Η ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ

Ήταν ένα καλοκαιρινό βράδι, πολύ διαφορετικό. Όλη η Ελλάδα είχε καρφωθεί μπροστά στις τηλεοράσεις. Ο καύσωνας που σε άλλες περιπτώσεις θα τους έδιωχνε όλους, τώρα δεν ήταν ικανός να σταθεί εμπόδιο σε ένα τέτοιο θέαμα. Η Ελλάδα είχε περάσει για πρώτη φορά στην ιστορία, στον τελικό του Μουντιάλ. Όπως και όλοι οι άλλοι αντίπαλοι, έτσι και ο τελευταίος, φάνταζε σαν τον Γολιάθ.

Στο μυαλό όλων, το ίδιο βασανιστικό ερωτηματικό. Κι άν; Κι αν κερδίσουμε, μετά τί; Ήταν ένα φοβερό ερώτημα αυτό, ήταν ένα σουβλί στον κώλο. Πώς θα δήλωναν τη χαρά τους; Τα τελευταία χρόνια, τα είχαν δοκιμάσει όλα. Γέμιζαν πλατείες, βάσταγαν ή φόραγαν σημαίες, έδερναν αλλοδαπούς, πέταγαν φωτοβολίδες, τραγουδούσαν ολόκληρες νύχτες. Όμως τώρα, ήταν η μεγαλύτερη χαρά απ΄όλες και δεν ήξεραν πώς να την εκδηλώσουν. Ήταν αβάσταχτη η χαρά, μεγαλύτερη απ΄όλες τις άλλες τις εθνικές.

Η ώρα περνούσε βασανιστικά. Μερικοί κρυφά παρακαλούσαν για την ήττα. Θα ήταν πιο εύκολο. Θα την δικαιολογούσαν καλύτερα. Αν όμως κέρδιζαν δεν θα υπήρχαν δικαιολογίες. Έπρεπε όλες οι οθόνες του κόσμου να δείχνουν τους εκστασιασμένους Έλληνες και την άνευ προηγουμένου ευτυχία τους. Όντας όμως πρωταθλητές στην Ευρώπη στο ποδόσφαιρο, στα τραγούδια, στο μπάσκετ, τώρα έπρεπε να δείξουν κάτι άλλο. Κάτι εξωφρενικό.

Τα τελευταία λεπτά του αγώνα, έφερναν πιο κοντά τους φιλάθλους στο μεγάλο γεγονός. Ο σχολιαστής του αγώνα, είχε καταπιεί τη γλώσσα του, από τα ίδια ερωτηματικά. Δεν μπορούσε να μιλήσει για «πειρατικό», τον είχαν προλάβει. Δεν μπορούσε να κλάψει, το είχαν κάνει κι αυτό. Επέλεξε τη σιωπή, αφήνοντας τον κόσμο να φαντάζεται ότι θέλει για την ιατρική του κατάσταση. Ένα έμφραγμα, θα ήταν ότι έπρεπε, αλλά το προσπάθησε και δεν ερχόταν το γαμημένο.

Ο διαιτητής σφυρίζει την λήξη. Είναι επίσημο, η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια κόσμου. Η παγωμένη Ελλάδα είναι στο βάρθρο του κόσμου. Έχει νικήσει όλες τις φυλές, είναι ΑΝΩΤΕΡΗ από όλες τις άλλες. Ο Δίας από πάνω βλέπει ευχαριστημένος και περιμένει με χαρά τις θυσίες προς τιμήν του. Οι κάμερες όλες στρέφονται στην Ελλάδα. Αρχίζουν οι πρώτες λήψεις που δεν θα ξεχάσει ποτέ η υφήλιος.

Η εικόνα μοιάζει με σκηνή πολέμου. Οι μισοί έχουν πηδήξει απ΄τα παράθυρα των πολυκατοικιών, μην έχοντας κάτι πιο θεαματικό να δείξουν. Οι άλλοι μισοί σκίζουν τις σάρκες τους και καίνε ότι βρούνε. Ο κόσμος πείθεται για την χαρά τους. Εκστασιασμένοι από το γεγονός, βιάζουν γυναίκες, ποδοπατούν αλλοδαπούς και ουρλιάζουν σαν πρωτόγονοι. Είναι σίγουροι ότι ο κόσμος το πήρε το μήνυμα. Τέτοια πιο μεγάλη χαρά δεν έχουν ξαναζήσει. Ακόμη κι αν είναι περίεργος ο τρόπος που την εκδηλώνουν, είναι ευτυχισμένοι.

Όσοι επιβιώνουν, γυρίζουν σιγά σιγά στα σπίτια τους. Είναι αργά και το πρωί πρέπει να πάνε στην δουλειά. Με μία μεγάλη διαφορά, όμως.

Ως πρωταθλητές κόσμου πια.