ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Εδώ, θα αναφέρω τις προσωπικές μου εμπειρίες και μόνο, για να ξεκαθαρίσω το εξής βασικό : Επιστήμη μαλακισμένη (με τα κριτήρια της επιστήμης), δεν υπάρχει. Επιστήμονες μαλακισμένοι, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Πόσο μάλλον όταν διακυβεύονται τρελλά φράγκα.

Όταν ξεκίνησα την δουλειά μου στα ινστιντούτα, οι πλαστικές επεμβάσεις μόλις είχαν αρχίσει να ανθούν. Σε ένα από τα ινστιντούτα που εργάστηκα, οι επεμβάσεις αυτές, γίνονταν επί τόπου. Είχε κακό τέλος η όλη υπόθεση (τους ξεφτίλισε ο Τριανταφυλλόπουλος- μία κοπέλα πέθανε στην Θεσσαλονίκη), αλλά όλοι βγάλαμε πολλά λεφτά.

Οι επεμβάσεις αυτές γίνονταν τελείως ανεξέλεγκτα από νέους τότε, (καταξιωμένους τώρα πι&alpha πλαστικούς, που ουσιαστικά έκαναν την εξάσκησή τους στα ινστιντούτα. Γι ΄αυτό είναι τόσο έμπειροι. Οι επεμβάσεις που γίνονταν, ήταν όλες αυτές που δεν χρειάζονται ολική αναισθησία. Λιποαναρροφήσεις σε όλα τα σημεία του σώματος, βλεφαροπλαστικές, κ.τ.λ.

Ήμουν τότε γύρω στα είκοσι και κλήθηκα να ενημερώσω μία πελάτισσα για βλεφαροπλαστική. Έτυχε η κυρία αυτή να ήταν πολύ πλούσια, έτυχε να το ήθελε πολύ και πήγε και μου έφερε αμέσως τα χρήματα από την τράπεζα. Έτσι, για να έχετε μια ιδέα, η βλεφαροπλαστική, κόστιζε 800.000δρχ και το ποσοστό μου ήταν 7%, εκτός από τον μισθό και το bonus. Και η πώληση αυτή, ήταν μία από τις δέκα περίπου που έκανα την ημέρα. Έπειτα, οι γιατροί μας τα είχαν παρουσιάσει τόσο αθώα, που είχαμε την συνείδησή μας ήσυχη.

Ειδικά οι λιποαναρροφήσεις, έφταναν τις πενήντα την ημέρα. Πραγματικά θεωρούσα ότι ήταν ρουτίνα. Η κυρία αυτή, απαίτησε να γίνει η επέμβαση εκείνη τη στιγμή. Αμέσως κλήθηκε ο γιατρός και επειδή ήταν και λίγο φοβιτσιάρα, απαίτησε να είμαι κι εγώ παρούσα και να της κρατάω το χέρι. Δεν αρνήθηκα, διότι τα φράγκα ήταν πολλά και έπειτα γούσταρα πάντα ότι είχε να κάνει με ιατρική και επεμβάσεις, οπότε μπήκα και εγώ στο δωμάτιο.

Δεν έγινε καμμία εξέταση πρωτίστως, παρά της πήραν ένα γρήγορο ιστορικό και ο γιατρός την έβαλε σε μία ξαπλωτή καρέκλα αισθητικής. Χοντρικά η βλεφαροπλαστική είναι τομή κατά μήκος του βλεφάρου, κόψιμο του περίσσιου δέρματος και ράματα σύριζα στο μάτι. Μετά την πρώτη τομή, η κυρία είχε ακατάσχετη αιμοραγγία. Ο γιατρός πολύ βιαστικά της έβαλε ένεση αδρεναλίνης και περίμενε να σταματήσει το αίμα. Μου έκανε νόημα να της πιάσω την συζήτηση και φώναξε μία συνάδελφο να είναι έτοιμη, σε περίπτωση που θα χρειαζόμασταν ασθενοφόρο.

Τα περιγράφω τώρα όμορφα και απλά αλλά δεν έχω ξαναζήσει τέτοιο εφιάλτη. Έβαλε και δεύτερη ένεση και ευτυχώς η αιμοραγία σταμάτησε και η επέμβαση τελείωσε αίσια. Ήταν ότι πιο σοκαριστικό (από τα πολλά), μου έχει συμβεί σε ανάλογες επεμβάσεις. Η κυρία αυτή, θα μπορούσε να είχε τα χίλια μύρια από ασθένειες που θα απαγόρευαν την επέμβαση, αλλά τα φράγκα ήταν γαργαλιστικά.

Έκτοτε, άλλαξα εργασία και μάθαινα εξ αποστάσεως ότι πολλοί συνάδελφοί μου, αλλά και οι γιατροί, είχαν να αντιμετωπίσουν μηνύσεις και δικαστήρια από παρόμοιες καταστάσεις.

