Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ

Η γειτονιά που βρίσκομαι, είναι μία πολύ μουντή γειτονιά. Απαρτίζεται από όλων των ειδών τις φυλές με ένα κοινό σημείο. Την μεγάλη φτώχεια. Τέτοια, που δύσκολα θα συναντήσει κανείς, ακόμη και στα πιο παρατημένα μέρη της Ελλάδας. Σ΄αυτήν την γειτονιά ακόμη και το φαγητό, είναι για μερικές οικογένειες πρόβλημα.

Οι λίγοι Έλληνες που έχουν απομείνει (και αυτό γιατί αν μπορούσαν, θα είχαν φύγει), είναι ρατσιστές, εριστικοί και πάμπτωχοι μέσα τους. Οι καυγάδες είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα της αρρώστιας που μαστίζει την περιοχή μου. Για ασήμαντα πράγματα, που όμως μετατρέπονται σε βεντέτες και ομαδοποιούν φυλές.

<>Η αστυνομία είναι συχνά εδώ και πιο συχνά, είναι μέρος του προβλήματος. Λίγο παραπέρα απ΄το μαγαζί μου, ένα ερειπωμένο σπίτι έχει μετατραπεί σε κοινόβιο ναρκωμανών. Ανεξέλεκτες καταστάσεις, δύσκολες, για τα δεδομένα μιας πολιτισμένης πόλης.

<>Οι συμμορίες ανηλίκων, είναι πολλές.Απίστευτα σκληρά παιδιά. Μού ΄ρχονται συχνά για τσιγάρα και είναι από δώδεκα μέχρι δεκάξι. Πολλές φορές ξεχνιούνται και χαζεύουν τα σχολικά και τα παιχνίδια, αλλά αυτό δεν είναι δυνατό να τα γαληνέψει. Οι ληστείες στα τριγύρω μαγαζιά είναι φαινόμενο καθημερινό. Πάντα χωρίς να βρεθεί ο δράστης και πάντα ο γνωστός τζαμάς κάθε πρωί τοποθετεί και ένα τζάμι στο τυχερό μαγαζί.

<>Στο πίσω στενό υπήρχε πριν λίγο καιρό μία οικογένεια. Είχε τέσσερα παιδάκια και ζούσαν όλοι μαζί, σε μία τρώγλη γεμάτη αρουραίους. Ο πατέρας μπαινόβγαινε στις φυλακές και ξυλοφόρτωνε την γυναίκα του. Τα παιδιά ρακένδυτα με σοβαρά προβλήματα όρασης, κοιμούνταν στο αυτοκίνητο όταν έκανε μεγάλα κρύα. Μετά από καταγγελία, τα παιδιά είναι σε ίδρυμα και ο πατέρας στη φυλακή. Η τρώγλη νοικιάστηκε σε νέα οικογένεια.

<>Η γειτονιά μετά από κάθε δυσάρεστο γεγονός, μοιράζεται κομματικά και θρησκευτικά. Οι σωτήρες πολλοί. Το Πασόκ, το ΚΚΕ, η Κυβέρνηση, ο Χριστός, ο Αλλάχ. Κάπου εδώ γύρω είναι, θα βοηθήσουν δεν μπορεί. Και όπως κάθε φτωχογειτονιά, πάσχουμε από υπερκαταναλωτισμό. Μέσα στην μουντάδα της γειτονιάς μου, αστράφτουν πούλιες και βραχιόλια, κόκκινα κραγιόν και χρυσά δόντια.

<>Λίγο πιο πάνω είναι ένα μπαρ. Όχι από αυτά που πας για να πιείς. Από αυτά που θα πας να ξεφύγει το μάτι σου απ΄την μαυρίλα και την βρωμιά. Από αυτά που με πρόφαση το ποτό, θα χαζέψεις ξανθά μαλλιά και όμορφες γυναίκες. Λίγο πιο πάνω, έμαθα πρόσφατα, ότι βρίσκονται δύο παιδάκια κλειδωμένα στο μπαλκόνι. Η μητέρα τους ναρκομανής, τα έχει παρατημένα και η γειτονιά, τους πετάει στο μπαλκόνι φαγητό, μέχρι πάλι κάποιος να κάνει καταγγελία. Πάντα ανώνυμη.

<>Μπορώ να τα δω όλα αυτά πιο όμορφα, πιο χρωματιστά. Μπορώ να σας τα περιγράψω με ότι χρώματα μου έρθει, αλλά είναι μερικές μέρες που λείπουν τα χρώματα απ΄τα μάτια μου.

<>Ο επόμενος καυγάς σιγοψήνεται έξω από το μαγαζί μου. Ο Αλβανός γείτονας πετάει τα τσιγάρα του, από το μπαλκόνι στο πεζοδρόμιο. Ένα από αυτά έκαψε το αυτοκίνητο ενός Έλληνα. Μου κάνει τα πρώτα παράπονα για το συμβάν, για τους Αλβανούς και τις γόπες απ΄τα τσιγάρα τους.

<><>Η παρατήρησή του, για τους Αλβανούς καπνιστές με σοκάρει : «Αυτός το έκανε. Φαίνεται. Είναι λιγούρικα καπνισμένα, μέχρι το φίλτρο». Αυτό είναι το πρόβλημα της γειτονιάς μου.

<><>Αυτό, που την διαχωρίζει από τις υπόλοιπες πολιτισμένες γειτονιές της Αθήνας.Ο τρόπος που καπνίζουμε τα τσιγάρα μας. Που προσπαθούμε να τα ρουφήξουμε μέχρι τέλους, μέχρι την ύστατη δυνατή ρουφηξιά καρκίνου, μην πάει χαμένη σαν και μας.