανταποκρίνεται εις τον χαρακτήρα, την ψυχοσύνθεσιν και την ιδιοσυγκρασίαν των Ελλήνων». Ίσως εδώ, να έχουν ένα δίκιο. Δεν μπορώ να κρίνω τί έγινε τότε. Έχω όμως άποψη για τώρα. Για την δράση του και τις απόψεις του.

Για τον άνθρωπο αυτό, που έλειψε τόσα χρόνια απ΄την «πατρίδα», αλλά ποτέ δεν μας ξέχασε και ποτέ δεν μας άφησε να τον ξεχάσουμε. Που με το ζόρι θέλει να έρθει να μείνει εδώ, ως πολίτης αλλά χωρίς, όπως συχνά του ξεφεύγει, να μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του ως τέτοιο. Αν κύριε τέως, θέλετε να έρθετε, καλώς. Δεν θα σας διώξει κανείς, δεν θα σας το απαγορέψει κανείς. Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσετε μερικά πράγματα στο κεφάλι σας.

Γεννηθήκατε βασιλιάς. Δηλαδή προνομιούχος, με το «βάρος» της διακυβέρνησης μιας χώρας και με προνόμια όσα δεν είχε κανείς στην Ελλάδα. Βάσει του τότε πολιτεύματος, αν ήσασταν ένας ηλίθιος, δεν θα είχε καμμία σημασία, γιατί θα ήσασταν γαλαζοαίματος. Μορφωθήκατε, σας δόθηκε περιουσία, κυβερνήσατε. Θα το δεχτώ ως επάγγελμα. Με υποχρεώσεις και δυσκολίες. Αλλά ποτέ τόσες πολλές, όσο αυτές που είχαν και έχουν καθημερινά οι Έλληνες, όπως τους ξέρατε και όπως είναι αυτή τη στιγμή.

Μας θυμόσαστε, όταν είναι να διεκδικήσετε την περιουσία που σας πήραμε, όταν εμφανίζεστε σε κοσμικά γεγονότα ανά τον κόσμο, όταν προφανώς υποτιμάτε την νοημοσύνη μας , με τα παράπονά σας για την δύσκολη οικονομικά ζωή που ζείτε. Κύριε τέως, για την ζωή που κάνετε, θα έπρεπε να δουλεύω εγώ και άλλοι δέκα, σε τέσσερις δουλειές και να μην σας προλαβαίνουμε.

Δουλειά κύριε τέως. Ξέρετε τί σημαίνει δουλειά; Το πολίτευμά της η κάθε χώρα, το επιλέγει και άλλοι το υπομένουν ενώ άλλοι το απολαμβάνουν. Το ότι ευτυχώς ή δυστυχώς υπήρξατε μέρος της ιστορίας μας, είναι αναντίρρητο. Από αυτή την συμμετοχή σας όμως, δεν απορρέουν υποχρεώσεις μας, προς εσάς. Δεν απορρέει σεβασμός και περισσότερα προνόμια για σας και την οικογένειά σας. Εδώ πέθαναν στη λήθη, πολύ σημαντικότεροι άνθρωποι του τόπου μας, γιατί θα πρέπει μια ζωή να επιμένετε να σας θυμόμαστε;

Η δουλειά σας ήταν η πολιτική και μόνο, όχι η σόου μπίζνες. Τα παιδιά σας, τα λέτε πρίγκηπες. Από έναν τέως βασιλιά, βγαίνουν μέλλοντες τέως πρίγκηπες, αλλά μάλλον θα τα ονομάσατε έτσι, για να προδικάσετε το καλό μέλλον τους. Η βραδιές του Νικόλαου στον Τσαλίκη, θα μας μείνουν αξέχαστες και περιμένουμε με αγωνία να δούμε τα νέα συνολάκια της κυρίας σας.

Την θαλπωρή και την συμπαράσταση όμως, θα την έχετε μόνο από εκείνα τα κράτη, που έχουν βασιλεία. Που δίνουν συνεχώς καλά σόου για τους εξαθλιωμένους πολίτες τους, με ανάκτορα και ασύλληπτες προκλήσεις.

Εκεί, θα σας καταλάβουν και ίσως να γίνετε και πιό διάσημος απ΄τη Νταιάνα, με άλλη μια, πιο δακρύβρεχτη συνέντευξη γι΄αυτά που σας στερήσαμε.

ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ

Όχι τα παραδοσιακά, τα νέα. Αυτά που διέπουν την σημερινή κοινωνία και ενίοτε, εξ΄αιτίας τους, θέλω να ξεράσω. Αυτά τα καινούργια, που πρέπει να ακολουθήσουμε ή ακολουθούμε μηχανικά. Που δεν τα πολυσκεφτόμαστε τις περισσότερες φορές, αλλά τα ασπαζόμαστε χωρίς αντίρρηση.

