ΕΙΜΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

«Είμαι βασιλιάς. Είμαι βασιλιάς από τότε που γεννήθηκα. Αυτό είναι ένα αναφαίρετο στοιχείο της ταυτότητός μου και δεν μπορώ να με φανταστώ τίποτε άλλο». Τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος στα Αυστραλιανά ΜΜΕ.

Το πρόβλημα του τέως, τόσα χρόνια λοιπόν, είναι η φαντασία του. Δεν μπορεί να φανταστεί τίποτε άλλο για τον εαυτό του. Κατά κάποιους, ήταν ο μεγάλος Αντιστασιακός, ο Ολυμπιονίκης, ο Χριστιανός. Εκείνοι, προφανώς έζησαν από κοντά τον τρόπο που μας διακυβέρνησε και θεωρούν ότι το πολίτευμα αυτό «ανταποκρίνεται εις τον χαρακτήρα, την ψυχοσύνθεσιν και την ιδιοσυγκρασίαν των Ελλήνων». Ίσως εδώ, να έχουν ένα δίκιο. Δεν μπορώ να κρίνω τί έγινε τότε. Έχω όμως άποψη για τώρα. Για την δράση του και τις απόψεις του.

Για τον άνθρωπο αυτό, που έλειψε τόσα χρόνια απ΄την «πατρίδα», αλλά ποτέ δεν μας ξέχασε και ποτέ δεν μας άφησε να τον ξεχάσουμε. Που με το ζόρι θέλει να έρθει να μείνει εδώ, ως πολίτης αλλά χωρίς, όπως συχνά του ξεφεύγει, να μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του ως τέτοιο. Αν κύριε τέως, θέλετε να έρθετε, καλώς. Δεν θα σας διώξει κανείς, δεν θα σας το απαγορέψει κανείς. Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσετε μερικά πράγματα στο κεφάλι σας.

Γεννηθήκατε βασιλιάς. Δηλαδή προνομιούχος, με το «βάρος» της διακυβέρνησης μιας χώρας και με προνόμια όσα δεν είχε κανείς στην Ελλάδα. Βάσει του τότε πολιτεύματος, αν ήσασταν ένας ηλίθιος, δεν θα είχε καμμία σημασία, γιατί θα ήσασταν γαλαζοαίματος. Μορφωθήκατε, σας δόθηκε περιουσία, κυβερνήσατε. Θα το δεχτώ ως επάγγελμα. Με υποχρεώσεις και δυσκολίες. Αλλά ποτέ τόσες πολλές, όσο αυτές που είχαν και έχουν καθημερινά οι Έλληνες, όπως τους ξέρατε και όπως είναι αυτή τη στιγμή.

Μας θυμόσαστε, όταν είναι να διεκδικήσετε την περιουσία που σας πήραμε, όταν εμφανίζεστε σε κοσμικά γεγονότα ανά τον κόσμο, όταν προφανώς υποτιμάτε την νοημοσύνη μας , με τα παράπονά σας για την δύσκολη οικονομικά ζωή που ζείτε. Κύριε τέως, για την ζωή που κάνετε, θα έπρεπε να δουλεύω εγώ και άλλοι δέκα, σε τέσσερις δουλειές και να μην σας προλαβαίνουμε.

Δουλειά κύριε τέως. Ξέρετε τί σημαίνει δουλειά; Το πολίτευμά της η κάθε χώρα, το επιλέγει και άλλοι το υπομένουν ενώ άλλοι το απολαμβάνουν. Το ότι ευτυχώς ή δυστυχώς υπήρξατε μέρος της ιστορίας μας, είναι αναντίρρητο. Από αυτή την συμμετοχή σας όμως, δεν απορρέουν υποχρεώσεις μας, προς εσάς. Δεν απορρέει σεβασμός και περισσότερα προνόμια για σας και την οικογένειά σας. Εδώ πέθαναν στη λήθη, πολύ σημαντικότεροι άνθρωποι του τόπου μας, γιατί θα πρέπει μια ζωή να επιμένετε να σας θυμόμαστε;

Η δουλειά σας ήταν η πολιτική και μόνο, όχι η σόου μπίζνες. Τα παιδιά σας, τα λέτε πρίγκηπες. Από έναν τέως βασιλιά, βγαίνουν μέλλοντες τέως πρίγκηπες, αλλά μάλλον θα τα ονομάσατε έτσι, για να προδικάσετε το καλό μέλλον τους. Η βραδιές του Νικόλαου στον Τσαλίκη, θα μας μείνουν αξέχαστες και περιμένουμε με αγωνία να δούμε τα νέα συνολάκια της κυρίας σας.

