ΚΕΡΝΑΩ ΤΣΑΙ ΣΤΟΝ ΟΝΤΑ

Έχω πάθει μία αγάπη τις τελευταίες μέρες με τους Τούρκους. Έχω λατρέψει τις φάτσες τους, έχω αγαπήσει τον τρόπο ζωής τους. Η γλώσσα τους, που μου φαινόταν χοντροειδέστατη, πλέον ηχεί σαν μουσικούλα από βαλσάκι. Οι μουστάκες τους, τα κόκκινα μάγουλα, ο Αλλάχ, είναι πλέον και δικά μου.

Δεν ζουν πια δίπλα μου, ζουν μέσα μου. Θέλω να τρώω κάθε μέρα μπακλαβά και κεμπάπ στην τραπεζαρία, με δέκα νοματαίους σόι. Θέλω οι γυναίκες να σέβονται τους άντρες και οι άντρες να λιώνουν όταν τις βλέπουν. Ζηλεύω, τα αστεία τους, την καζούρα τους, τα ήθη και τα έθιμά τους.

Δεν θέλω να μπουν στην Ε.Ε. γιατί δεν θα ξεχωρίζουν από εμάς. Θα τους κάνουμε σαν τα μούτρα μας. Ξέρω, ότι σε δέκα είκοσι χρόνια, αυτή η γλύκα θα τους έχει φύγει. Θα μένουν και αυτοί σε διαμερίσματα και θα πίνουν καπουτσίνο αντί για τσάι. Δεν θα έχουν πια οντάδες.

Αλλά ακόμα και τότε, εγώ θα ξέρω πια, ότι σίγουρα κάπου σε μία γωνιά, υπάρχει ένας λαός που είμαι έτοιμη να ανακαλύψω και να λατρέψω.

Ξεχάστε την Ψιλικατζού. Θα πάω να γίνω Μπακλαβατζού.