UNTITLED 2

…OR THERE IS NO TITLE FOR THIS

<>Τα μαγαζιά σαν το δικό μου, αποτελούν το σημείο αναφοράς της γειτονιάς. Τα περισσότερα κουτσομπολιά, οι μεγαλύτεροι καυγάδες, όλες οι ίντριγκες εδώ. Ότι σημαντικό παιχτεί τριγύρω, πάντα θα το γνωρίζω και σε «περίεργες» καταστάσεις πρέπει να είμαι απίκο. Ίσως επειδή το μαγαζί είναι ανοιχτό από το πρωί ως το βράδι, ίσως επειδή το θεωρούν στέκι, ίσως επειδή έφαγε πετριά ο άντρας μου και τους κοτσάρισε απ΄όξω και ένα παγκάκι, για να τα λένε με την άνεσή τους.

<>Έχουν παιχτεί τρελλά σκηνικά με ναρκομανείς, μεθυσμένους, καυγάδες. Έχω περιθάλψει δαρμένες, λιπόθυμες, υστερικιές και όπως καταλαβαίνετε, οι μπάτσοι είναι συχνά εδώ.

<>Αυτό όμως που συνέβη χθες, είναι κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί. Μια ηλικιωμένη πελάτισσα, μου ΄φερε τον Σάκη. Ένας τετράχρονος Ιρακινός που ΄χε χαθεί. Από τα κλάμματα, δεν μπορούσε κανείς να καταλάβει πού χάθηκε ακριβώς, πώς ήταν το επίθετό του, πού έμενε. Και σαφώς ένα τετράχρονο πιτσιρίκι, που δεν μιλάει καλά ελληνικά, δεν πρόκειται να σου δώσει στοιχεία όπως το τηλέφωνο, την διεύθυνση και τον αριθμό ταυτότητας της μάνας του.

<>Όπως καταλαβαίνετε, το τάραξαν το πιτσιρίκι. Ότι αργόσχολοι και ψυχοπονιάρικοι γείτονες είχαν ξεμείνει στη γειτονιά, ήρθαν να προσθέσουν στο θρίλερ έναν τόνο φρίκης παραπάνω. Και ο Σάκης να ουρλιάζει. Κανείς δεν το γνώριζε, που θα ήταν το μόνο χρήσιμο που θα περίμενα, και τον ρωτούσαν ότι μπορείτε να φανταστείτε. –Πώς τη λένε τη μαμά; - Μαμά –απαντούσε φυσικότατα - (λες και ένα μωράκι διαχωρίζει ότι το μοναδικό πράγμα που λατρεύει, μπορεί να έχει ένα οποιοδήποτε κοινό όνομα).

<>Δεν είχαν την παραμικρή διακριτικότητα να κάνουν έστω λίγο παραπέρα για να το αφήσουν να αναπνεύσει από τους λυγμούς. Ευτυχώς κάποιος φώναξε την αστυνομία. Το μικρό συνέχισε να ουρλιάζει. Είχα ακούσει πως πρέπει σε αυτές τις περιπτώσεις να τα καθησυχάζεις και να τους λες παρόμοιες ιστορίες με αίσιο τέλος. Έσκυψα στο αφτί του και του είπα ότι είχα χαθεί και ΄γω μικρή και μάλιστα σε ξένη χώρα. Ότι ήρθαν οι αστυνομικοί και με πήγαν αμέσως στη μαμά μου.

<>Ο Σάκης, γούρλωσε τα μάτια και με ακολούθησε στο παγκάκι για να ακούσει την υπόλοιπη ιστορία. Έλεγα, έλεγα σαν μαλάκας μέχρι να δεήσει να έρθει το περιπολικό και πιό πολύ να μην τρομάξει ο μικρός, και εκεί που μίλαγα, τσιτώνεται απλώνει το χέρι και μου λέει «αυτό θέλω». Όση ώρα μίλαγα εκείνος τελικά κοιτούσε πίσω μου την αφίσα με τον τεράστιο πύραυλο σοκολάτα. Έστω, ας μην ούρλιαζε, κι ας ήταν ο πύραυλος πιο μεγάλος από κείνον.

<>Ο Σάκης πλέον ευτυχισμένος, ξέχασε για λίγο την μαμά του και έτσι ήσυχα περιμέναμε το περιπολικό. Μόλις είδε τους μπάτσους κατατρόμαξε. Προσπάθησαν να τον βάλουν μέσα, με τίποτα. Άντε πάλι ουρλιαχτά. Τον σούραμε πίσω στο παγκάκι και του εκθειάζαμε το αυτοκίνητό μου για να τον πάμε με αυτό στην μαμά. Ψιλοπείστηκε, αλλά μας είπε πρώτα να φάει το παγωτό. Άντε να περιμένεις τώρα μαζί με άλλα είκοσι άτομα, πότε θα φάει την παγωτάρα.

<>Κάτι δεν μου κόλλαγε όμως από όλη την ιστορία. Δεν είναι δυνατόν να έχεις χάσει ένα μωρό και να μην έχεις βγει στους δρόμους, να μην έχεις πάει στο τμήμα της γειτονιάς. Αφού τον πήγε ο άντρας μου στο τμήμα, γύρισε μετά από κάνα μισάωρο. Τον είχαν τον Σάκη σε ένα γραφείο της ασφάλειας και προσπαθούσαν να μάθουν περισσότερα.

<>Δεν αναγνώριζε ούτε την εικόνα του Χριστού που του έδειξαν πάνω στον τοίχο, δεν ήξερε να τους πει τίποτε παραπάνω. Ευτυχώς, μετά από λίγο ήρθε ο διευθυντής της ασφάλειας και τον αναγνώρισε. Έμενε λίγο πιο πέρα από το Αστυνομικό τμήμα. Πήρε παράμερα τον άντρα μου και του είπε πως δεν είναι η πρώτη φορά που έχει χαθεί και πως τις προηγούμενες δεν τον αναζήτησε κανείς. Καλά που ήξεραν το σπίτι του.

<>Φαντάζομαι ότι ο Σάκης με το ζόρι στάλθηκε σαν ανεπιθύμητο δέμα πίσω στο σπίτι του.

<>Φαντάζομαι ότι η μαμά του, που είναι σκέτο μαμά για τον Σάκη, δυσανασχέτησε και περιμένει πώς και πώς την επόμενη φορά που θα ξαναχαθεί.

<>Και ΄γω περιμένω πώς και πώς να τον κεράσω ξανά πύραυλο σοκολάτα, που μάλλον δεν τρώει συχνά.