ΑΘΗΝΑ VS ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Έχω πάει μόνο μία φορά στην Θεσσαλονίκη και αυτό για 25 λεπτά στον Λευκό Πύργο, όπου είχε κάνει στάση το πούλμαν για εκδρομή στις Σέρρες. Μου άρεσε αρκετά και η αλήθεια, δεν είχα γνωρίσει παιδιά από εκεί, ούτε γνώριζα τις «διαμάχες» περί Θεσσαλονίκης – Αθήνας.

Την εισαγωγή στις κόντρες, μου την έκανε αρκετά αστεία ο Γεωργίου, όταν σε μία εκπομπή, απάντησε σε «παράπονα» τηλεθεατή (για την κατάντια της Θεσσαλονίκη&sigmaf με την ιστορική φράση «αλλάζουμε;» και άρχισα σιγά σιγά να μαθαίνω. Άρχισα να αηδιάζω με τον Ψωμιάδη και να φουντώνω όταν άκουγα τα συνθήματα περί Βουλγάρων.

Ένας φίλος λίγο αργότερα, ερωτεύτηκε Θεσσαλονικιά. Ήταν αρκετά καλό παιδί και συναδέλφισσα, οπότε δέχτηκα να την φιλοξενήσω για μία βδομάδα. Ξυπνούσαμε κάθε πρωί και συζητάγαμε για την δουλειά μας, για την ζωή στην Θεσσαλονίκη, για τον Μπάοκ και τους κάγκουρες –πρώην γκόμενους, που της έκαναν τη ζωή μαρτύριο. Δεν είχε ξανάρθει Αθήνα. Κάναμε τρελλή παρέα και για λίγες μέρες ήρθαν και οι φίλοι της για βόλτα.

Τα κλασσικά περί σουβλάκι – σάντουιτς όταν ήρθε η στιγμή να παραγγείλουμε φαγητό, τα καταδιασκέδασα. Αλλά, είχαν δίκιο. Ο Αθανάσιος Διάκος δεν καλαμακώθηκε. Σουβλίστηκε. Το καλυτερότερο με την κοπέλα του φίλου μου ήταν στα Everest.

- Τί να φάμε; Καμμιά τυρόπιτα, ή σάντουιτς;

- Μπα, μου λέει κάνω δίαιτα.

Και γυρίζει στον υπάλληλο και του λέει το υπέρτατο: «Θα μου φτιάξετε έναν Καραμολέγκο;»

Οι συζητήσεις αναγκαστικά στρέφονταν γύρω από την αναγκαιότητα του Μετρό της Θεσσαλονίκης, την υπεροχή του Πάοκ και πόσο μισούν οι Αθηναίοι την Θεσσαλονίκη. Δεν είχα ξανακάνει τέτοια συζήτηση και προσπαθούσα να εξηγήσω ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Βρέθηκα να απολογούμαι για τα τεράστια έργα της Ολυμπιάδας, που μόνο ταλαιπωρία είχαν φέρει και για το Μετρό, που στην περιοχή μου δεν υπήρχε καν, και τα λεωφορεία ήταν άθλια.Δεν τους έπεισα.

Όταν πήγαμε ένα βράδι βόλτα και τους έδειξα το κτίριο που εργάζομαι, πάθανε πλάκα. Θεώρησαν τεράστια την απόσταση για να την διανύει κάποιος κάθε μέρα. Κατάλαβαν πώς δεν έχει σημασία αν είσαι από την Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα. Το βασικότερο είναι να ζεις σαν άνθρωπος.Και αυτό πρέπει να ισχύει για όλες τις πόλεις.

Το ίδιο βράδι, ρώτησα ένα παιδί απ΄την παρέα, τί δουλειά κάνει. Πακετάς, μου λέει. -Ορίστε;

-Ε να, έχω ένα παπί και μεταφέρω πακέτα. Δηλαδή εσείς οι χαμουτζήδες πώς το λέτε;

- Ξέρω γω, μάλλον κούριερ.

- ΨΩΝΑΡΕΣ!!!

<>Πέρα από την πλάκα, ήταν γαμώ τα παιδιά όλοι τους. Πλέον, μετά το τέλος της σχέσης του φίλου μου με την κοπέλα, δεν έχουμε ιδιαίτερες επαφές, αλλά αγαπιόμαστε.

<>Αυτό φαίνεται από τα μηνύματα στα κινητά σε μεγάλα ντέρμπι, του στυλ: «Μουνιά!!!».

<>Και πάντα βέβαια, με την ανάλογη απάντηση: «Μουνιά!!!»