Την θαλπωρή και την συμπαράσταση όμως, θα την έχετε μόνο από εκείνα τα κράτη, που έχουν βασιλεία. Που δίνουν συνεχώς καλά σόου για τους εξαθλιωμένους πολίτες τους, με ανάκτορα και ασύλληπτες προκλήσεις.

Εκεί, θα σας καταλάβουν και ίσως να γίνετε και πιό διάσημος απ΄τη Νταιάνα, με άλλη μια, πιο δακρύβρεχτη συνέντευξη γι΄αυτά που σας στερήσαμε.

ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ

Όχι τα παραδοσιακά, τα νέα. Αυτά που διέπουν την σημερινή κοινωνία και ενίοτε, εξ΄αιτίας τους, θέλω να ξεράσω. Αυτά τα καινούργια, που πρέπει να ακολουθήσουμε ή ακολουθούμε μηχανικά. Που δεν τα πολυσκεφτόμαστε τις περισσότερες φορές, αλλά τα ασπαζόμαστε χωρίς αντίρρηση.

Είναι μικρές λεπτομέρειες, που μου χτυπάνε τόσο πολύ και λέω, δεν είναι δυνατόν, πώς καταντήσαμε έτσι. Λες καλημέρα και σε κοιτάνε πονηρά ή καχύποπτα. Μπουκάρουν στο μαγαζί μου και μου μιλάνε στον ενικό και ποτέ μα ποτέ, δεν λένε ευχαριστώ. Κάνουν σαχλά ή χυδαία αστεία και περιμένουν να γελάσω. Σαν παγοκολώνα τους απαντώ στον πληθυντικό, μπας και καταλάβουν τις αποστάσεις και αυτοί συνεχίζουν. Δεν μπορεί να είμαι τόσο παράξενη.

Έχω έξω απ΄το μαγαζί, έναν τεράστιο κάδο απορριμάτων. Κάθε βράδι σκουπίζω σακούλες ολόκληρες με σκουπίδια. Κανένα πιτσιρίκι δεν χρησιμοποιεί τον κάδο και όταν το λέω ευγενικά η απάντηση είναι «όχι εγώ». Ναι, είναι πιο εύκολο έτσι. Το όχι εγώ, σε βγάζει αυτομάτως από τη δύσκολη θέση, σε απενοχοποιεί. Έχω πελάτες, που θα έρθουν γύρω απ΄τον ψηλό πάγκο μου, χωρίς να με ρωτήσουν, για να δουν τί γράφω στην οθόνη.

Έχω πελάτες που θα με ρωτήσουν τις πιο προσωπικές, τις πιο δύσκολες ερωτήσεις. Και το χειρότερο, δεν ξέρω ούτε τ΄όνομά τους. Το κουτσομπολιό έχει τα όριά του, αλλά όχι όταν πρόκειται για τρίτους. Μόνο για τον εαυτό μας. Έχω μάθει εξωφρενικά πράγματα, τα οποία δεν ήθελα ποτέ να μάθω. Ναι, η αδιακρισία είναι από τα νέα ήθη των ημερών μας. Καθώς και η καταναγκαστική παραβίαση του χρόνου μου. Ξέρω για μερικούς πελάτες μου, πως δεν θα τη βγάλω καθαρή.

Θέλω δεν θέλω, πρέπει αυτές τις δύο φορές που θα έρθουν την ημέρα, να ακούσω ότι έχουν να πουν, για όση ώρα γουστάρουν. Θέλετε κι άλλο νέο ήθος; Η παθητική συναίνεση. Πρέπει να συμφωνήσω, δεν με παίρνει για κάτι άλλο, αν θέλω να ξεμπερδεύω γρήγορα. Αλλά και να έχω χρόνο, πάλι θα συμφωνήσω, δεν έχω μάθει να κάνω διάλογο.

Φίλε Μανώλη, τα λεωφορεία και ο σεβασμός στους πιο αδύναμους και τους γεροντότερους, είναι ουτοπικό. Ειδικά όταν ακούς δικαιολογίες του τύπου «γεμίζουν οι γέροι τα λεωφορεία, την ώρα που πρέπει να πάμε στις δουλειές μας και θέλουν να κάτσουν κιόλας». Ναι, κύριοι, όταν είσαι συνταξιούχος, θα ξυπνήσεις πρωί, γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς πολλές ώρες. Οι μόνες δουλειές που τους έμειναν, είναι να προλάβουν τον γιατρό τους, να πάνε στα νεκροταφεία ή να κάνουν ψώνια το πρωί, που έχουν κουράγιο.

