ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΕΣ

Είχα πολλές άγνωστες λέξεις στο παρελθόν. Πολλές μου γίνονταν εφιάλτης, γιατί κανείς ποτέ δεν μου τις εξηγούσε ώστε να τις καταλάβω. Κάποιες τις καταλάβαινα από τα συμφραζόμενα, κάποιες με τα χρόνια, κάποιες από την Δομή (αλλά βαριόμουν γιατί ήταν πάνω πάνω στην βιβλιοθήκη).

Οι δάσκαλοι είχαν βαρεθεί να ακούν ερωτήσεις και οι γονείς μου, μου απαντούσαν μονολεκτικά και μετά ψιθυρίζανε μεταξύ τους στα γερμανικά. Τελείως σπαστικό να σου κρατάνε μυστικά. Ένα πρωί μου έδωσε η μάνα μου, σχεδόν κατακόκκινη, το βιβλίο «Η αγάπη, το σεξ και η ανάπτυξη». Πλέον δεν ξανάνοιξα την Δομή και είχα πολύ λιγότερες άγνωστες λέξεις.

Αυτή όμως η λέξη που πραγματικά με στοίχειωνε χρόνια, ειδικά σε επισκέψεις των γονιών μου στο σχολείο, ήταν «επιπόλαιη». Τί χαζή λέξη. Ο πατέρας μου, μου έλεγε ότι σημαίνει βιαστικιά, η μάνα μου κάπου μου ΄λεγε να βαφτίζω την γλώσσα μου (στο στομάχι μου,στην κοιλιά μου,θα σας γελάσω). Ο δάσκαλος, ότι δεν σκέφτομαι. Ένοιωθα τελείως άχρηστη.

Αυτή η λέξη, με κυνηγούσε μέχρι την Έκτη Δημοτικού. Κάθε φορά που ήθελα να μιλήσω, χεζόμουν απάνω μου και δεν έλεγα κουβέντα. Έκρυβα το επιπόλαιη και το έκανα αμίλητα στρατιωτάκια, ακούνητα, αγέλαστα. Όταν αρχίσαμε να μαθαίνουμε τις σύνθετες λέξεις είπα να την κάνω κομματάκια, όπως είχα μάθει, να δω μήπως βγάλω άκρη. Επί + πόλαιος. Άντε το «επί» το καταλάβαινα, αλλά το «πόλαιος»; Δεν υπήρχε πουθενά στην Δομή, ούτε στο άλλο βιβλίο που μου έκρυψε η μάνα μου στο συρτάρι. Χαζομάρες.

Είχε πάρει ο σιχαμένος που την έφτιαξε ένα «επί» για να φαίνεται καμπόσος, κότσαρε και μια μαλακία απ΄την κεφάλα του και άντε τώρα εγώ να καταλάβω τί είμαι. Όταν γράφαμε εκθέσεις, απ΄αυτές που έπρεπε να γράψουμε τα προτερήματα και τα ελλατώματά μας, εγώ έγραφα μονολεκτικά «επιπόλαιη», μήπως και φιλοτιμηθεί ο δάσκαλος και μου εξηγήσει. Αυτός, τσαντιζόταν γιατί νόμιζε ότι τον κοροίδευα και άντε ξανά απ΄την αρχή.

Το μυστήριο λύθηκε όταν βρήκα γκόμενο. Μην φανταστείτε τίποτε φοβερό, μικρά παιδάκια ήμασταν. Ο γκόμενος αυτός λοιπόν, ήταν καψούρης μαζί μου από την Πρώτη. Στο πρώτο πάρτυ που πήγαμε σε δύο μέρες, με παράτησε για άλλη. Εγώ, να πέσω να πεθάνω.

Και τότε η μάνα μου, είπε το μαγικό «άντε ρε σκατό που είσαι εσύ για σχέσεις, όλα επιπόλαια είστε». Χα!, από τότε ήξερα ότι ΟΛΑ τα παιδιά το είχαν αυτό το κουσούρι. Δεν μ΄ένοιαζε πια τί σήμαινε. Μου έφυγε ένα τεράστιο βάρος και από τότε έκανα ότι επιπόλαιο μου κατέβαινε στο κεφάλι χωρίς τύψεις.

Αλλά να ξέρουν οι μαλάκες που φτιάχνουν τέτοιες λέξεις, που δεν γίνονται κομματάκια και που δεν έχουν εξήγηση, ότι τους γράφω και πολύ στα επι-αρχίδια μου!

ΞΕΝΕΡΟ – ΠΑΡΤΥ ( ΞΕΝΕΡΟ – ΗΛΙΚΙΑ)

Έχω πάθει μια στέρηση από τα παρτάκια που πήγαινα μικρή. Κάθε βδομάδα και άλλο. Να χορεύεις το Big in Japan ή το Stay the night, και οι κάφροι συμμαθητές, να στο κόβουν για το Boys boys της Samantha Fox(από φωνή, βυζί και από βυζί, φωνάρα).

Να περιμένεις στην γωνία στα μπλουζ (που μετά τα ονόμασαν σλόο&upsilon να έρθει ο καλός σου να σε χορέψει και ο βλάκας να χαλβαδιάζει με άλλη και να έρχεται να σε χορέψει το πιο βλήτο όλων (αλλά τα ΄παμε, είχε καλό γούστο). Με κάλεσαν λοιπόν πριν λίγες μέρες σε ταράτσα πάρτυ, αλλά με μουσική της εποχής μου.

Πλέον τα πάρτυ, δεν έχουν την γλύκα που είχαν, αλλά έχουν και τις χάρες τους. Γίνονται σε δικά μας σπίτια (και όχι στων γονιών μας), δεν φοβάσαι να καπνίσεις, μπορείς να πιείς όσο γουστάρεις, μπορείς γενικά να κάνεις ΟΤΙ θέλεις. Και δεν έχεις και την μάνα σου, να σου ανάβει κάθε τρεις και λίγο τα φώτα (α, ρε μάν&alpha ή τον πατέρα σου, να βάζει τις αδελφές Baccarat ή τους Abba και να σε ξενερώνει.

Ολίγον πουρέιντζερ το πάρτυ και δη μπακουροπουρέιντζερ, αλλά δε βαριέσαι, με δυό ποτάκια και την ΤΕΛΕΙΑ μουσική, το σώσαμε. Αλλά μόνο για μία ώρα. Δώδεκα η ώρα παρακαλώ, σκάει το περιπολικό. Οι μπάτσοι χεσμένοι γιατί τους πήραν από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης! Ο ξινός που έκανε την καταγγελία, ήταν δικαστικός γαμώ την γκαντεμιά μας. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν έχει μα και μου. Τα κλείνεις όλα, γιατί η επόμενη κλήση, είναι αυτόφορω.

Το πάρτυ συνεχίστηκε με υπερβολικά χαμηλή μουσική τύπου careless wispers και samurai (πού την θυμήθηκαν την Sandra ήθελα να ΄ξερα).

Ξενερωμένοι, μία η ώρα στο σπίτι. Το μόνο που μου θύμησε τα παλιά, απ΄αυτό το ξενερο-πάρτυ ήταν η ώρα που γύρισα σπίτι (α, ρε πατέρα).