Α REAL TIME POST

Προσπαθώντας να οργανώσω τις σκέψεις μου,

[- Μία κάρτα Τin (γέρος παράξενος).

- Tim, εννοείτε;(κατουριέμαι γαμώτο).

- Ναι, δαύτην. Θα μου την περάσεις στο κινητό;

- Βεβαίως (σιγά που θα την πέρναγες μόνος σου, μαλάκα).

Μα, το κινητό σας είναι κλειστό.

-Το ξέρω. Άνοιξέ το.

-Ξέρετε τον κωδικό;

-Εσύ έπρεπε να τον ξέρεις. Δουλειά σου είναι.

-Μα, ο κωδικός είναι ασφαλείας, δεν πρέπει να τον γνωρίζουν όλοι.

-Καλά, πες μας ότι δεν ξέρεις, θα πάω αλλού (φεύγει τσαντισμένος και μένω με την κάρτα στο χέρι)].

και να ξεπεράσω τον εαυτό μου,

[ -Μία Χρυσή Ευκαιρία και ένα marlboro, ένα ουζάκι και τρεις μπύρες.

-Αμέσως(θα κατουρηθώ πάνω μου).

-Γράφτα.

-Μάλιστα ( καλημέρα και σε σένα, μαλάκα)].

για να καταγράψω όλες μα όλες μου τις ιστορίες,

[-Ένα silk cut κίτρινο (ο γαμπρός).

-Μάλιστα (χωρίς πολλά πολλά του το δίνω και περιμένω να με πληρώσει για να του δίνει).

<>-Ορίστε (με κοιτάει όση ώρα χρειάστηκε να βγάλει τα λεφτά, και δεν ξεκολλάει- μπορεί να είναι τρόμπας αλλά τουλάχιστον έχει ωραίο γούστο-χα!).

<>-Ευχαριστώ (του δίνω γρήγορα τα ρέστα χωρίς να τον κοιτά&omega

<>-Καλή σου μέρα κούκλα (με βαθιά αισθησιακή φωνή, και χαμόγελο πονηρό – τον γράφω στ΄αρχίδια μου, μπας και δεν ξαναπατήσει – κάθε μέρα εδώ όμως- πρέπει οπωσδήποτε να κατουρήσω)].

<>παθαίνω ένα σωρό νίλες.

<>[-Δύο γάλατα.

<>-Δεν έχει περάσει ακόμη η Δέλτα.

<>-Αμάν, και τώρα πού να τρέχω και δεν θα ξαναβγώ έξω(μένει ακριβώς απέναντι), όλο τα αργείς τώρα τελευταία. Τέλος πάντων, ένα γιαούρτι μηδέν λιπαρά.

<>-Σας είπα, δεν έχει περάσει η Δέλτα. (Δεν λέει τίποτε, με κοιτάζει στραβά και φεύγει)].

<> Διψάω, πεινάω, μπλοκάρω, γελάω, ενώ διακόπτουν τον ειρμό μου, άλλες πιό αστείες και άλλες πιο μαύρες ιστορίες.

<>[Ούπς, άδειασε η κούπα. Πάω να βάλω καφέ,και να κατουρήσω και αμέσως ακούω κάποιον να χτυπά δυνατά ένα κέρμα στον πάγκο για να βγω έξω.

<>-Άντε ρε Ντινάκι, τόση ώρα περιμένω (ούτε που πρόλαβα να γεμίσω την κούπα και εννοείται δεν κατούρησα). Δώσε μου γρήγορα ένα πακέτο γιατί είναι μόνο του το μαγαζί. -Μάλιστα. Ωχ, λείπει ένα ευρώ. Θα στα φέρω κλείνοντας.

<>-Μάλιστα.(Δεν την γλιτώνω, θα κατουρηθώ πάνω μου)].

<>Γενικώς, χάνομαι στις σκέψεις μου και ένα blog, δεν με φτάνει ούτε για τον πρώτο τόμο της ζωής μου.

<>[-Γεια σας, έχετε τον Ελεύθερο;

<>-Τον Ελεύθερο Τύπο ; Μάλιστα.

<>-Όχι, τον Ελεύθερο σκέτο.

<>-Μάλιστα.

<>-Και γιατί δεν τον έχετε κρεμάσει στο τζάμι;

<>-Γιατί δεν έχω χώρο.Τις κρεμάω κάθε μέρα εναλλάξ.

<>-Τον Ελεύθερο, να τον έχεις κάθε μέρα κρεμασμένο και να τον διαβάζεις για να μαθαίνεις (φεύγει τσαντισμένος και δεν αγοράζει τίποτα)].

<>Παράλληλα, αλλάζω γνώμες, διαθέσεις, αρχές, πεποιθήσεις, ηθική.

<>[-Γειά σου Κωνσταντίνα.

<>-Γειά σου Παναγιώτη.

<>-Έχεις ετικέτες;

<>-Ναι, αυτές εδώ με τα μίκι μάους (άντε ρε Παναγιώτη, κατουριέμαι).

<><>-Μα, θα πάω Πέμπτη τάξη, τα μίκι μάους είναι για μωρά.Έχεις της ΑΕΚ;

<><>-Όχι. (Κατηγορηματικά).

<><>-Καλά, πάω στο άλλο ψιλικατζίδικο, να μάθεις!]

<><>Και ενώ τρομάζω και θέλω να τα σβήσω όλα …

<><>[-Καλημέραααα.

<><>-Γειά σου Αλέξη (Δεν φαίνεται από τον πάγκο, αλλά αναγνωρίζω την φωνή το&upsilon

<><>-Τί φτάνει να πάρω;

<><>-Πόσα λεφτά έχεις ρε Αλέξη; (σφίγγει γερά την χούφτα του, να μην δω τα λεφτά). Ρε Αλέξη, αν δεν τα δω, πώς θα σου πω;

<><>-Ε… είναι δυό κόκκινα και ένα μεγάλο κίτρινο. -Μάλιστα, δες τί θέλεις και βλέπουμε (πρέπει οπωσδήποτε να κατουρήσω).

<><>-Θέλω τον αυτοκινητόδρομο, κρουασάν και τρεις τσίχλες κεράσι (με βλέπει πώς τον κοιτάω και το αλλάζει). Ε… τρεις τσίχλες κεράσι.

<><>-Άντε, πάρε και ένα κρουασάν.

-Ευχαριστώωωωωωωωωω (φεύγει τρέχοντας, χωρίς να μου δώσει τα λεφτά-πάω για κατούρημα, συγκινήθηκα πάλι)].

<><>…τελικά γελάω και παραδέχομαι ότι είμαι ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος.

<><>Και χαίρομαι αφάνταστα γι΄αυτό.