Το να τους στερήσεις τη θέση απ΄το λεωφορείο, δεν είναι εγωισμός, είναι κακία, είναι απανθρωπιά. Έχω λιποθυμήσει μέσα σε λεωφορείο από αδυναμία, αλλά ποτέ δεν θα ζητούσα θέση. Φανταστείτε όταν ένας γέρος φτάνει στο σημείο να ζητήσει θέση. Πόσο πιο χαμηλά θα μπορούσαμε να πέσουμε. Είναι ότι χειρότερο έχω δει στη ζωή μου. Θεωρώ, ότι τα έχουμε μπλέξει λιγάκι.

Ο λόγος που θα επιδείξουμε ανθρωπιά, είναι μόνο όταν πρέπει να την επιδείξουμε. Όταν πραγματικά υπάρχει ανάγκη για ανθρωπιά, όταν κανείς δεν μας επιβραβεύσει γι΄αυτό, προτιμάμε να το αποφύγουμε ή ακόμη και να το απαξιώσουμε. Όταν δεν δίνουμε τη θέση μας στο λεωφορείο, όταν πετάμε τα σκουπίδια μας στον δρόμο, όταν ρωτάμε αδιάκριτα ή περνάμε τα όρια των άλλων, το κάνουμε μηχανικά. Στην πραγματικότητα δεν το συνειδητοποιούμε.

Όχι εγώ.

ΠΟΙΟΣ ΧΕΖΕΙ Τ’ΑΣΤΡΑ

Από τα αρχαία χρόνια έχουν ανακαλυφθεί (επινοηθεί) πολλοί τρόποι για την πρόγνωση των μελλοντικών γεγονότων. Πάντα η ζήλεια μου, για τα λεφτά τους και τη φήμη τους ήταν μεγάλη.

Άλλοι διαβάζουν τα χαρτιά, άλλοι τα βότσαλα, άλλοι τα αυγά και τέλος οι πιο μάγκες, τα άστρα. Αυτοί οι τελευταίοι με τ΄άστρα πολύ μάγκες. Αλλά όχι για πολύ. Δηλαδή ο Χορταρέας είναι καλύτερος; Εντάξει, δεν θα τον ξεπεράσω στα ενδυματολογικά, αλλά το ντεκαπάζ μου, είναι στάνταρ πιο πετυχημένο!

Λοιπόν, τί κάνανε οι μάγκες; Πήρανε μια επιστήμη, που είχε να κάνει με κάτι όξω απ΄τον άνθρωπο (αστρονομί&alpha και φτιάξανε μία δικιά τους με παραπλήσιο όνομα (ουσιαστικά, δύο γράμματα αλλάξανε). Πήρανε και τους αστερισμούς, τους δώσανε χαρακτηριστικά ανθρώπινα και πήγανε και μας τους βάλανε στον σβέρκο. Όχι όμως, δεν έφτανε αυτό.

Μπλέξανε και τους πλανήτες. Αν κλάσει ένας πλανήτης στραβά, θα μου χαλάσει εμένα τον μήνα μου. Πάρτε για παράδειγμα εμένα. Είμαι Παρθένος. Ποιός το λέει; Μα, η αστρολογία. Έχει βάλει χρονικούς κανόνες. Γεννήθηκες 21 Σεπτέμβρη; Καταδικάζεσαι στο ζώδιο της Παρθένου. Μα, η Παρθένος δεν είναι τρέντυ, ρε παιδάκι μου. Μπορώ να αλλάξω; Όχι. Είναι νόμος. Θα είσαι πρακτική, προσγειωμένη, μπλα μπλα μπλα, σπασαρχίδω. Μα, εγώ δεν είμαι Παρθένος. Εγώ, θέλω να γίνω πουτάνα. Δεν υπάρχει, σου λέει τέτοιο ζώδιο.

Πάει και τελείωσε. Από δω και πέρα θα φας την Παρθένο στην μάπα. Μάλιστα, τόσο δημοκρατικά. Από τότε που γκομένιζα είχα αυτό το Παρθένος, να με καταδιώκει. Η πρώτη ερώτηση όλων! Βρήκα διεξόδους στον Ωροσκόπο, αλλά αυτό μου έλεγαν πιάνει μετά τα τριάντα. Πέρασα τα τριάντα, κι ακόμα το Παρθένος με κυνηγάει. Λοιπόν, βαρέθηκα.

Αποφάσισα να το αλλάξω. Κυρά Λίτσα, you know new age? Μόνο οι άλλοι είναι μάγκες; Πήρα λοιπόν την μετεωρολογία και της άλλαξα τα φώτα. Την ονόμασα Μετεωαερολογία και σας χώρισα σε ομάδες, όπως γούσταρα.