Οι γιατροί αυτοί, είναι ότι καλύτερο έχουμε σήμερα στον τομέα της πλαστικής χειρουργικής και έμαθα πρόσφατα ότι ένας εξ αυτών εισήγαγε μία νέα τεχνική λιποαναρρόφησης.

Έχει άλλωστε πειραματιστεί αρκετά.

ΞΕΚΙΝΑΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΠ΄ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Κύκνειο άσμα. Όχι για μένα, για το μαγαζάκι. Το πούλησα. Η εργασία του άντρα μου, μετακομίζει σε πολύ μακρινό προάστειο και σε άλλη περίπτωση, θα έπρεπε να άνοιγα και να έκλεινα μόνη το μαγαζί. Πράγμα αδύνατον, γιατί μετά τις οκτώ χέζομαι από τον φόβο μου να είμαι μόνη σε τέτοιο μαγαζί και δεύτερον δεν έχουμε δεύτερο μεταφορικό για να κουβαλάω τις εφημερίδες το πρωί και το βράδι.

Εξίσου σημαντικός λόγος, γιατί θα πρέπει να μείνω αρκετούς μήνες στο κρεββάτι, για κάποιο μικρό προβληματάκι και δεν υπάρχει κανείς να μου κρατήσει το μαγαζάκι.

Η αγγελία μπήκε στις εφημερίδες και για καλή μου τύχη από τους πέντε ανταγωνιστές τριγύρω, σε διάστημα τριών μηνών, έμειναν μόνο δύο, που κι ο ένας προσπαθεί να το πουλήσει. Location, location, location, ηλίθιοι, λένε οι βλάκες Αμερικάνοι, που για άλλη μία φορά, αποδεικνύουν πόσο μαλακίες είναι τα στερεότυπα. Τουλάχιστον ο αγοραστής μου, μες στην κούρασή του, θα έχει πολλή δουλειά.

Φαντάζομαι ότι θα αποφεύγω να περνάω από την γειτονιά, γιατί όπως και να το κάνεις κάθε γωνιά αυτού του μαγαζιού, έχει χτιστεί με πολύ κόπο. Ξεκίνησα σε τέσσερις τοίχους μόνο και μόνο γιατί θεωρούσα χαζό να πληρώσω αέρα, για έτοιμο μαγαζί. Και έφτιαξα μόνη μου αέρα.

Έχω μπροστά μου τρελλές γραφειοκρατείες (βέβαια, όχι 5 μήνες που μου πήρε να το ανοίξω), αλλά θα είναι ευχάριστο να ξέρω ότι για ένα διάστημα θα γίνω πάλι άνθρωπος. Οπότε, για λίγο θα κάνω την νοικοκυρά. Ένα επάγγελμα, που όσο να πεις ποτέ δεν του έδωσα ιδιαίτερη σημασία και για πρώτη φορά θα πρέπει να το ασκήσω. Το πακετάκι βέβαια περιλαμβάνει κοινωνικές υποχρεώσεις, βαψίματα, ανακαινίσεις, αλλά νομίζω ότι για πρώτη φορά στην ζωή μου, θα γουστάρω.

Οι ψυχικές διακοπές που λέγαμε. Επίσης, ποτέ δεν έχω κάτσει πάνω από μία-δυό βδομάδες στο σπίτι από τα δεκαοχτώ μου και μετά, οπότε μάλλον σύντομα θα βαρεθώ. Ίσως βρω καμμιά δουλειά της προκοπής δουλεύοντας από το σπίτι. Θα δούμε. Φαντάζομαι, εδώ θα τη βγάζω πάλι να σας ζαλίζω, ελπίζω το ίδιο συχνά. Για τις επόμενες μέρες, μέχρι να πέσουν τα φράγκα, θα τη βγάζω κάνοντας λίγο ακόμα την ψιλικατζού (ο χρόνος περνάει βασανιστικά αργά) και ελπίζω να τελειώσει γρήγορα το μαρτύριο. Ακριβώς τώρα, αναρωτιέμαι πώς τα καταφέρνω μερικές φορές και είμαι παράλληλα πολύ ευτυχισμένη και πολύ δυστυχισμένη.

Σε λίγες μέρες, δεν θα ξαναασχοληθώ με δάνεια, με λογαριασμούς, με σιχαμένους πελάτες. Θα ασχολούμαι με βόλτες, με το σπίτι, με καφεδάκια στον ήλιο, με καινούργια ρούχα και κομμωτήρια.

Σε λίγες μέρες, θα δουλέψω για τελευταία φορά στο μαγαζάκι μου, θα κατεβάσω τα ρολά και δεν θα ξαναγυρίσω. Τέλος πάντων, δεν θέλω αυτό το ποστ να βγει μελοδραματικό, αλλά ότι κι αν κάνω, πάντα μέσα μου, θα είμαι μια ψιλικατζού.

Ο τίτλος του blog παραμένει final.

Wish me luck.