Είναι μικρές λεπτομέρειες, που μου χτυπάνε τόσο πολύ και λέω, δεν είναι δυνατόν, πώς καταντήσαμε έτσι. Λες καλημέρα και σε κοιτάνε πονηρά ή καχύποπτα. Μπουκάρουν στο μαγαζί μου και μου μιλάνε στον ενικό και ποτέ μα ποτέ, δεν λένε ευχαριστώ. Κάνουν σαχλά ή χυδαία αστεία και περιμένουν να γελάσω. Σαν παγοκολώνα τους απαντώ στον πληθυντικό, μπας και καταλάβουν τις αποστάσεις και αυτοί συνεχίζουν. Δεν μπορεί να είμαι τόσο παράξενη.

Έχω έξω απ΄το μαγαζί, έναν τεράστιο κάδο απορριμάτων. Κάθε βράδι σκουπίζω σακούλες ολόκληρες με σκουπίδια. Κανένα πιτσιρίκι δεν χρησιμοποιεί τον κάδο και όταν το λέω ευγενικά η απάντηση είναι «όχι εγώ». Ναι, είναι πιο εύκολο έτσι. Το όχι εγώ, σε βγάζει αυτομάτως από τη δύσκολη θέση, σε απενοχοποιεί. Έχω πελάτες, που θα έρθουν γύρω απ΄τον ψηλό πάγκο μου, χωρίς να με ρωτήσουν, για να δουν τί γράφω στην οθόνη.

Έχω πελάτες που θα με ρωτήσουν τις πιο προσωπικές, τις πιο δύσκολες ερωτήσεις. Και το χειρότερο, δεν ξέρω ούτε τ΄όνομά τους. Το κουτσομπολιό έχει τα όριά του, αλλά όχι όταν πρόκειται για τρίτους. Μόνο για τον εαυτό μας. Έχω μάθει εξωφρενικά πράγματα, τα οποία δεν ήθελα ποτέ να μάθω. Ναι, η αδιακρισία είναι από τα νέα ήθη των ημερών μας. Καθώς και η καταναγκαστική παραβίαση του χρόνου μου. Ξέρω για μερικούς πελάτες μου, πως δεν θα τη βγάλω καθαρή.

Θέλω δεν θέλω, πρέπει αυτές τις δύο φορές που θα έρθουν την ημέρα, να ακούσω ότι έχουν να πουν, για όση ώρα γουστάρουν. Θέλετε κι άλλο νέο ήθος; Η παθητική συναίνεση. Πρέπει να συμφωνήσω, δεν με παίρνει για κάτι άλλο, αν θέλω να ξεμπερδεύω γρήγορα. Αλλά και να έχω χρόνο, πάλι θα συμφωνήσω, δεν έχω μάθει να κάνω διάλογο.

Φίλε Μανώλη, τα λεωφορεία και ο σεβασμός στους πιο αδύναμους και τους γεροντότερους, είναι ουτοπικό. Ειδικά όταν ακούς δικαιολογίες του τύπου «γεμίζουν οι γέροι τα λεωφορεία, την ώρα που πρέπει να πάμε στις δουλειές μας και θέλουν να κάτσουν κιόλας». Ναι, κύριοι, όταν είσαι συνταξιούχος, θα ξυπνήσεις πρωί, γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς πολλές ώρες. Οι μόνες δουλειές που τους έμειναν, είναι να προλάβουν τον γιατρό τους, να πάνε στα νεκροταφεία ή να κάνουν ψώνια το πρωί, που έχουν κουράγιο.

Το να τους στερήσεις τη θέση απ΄το λεωφορείο, δεν είναι εγωισμός, είναι κακία, είναι απανθρωπιά. Έχω λιποθυμήσει μέσα σε λεωφορείο από αδυναμία, αλλά ποτέ δεν θα ζητούσα θέση. Φανταστείτε όταν ένας γέρος φτάνει στο σημείο να ζητήσει θέση. Πόσο πιο χαμηλά θα μπορούσαμε να πέσουμε. Είναι ότι χειρότερο έχω δει στη ζωή μου. Θεωρώ, ότι τα έχουμε μπλέξει λιγάκι.

Ο λόγος που θα επιδείξουμε ανθρωπιά, είναι μόνο όταν πρέπει να την επιδείξουμε. Όταν πραγματικά υπάρχει ανάγκη για ανθρωπιά, όταν κανείς δεν μας επιβραβεύσει γι΄αυτό, προτιμάμε να το αποφύγουμε ή ακόμη και να το απαξιώσουμε. Όταν δεν δίνουμε τη θέση μας στο λεωφορείο, όταν πετάμε τα σκουπίδια μας στον δρόμο, όταν ρωτάμε αδιάκριτα ή περνάμε τα όρια των άλλων, το κάνουμε μηχανικά. Στην πραγματικότητα δεν το συνειδητοποιούμε.

Όχι εγώ.