Δεν θέλω αντιρρήσεις, την αστρολογία γιατί δεν την αμφισβητείτε;

ΜΕΤΕΩΑΕΡΟΛΟΓΙΑ

<>2 Ιανουαρίου- 1Απριλίου, είστε ΧΙΟΝΙ : Δηλαδή κρυόκωλοι, ψυχροί, ανοργασμικοί. Τα θετικά σας είναι, ψυχραιμία, απόσταση και αντικειμενικότητα. Α, και έχετε κρύα πόδια.

<>2Απριλίου – 1Αυγούστου, είστε ΛΙΑΚΑΔΑ : Είστε θερμόαιμοι και επιφανειακοί. Αλλά είστε θερμοί εραστές, με ζεστά πόδια.

<>2Αυγούστου - 1 Νοέμβριος, είστε ΑΝΕΜΟΣ : Πάτε όπου φυσάει ο άνεμος. Δεν έχετε σταθερές απόψεις και θέσεις. Αλλά είστε διπλωμάτες και ευέλικτοι.

<>2Νοεμβρίου – 1 Ιανουαρίου, είστε ΒΡΟΧΗ : Πέφτετε σαν τη βροχή. Αυθόρμητοι, παρορμητικοί και επιπόλαιοι. Αλλά διακρίνεστε για την παιδικότητά σας.

<>Εντάξει, θα μπορούσα να γράφω χρόνια, αλλά σαν καινούργια Χορταρέα, θα πρέπει να αγοράσετε τις προβλέψεις μου.

<>Θα σας δώσω όμως μερικά hints. Οι των πρώτων ημερών είστε τα ήπια φαινόμενα. Όσοι όμως έχετε γεννηθεί πιό κοντά στο τέλος της περιόδου, τόσο πιο έντονα θα είναι τα χαρακτηριστικά σας.

<>Αν ας πούμε είστε ανεμούλης ή ανεμούλα και έχετε γεννηθεί 22 Οκτωβρίου, την κάτσατε. Ουσιαστικά, είστε μία Κατρίνα (ή Κατρίνα&sigmaf , που θα μπορούσατε να καταστρέψετε μία Νέα Ορλεάνη.

<>Και δεν θέλω μαλακισμένες ερωτήσεις του στυλ : Ταιριάζει Λιακάδας με Χιονούλα;

<>Θα σας ανακοινώσω σύντομα το 090 μου, με χρέωση 5,00 euro συν φπα, για τα περαιτέρω.

CELLULAR AUTOMATA Classομπανιέρα

Τα ανθρωπάρια όντα, όντας εξελικτικά σωβινιστικά ερείπια της υπερμανιώδους ατομικής προσέγγισης, με πλουραλιστικά μοτίβα αδράνειας, ανταπαντούν στις πρωσοποκεντρικές εκρήξεις – που εκπίπτουν στον εσωτερικό αυτοαυνανισμό, προσπαθώντας να καταγκρεμνίσουν την δαιδαλώδη προσέγγιση της αδηφάγου υπερκοινωνίας, αναντίστρεπτα.

Ω ναι, συνήθως αναστρέψιμα.

THIS TOO WILL PASS

Ίσως θα ΄πρεπε να περιμένω να περάσει αυτή η μέρα, ίσως αύριο να είμαι καλύτερα. Δεν ξέρω τί θα γίνει, αλλά νοιώθω την ανάγκη να γράψω. Αν νοιώθετε καλά, απλά προσπεράστε το, μην του δώσετε ιδιαίτερη σημασία, άλλωστε προσπαθώ πάντα να μένω πιστή στην αισιόδοξη φιλοσοφία μου.

Δεν μπορεί να συμβαίνουν τόσα πολλά, όλα μαζί. Λες και ένα τεράστιο πόδι πατάει, πατάει και θέλει να σιγουρευτεί ότι μ΄έχωσε μέχρι βαθιά. Είναι φορές που νοιώθω εδώ μέσα, πως δεν μπορώ να σας τα πω όλα. Τελικά είναι κάποια πράγματα που πρέπει να τα κρατάω για μένα. Ίσως όταν περάσουν να τα γράψω, ίσως τότε να μην έχουν τόση σημασία.

Έμαθα ότι πρέπει να διαβάζουμε πράγματα που δαγκώνουν και τσιμπάνε. Το είπε κάποιος κύριος Κάφκα, που δεν είχα την τύχη να γνωρίσω. Αντιθέτως εγώ, θέλω να γράφω ότι με τσιμπάει και με δαγκώνει. Όχι απαραίτητα για να τα διαβάσει κάποιος, αλλά για να φύγουν μιά για πάντα απ΄το κουτάκι τους.

Κύριε Κάφκα, δεν θα είχα τη δύναμη να διαβάσω για τα βάσανα άλλων. Όχι σήμερα. Αλλά πρέπει οπωσδήποτε κάποια πράγ&