ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΩ ΣΕ ΕΝΑ MATRIX

Σε μικρότερη ηλικία, ήμουν φοβερά περίεργη, για το πώς ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και την σχέση του με τους γύρω του. Μετά από διάφορες διερευνητικές ερωτήσεις, στον καθένα από τους γύρω μου, ένοιωθα ότι ζούσα σε ένα matrix. Άλλα ντ΄ άλλων είχα αντιληφθεί εγώ, για τον κάθε άνθρωπο που με περιστοίχιζε, άλλα ντ΄άλλων νόμιζε αυτός για τον εαυτό του, ή για μένα.

Παρατηρούσα επίσης, ότι όσοι είχαν, έστω και λίγο καλύτερη εικόνα του εαυτού τους (σύμφωνα με την γενική αντίληψη - από ότι πραγματικά ήταν), σιγά σιγά παρέσυραν και τους τριγύρω και ζούσαν όλοι μαζί οικειοθελώς σε ένα matrix. Έχω συμμετάσχει κι εγώ σε matrix άλλων. Άλλωστε, τα δικά μου δεν μπορούσα να τα αναγνωρίσω. Καλά ήταν, αλλά στην πορεία, βαρετά. Γιατί κουράζουν και πρέπει διαρκώς να τονίζεις, να δείχνεις και να εξυψώνεις καταστάσεις που δεν θέλεις.

Έπαιξα σε πολλούς παράλληλους κόσμους, συμμετέχοντας ενεργά στο χτίσιμό τους. Γύρω μου, χτίζονταν έρωτες απ΄το μηδέν, συμπάθειες και αντιπάθειες, που αν καθόσουν και τα έβλεπες απ΄τη γη, δεν υπήρχαν. Δεν γκρέμιζα αυτούς τους κόσμους, από συμπόνοια ή μπορεί και από δειλία.

Τρανταχτό παράδειγμα, ο έρωτας φίλης μου με ραδιοφωνικό παραγωγό. Όλα ξεκίνησαν από μία αφιέρωση. Την έκανε αφού είχε μόλις χωρίσει, έτσι για να νιώσει ότι έχει κάποιον να πει μια κουβέντα. Ο παραγωγός ήταν ιδιαίτερα διαχυτικός και τσουπ, να ο καινούργιος κόσμος. Του είπε ότι ήταν κοκκινομάλλα, του είπε για το πρόσφατο διαζύγιο, του είπε κι άλλα, και από τότε, όλη της η ζωή ήταν ο ραδιοφωνικός έρωτας με αυτόν τον παραγωγό. Κάθε λέξη του, υποτίθεται ότι αναφερόταν σ΄αυτήν, κάθε τραγούδι το ΄βαζε για κείνη. Εκείνος, βέβαια, ούτε που την θυμόταν. Στηνόταν για ώρες μέχρι να κάνει την δίωρη εκπομπή του και ήξερε ότι ήταν όλα για κείνη.

Για δύο ολόκληρους μήνες. Θεώρησα σκληρό να μιλήσω και να γκρεμίσω όνειρα που χτίστηκαν πάνω σε άλλα, που είχαν κι αυτά γκρεμιστεί. Η κουρτίνα έπεσε από μόνη της, όταν τις περισσότερες φορές τρακάρεις με την αλήθεια (που συνήθως δεν εξαρτάται από τα μάτια που την βλέπου&nu και σαρώνει τα πάντα. Για την φίλη μου, αυτό ήταν ένας επίπονος χωρισμός. Άλλη μία απογοήτευση.

Για μένα μία μεγάλη παρεξήγηση. Για τον ραδ. παραγωγό, μία τελείως ηλίθια κατάσταση, που θα ταίριαζε περισσότερο σε δωδεκάχρονη γκρούπι. Μπάχαλο. Έχω αμέτρητα τέτοια παραδείγματα.

Κατέληξα λοιπόν, πως δεν μπορεί να αποφύγει κανείς τα matrix. Δεν γίνεται να γατζωθεί κανείς γερά στη γη, χωρίς να έχει ανάγκη, τουλάχιστον άλλους τρεις παράλληλους κόσμους.

Άλλοι ζουν σε συνομωσίες, άλλοι σε αθεράπευτους έρωτες, άλλοι στην πλάνη του όποιου ταλέντου τους, άλλοι στην ακατανίκητη ομορφιά τους. Δεν με χαλάει πια. Αν αυτό είναι κάτι που βοηθά να επιβιώσουμε, λίγο γράσο στα σκουριασμένα γρανάζια μας, είναι καλοδεχούμενο.

Ειδικά όταν είμαστε πολύ τυχεροί και αυτό το matrix διαρκέσει για όλη μας τη ζωή, χωρίς κάποιος να το γκρεμίσει.

Ίσως, που ξέρεις, αν διαρκέσει μια ζωή, να μην ζούσαμε σε matrix, να ζούσαμε στ΄αλήθεια στη γη.

BLOGGER’S BLOCK

Τα δέντρα, τα ζουζούνια… (…μάλλον μαλακίες γράφω).

Η βία στα γήπεδα, είναι φαινόμενο… (…τώρα είμαι σίγουρη ότι γράφω μαλακίες).

Άτιμη κοινωνία… (…που άλλους τους ανεβάζεις…ρε γμτ…δεν πρέπει να είμαι καλά).

Οι Δημοτικές εκλογές πλησιάζουν και ο υποψήφιος Δήμαρχος μου τα ΄χει κάνει τσουρέκια με τις προσκλήσεις σε εκδηλώσεις… (…χέστηκα για τον παπάρα, να γράψει κανείς άλλος πολιτικά).

Οι ώρες εδώ μέσα περνάνε βασανιστικά αργά…(…και του Κίτσου η μάνα κλαίει. Φώσκολος θα καταντήσω στο τέλος).

Σήμερα έστειλα τη Δέλτα από ΄κει που ΄ρθε. Τους πέταξα όξω το ψυγείο και τους άφησα να παρακαλάνε. Αλλά είναι αργά μαλάκες. Μονοπώλιο την έχουν δει…(…πρέπει να ΄χω δώσει την εντύπωση ματσό…πρέπει γρήγορα να γίνω γλυκούλα, θηλυκιά και σέξι).

Το φιδίσιο μου κορμί και οι ατέλειωτες ποδάρες μου…(…φτού σου ψωνάρα. Πώς το λέγε ο Παπάζογλου…όταν ξυπνήσω το πρωί, τα βλέπω όλα μαύρα, θέλω μια κούπα με καφέ και τέσσερα τσιγάρα. Και μετά…πάλι ξέχασα τους στίχους…τέλος πάντων ,κάτι κάνει, κοιτάει στον καθρέφτη και χαμογελά στον ψεύτη- ωχ, μάλλον βρήκα θέμα!)

Η ψευτιά της κενωνίας μας…(…μήπως να το γυρίσω στην πλάκα

Το ΤΕΒΕ όπου να ΄ναι θα με γαμήσει…(…δεν είναι πλάκα ρε γαμώτο αυτό!)

Σκατά!!!!

Θα το ποστάρω όπως είναι, τί διάολο, μόνο εγώ είμαι ψωνάρα και γουστάρω να γράφω..να γράφω.. χωρίς βέβαια να λέω και τίποτις…δεν θα με παρεξηγήσετε όμως, ε;

Ε;

Εντάξει, ΣΚΑΩ!