ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

Τα μεσημέρια στο μαγαζάκι μου, είναι απ΄τις ώρες που θα μου λείψουν πιο πολύ. Εκεί, γύρω στις τρεις τέσσερις, όταν η πελατεία κοιμάται, όταν έχω τελειώσει με προμηθευτές και παραγγελίες. Συνήθως έχω προλάβει να μασουλήσω καμμιά φρυγανιά ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις καμμιά μαλακιούλα.

<>Τότε, βάζω ζεστό καφεδάκι, στρίβω με το πάσο μου ένα τσιγαράκι και αραδιάζω όλες τις εφημερίδες της ημέρας. Είναι η ώρα του παιδιού. Βέβαια, πάντα κάποιος πελάτης θα έρθει να μου την σπάσει, αλλά συνεχίζω ακάθεκτη την νιρβάνα μου. Έχω πάντα κόλλημα με ποιά εφημερίδα θα ξεκινήσω, αφού ποτέ δεν με αφήνουν να τις τελειώσω όλες. Έτσι, όπως θα έχετε καταλάβει τον επί πολλοίς (και όχι εν τω βάθε&iota χαρακτήρα μου, πάνω πάνω στην στοίβα, βρίσκεται σχεδόν πάντα η εσπρέσο και η τράφικ.Έτσι, για να έχω κάτι αρκετά διασκεδαστικό για ξεκίνημα. Που σχεδόν πάντα, μένω στο ξεκίνημα, αλλά είναι και κάτι μέρες που τα καταφέρνω και τις ξεφυλλίζω όλες.

<>Ποτέ στην ζωή μου, πριν το μαγαζί δεν διάβαζα εφημερίδες. Εκτός βέβαια από τις Κυριακές (πριν τα dvd), που το ΄χαμε σαν ιεροτελεστία. Ξυπνούσε ο Τάσος, αγόραζε πέντε έξι εφημερίδες, φτιάχναμε καφεδάκι και μετά κάναμε τη μοιρασιά. Εκείνος τις εφημερίδες, εγώ τα ένθετα. Με μία προτίμηση στο symbol. Ήταν για αρκετό καιρό, το αγαπημένο μου. Αυτά τα τελευταία δύο χρόνια όμως, έκανα απόσβεση. Ξεκίνησα καθαρά, λόγω βαρεμάρας (η πασέντζα ήταν αφόρητα βαρετή, ο ναρκαλιευτής μου κοκκίνιζε τα μάτια και δεν είχα και ίντερνε&tau και στην πορεία έγινε ένα από τα πιο απολαυστικά πράγματα της μέρας μου.

<>Το περίεργο με τις εφημερίδες είναι ότι μοιάζουν με τα σήριαλ. Κολλάς. Κολλάς στις αγαπημένες σου στήλες, στα αγαπημένα σου ένθετα, αλλά σου κάνουν και ένα σωρό άλλα πράγματα. Στην αρχή της γνωριμίας μου με τις εφημερίδες, διάβαζα ελαφρά θέματα. Υγεία, ομορφιά, ζώδια. Παρατήρησα, ότι στην πορεία μου άρεσαν και οι γνώμες, οι αναλύσεις, τα θέματα για τον κόσμο. Ποτέ όμως η πολιτική. Ήταν κάτι σαν τζιζ για μένα. Δεν ήξερα πού ανήκω, το ένοιωθα σαν τα Μαθηματικά. Είχα χάσει τους κρίκους και άντε να φτιάξω αλυσίδα.

<>Χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις ιστορίας, χωρίς ιδιαίτερη πολιτική θέση, ένοιωθα λίγο μαλάκας. Ωστόσο, είχα τις συμπάθειες και τις αντιπάθειές μου. Αλλά πάντα σε πρόσωπα. Έχω αυτό το κακό με την πολιτική. Στηρίζομαι σε πρόσωπα. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ πολιτικές, ιδεολογίες, θέσεις. Μπορώ όμως να κρίνω πρόσωπα. Έτσι, το είδα λιγάκι σαν κουτσομπολιό. Έκανα την Τατιάνα της πολιτικής. Και σιγά σιγά μάθαινα, καταλάβαινα. Δεν μπορώ να πω ότι έχω ακόμη κατασταλάξει. Άλλοι διαβάζουν μια ζωή, εγώ μόνο δύο χρόνια.

<>Τουλάχιστον όμως για αυτά τα δύο χρόνια, διάβασα όλες τις απόψεις, όλες τις πολιτικές. Απ΄τις πρόσφατα αγαπημένες στήλες μου, αυτή του Πανούτσου στο Έθνος. Όχι, δεν γράφει μόνο αθλητικά. Και εγώ έτσι νόμιζα. Μακραίνει το ποστ και πρέπει να προλάβω να δώσω το δίδαγμα. Είμαι εθισμένη στα μπλογκ και στις εφημερίδες. Καταπίνω μανιωδώς πληροφορίες και απορώ πού ζούσα τόσα χρόνια χωρίς αυτά.

<>Σε δύο χρόνια, έχω μάθει ότι δεν είχα μάθει σε τριάντα και ήδη νοιώθω αρχάρια σε όλα. Υπάρχουν μέρες, που νομίζω ότι διάβασα το πιο συνταρακτικό κείμενο της ζωής μου και θέλω να το μοιραστώ.

<>Συνήθως αυτές τις μέρες, όταν το μοιράζομαι, με κοιτούν με οίκτο και με ταπώνουν : «καλά δεν το ΄ξερες;» Όχι.