ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Σεπτέμβριος 16, 2005
Θεωρούσα πάντα ότι ήμουν ένα από τα πιο τυχερά παιδιά του κόσμου. Ή απ΄τα πιο άτυχα. Ειλικρινά αυτή τη στιγμή είμαι πολύ μπερδεμένη. Ως σήμερα ένοιωθα τυχερή.
Μεγάλωσα με τρεις μπαμπάδες, τρεις μαμάδες, μία γιαγιά και έναν παππού. Για το διάστημα που οι γονείς μου έλειπαν στην Γερμανία είχα γονείς ανταλλακτικούς. Τους θείους μου και τις θείες μου. Την γιαγιά και τον παππού. Ότι χατήρι δεν μου ΄κανε ο ένας, είχα ένα τσούρμο γονείς που θα έτρεχαν να μου το κάνουν. Όχι, δεν ήταν θείοι και θείες, ήταν γονείς.
Σε μικρότερη ηλικία που δεν καταλάβαινα πολλά,τους είχα ζητήσει κιόλας να τους φωνάζω μαμά και μπαμπά. Όλους. Κανείς δεν μου αρνήθηκε. Το ένα ζευγάρι θείων μου ήταν πολύ προχωρημένοι και το άλλο πολύ συντηρητικοί. Την γιαγιά και τον παππού δεν μπορούσα ποτέ να τους χαρακτηρίσω. Ήταν απλά η γιαγιά και ο παππούς.
Από μικρή, δοκίμαζα συμπεριφορές και ηθικές. Προκαλούσα συγκρούσεις ανάμεσα στους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς γονείς μου. Στην πρώτη μου εφηβική σχέση, ο ένας θείος μου, μου έριξε τρελλή κατσάδα και ο άλλος με πήγε σε γυναικολόγο για αντισυλληπτικά. Μπάχαλο. Οι αληθινοί γονείς μου, δεν έμαθαν τίποτε, γιατί δεν τους γνώριζα τότε πολύ καλά. Μόνο τους αγαπούσα παθολογικά και δεν ήξερα αν θα συμφωνούν. Αυτούς, πάντα τους είχα λίγο πιο ψηλά απ΄τους άλλους, κάτι σαν εικόνα και δεν ήθελα να τους βεβηλώσω με τις παλαβομάρες μου.
Όσο μεγάλωνα όμως, είχα να ανησυχώ για τρεις μαμάδες και τρεις μπαμπάδες. Με την ίδια αγάπη, με την ίδια αγωνία. Τώρα πια όμως, δεν νιώθω τόσο τυχερή. Μεγαλώνω και θα πρέπει να τους αποχωριστώ όλους, έναν έναν. Η απώλειά μου, θα είναι επί έξι. Η πρώτη ήδη άρχισε. Ο συντηρητικός μου μπαμπάς, είναι στο νοσοκομείο χωρίς καμμιά ελπίδα. Δεν έχω δύναμη να πάω να τον δω. Αρχίζω και κατανοώ την ανάγκη μιάς θρησκείας. Αρχίζω να θέλω παραδείσους, μετενσαρκώσεις, ουρί και αγγέλους.
Αρχίζω να νοιώθω την ανάγκη να συναντηθώ μαζί του ξανά στον παράδεισο ή την κόλαση. Το ίδιο θα ήταν για μένα, άλλωστε.
Χαίρομαι που εκείνος τουλάχιστον πιστεύει. Εύχομαι να μπορούσα κι εγώ.
Δημοσιεύθηκε στο LIFE, MEMORIES | 15 σχόλια »





