ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΜΠΛΟΓΚΟ-ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ

Δεν περίμενα ποτέ ότι θα με στεναχωρούσε τόσο πολύ η αποχώρηση (ευτυχώς για λίγ&omicron του macmanus. Μου έδωσε όμως την αφορμή, να σκεφτώ διαφορετικά κάποια πράγματα.

Το τί μου αρέσει να διαβάζω και να γράφω, είναι αποκλειστικά δικό μου θέμα. Το αν θα επιτρέψω τα σχόλια, αν θα σβήσω σχόλια, πάλι δικό μου θέμα είναι. Δεν με πολυαγγίζουν ότι κακοπροαίρετα σχόλια έχω δει και όπως λέει και το φιλαράκι «χεστηκαμάν». Μόνο που εγώ το εννοώ. Εκείνος απλά το λέει. Βέβαια, μου έδειξε ότι είναι πολύ πιο ευαίσθητος από ότι θέλει να δείχνει και ίσως γι΄αυτό με στεναχώρησε τόσο πολύ.

Γνωρίζεις έναν άνθρωπο από το διαδίκτιο και για λίγο καιρό, είναι ο «άγνωστος» φίλος σου. Του μιλάς σχεδόν καθημερινά, τον διαβάζεις, μαθαίνεις για την ζωή του, για τα πιστεύω του και αρχίζεις και τον νιώθεις λιγουλάκι πιο «δικό» σου. Και όλα αυτά, χωρίς να τον έχεις δει ποτέ.

Αλλά γι΄αυτό είναι ωραία η επικοινωνία. Γιατί έχεις ανακαλύψει αυτό που είναι, αυτό που πίσω από την ανωνυμία, δεν φοβάται να αποκαλύψει. Δεν έχεις την εικόνα να σε προδιαθέσει, δεν έχεις το κοινωνικό στάτους να σου κόψει τα πόδια, δεν σε ενδιαφέρει η ηλικία. Όμως αυτός ο «ανώνυμος» φίλος, μπορεί να εξαφανιστεί χωρίς ίχνη, αμέσως την επόμενη στιγμή.

Το ίδιο μου είχε συμβεί και με τον Προμηθέα και το θεώρησα πολύ βάρβαρο. Θα μου πεις, έχεις το mail, μπορείς να επικοινωνήσεις, μπορείς να τον γνωρίσεις από κοντά αν θέλεις. Δεν είναι το ίδιο, αυτού του είδους η καθημερινή επικοινωνία στις μέρες μας είναι δύσκολη. Αν είχαμε τον χρόνο να βγαίνουμε συχνά, να τηλεφωνιόμαστε κάθε, μα κάθε μέρα και μέσα σε όλα αυτά να αναλύαμε, ας πούμε, το θέμα της πίστης, της βίας, της ορθοδοξίας, θα το είχαμε κάνει ήδη.

Έπειτα, είναι ακατόρθωτο να ανοιχτείς για κάποια θέματα σε ανθρώπους face to face. Νοιώθω λιγάκι πιο ελεύθερη στα blogs, απ΄ότι στην πραγματική κοινωνία. Δεν ξέρω αν λέγεται αγοραφοβία, ανασφάλεια, ή τί όρο έχει αυτό που περιγράφω, στην ψυχολογία, αλλά πλέον έχω την ανάγκη να μιλώ για τα πάντα ακριβώς όπως είναι.

Επίσης, ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που θέλω διαρκώς να γράφω. Θεωρώ πως ο τιμιότερος τρόπος να μιλήσω για πράγματα, είναι η καταγραφή τους. Γιατί δεν αναιρούνται, δεν ξελέγονται και αν αλλάξω γνώμη, ή μετανοιώσω για κάτι, ή ακόμη και αν το σβήσω, θα το κάνω μπροστά στα μάτια των «φίλων» μου, δεχόμενη το γεγονός πως ωριμάζω. Στον προφορικό λόγο, όλα είναι ευκολότερα αλλά πολύ αόριστα και ασαφή για τα γούστα μου. Και ευτυχώς, γνώρισα κάποιους ανθρώπους που πιστεύουν το ίδιο.

Χαίρομαι που επέστρεψε ο mac, δεν ξέρω αν η dis, η nootropia, ή ο Προμηθέας θα επιστρέψουν, αλλά οφείλω να πω, πως το κενό, τουλάχιστον για μένα, είναι μεγάλο.