ΧΑΡΤΑΚΙΑ ΔΙΧΩΣ ΖΩΗ

Όταν πρέπει να ταξινομήσεις φωτογραφίες, πώς το μπορείς;

Πώς μπορείς έτσι απλά, χωρίς να τρέμουν τα χέρια σου, να δεις να ξαναζήσεις, να θυμηθείς; Πώς μπορείς να τους φερθείς σαν ένα απλό κομμάτι χαρτί χωρίς να σε επηρρεάζει το γεγονός ότι απ΄αυτές περνά η ζωή σου;

Σε αυτές θα δεις συνήθως χαμόγελα, αγκαλιές, τοπία, αλλά είναι και οι άλλες στις οποίες θα δεις ένα πικρό χαμόγελο, μια αναγκαστική αγκαλιά, φίλους που έφυγαν, τοπία που ακόμα και να χτυπιέσαι κάτω δεν θα ξαναδείς ποτέ στην ζωή σου. Το χειρότερο απ΄όλα είναι όταν ανάμεσα σ΄αυτές, έχει παραπέσει ένα χαρτάκι που ίσως να γινόταν κάποτε φωτογραφία.

Ένα ακόμη κομμάτι χαρτί που δεν ήσουν τόσο τυχερή να γίνει φωτογραφία. Που δεν θα το ζήσεις, δεν θα το χαρείς. Το τσαλακώνεις, το σκίζεις, θέλεις να εξαφανιστεί και το πετάς. Αλλά σιγά που θα τέλειωνε εκεί. Σιγά, που με μία κίνηση θα εξαφάνιζες κάποιες από τις παραλίγο πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής σου. Ανάμεσα στις φωτογραφίες σου, βρίσκεις κι άλλο, κι άλλο.

Κάποιοι προσπαθούν να σε πείσουν ότι θα γίνει φωτογραφία, κάποιοι ότι ίσως ο θεός αποφάσισε ότι δεν τ΄αξίζεις. Κάποιοι δεν σου λένε τίποτε, αλλά βλέπεις τον οίκτο καθημερινά και μεγαλώνει. Ήθελες τότε, να είναι πολλά τα ασπρόμαυρα χαρτάκια και μέρα με τη μέρα περίμενες να μεγαλώσουν και να γίνουν φωτογραφίες.

Ίσως και άνθρωποι, ίσως και ζωή.