ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Συγκρίνω την εποχή μας, με άλλες παλιότερες που άκουσα ή γνώρισα. Με εποχές που είχαν έμβλημα την ελευθερία, την παιδεία, την ισότητα. Ακόμη και μ΄αυτές που μπροστάριζαν την Ελληνικότητα της Μακεδονίας απέναντι σε μίζερους, καταταλαιπωρημένους πολίτες.

<>Με τις εποχές που οι αγρότες έκλειναν με τα τρακτέρ τους δρόμους, με τις εποχές που οι συνταξιούχοι έτρωγαν ξύλο έξω από τα Υπουργεία.Δεν έχουμε τίποτε να ζηλέψουμε. Όλα αυτά συμβαίνουν και μάλιστα εντείνονται. Εμείς αλλάξαμε. Σε ένα συνοικιακό ουζερί τις προάλλες, συζητούσα με ένα φιλαράκι που δουλεύει σε βενζινάδικο. Μου έλεγε για το καινούργιο σύστημα τιμολόγησης, για την τιμή του πετρελαίου και η αλήθεια, κατάλαβα τα μισά. Με το ουζάκι στο χέρι και με ρεμπέτικη μουσική υπόκρουση, κάναμε την δική μας πολιτική ανάλυση, έτσι επειδή το ΄φερε η κουβέντα. Έτσι, επειδή το ΄φερε η κουβέντα, αναρρωτηθήκαμε γιατί δεν κατεβαίνουμε στους δρόμους.

Σε άλλες εποχές θα κάναμε ντου και θα ξηλώναμε από τη ρίζα τους δυνάστες. Όχι απαραίτητα και μόνο την συγκεκριμένη κυβέρνηση, αλλά και την προηγούμενη και όλα αυτά που μας πάνε στον πάτο με την συναίνεση της σιωπής μας. Σε άλλες εποχές, θα πεθαίναμε, θα διαδηλώναμε.

Ίσως να φταίει η νοοτροπία του καναπέ, ίσως η τηλεόραση, ίσως κουραστήκαμε. Δεν νομίζω. Ίσως να φταίνε οι τερατώδεις υπερβολές των μέσων. Αυτές, που και την πιό αποτρόπαια εικόνα να δεις, θα σε κάνουν να την κάνεις κτήμα σου. Θα στην βάλουν στο μυαλό και δεν θα σου κάνει εντύπωση. Θα σε εξισώσουν με το τίποτα και ακόμα και η εικόνα ενός τριαντάφυλλου, θα είναι είναι τίποτα για σένα.

<>Η εικόνα της επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους με σοκάρισε την πρώτη φορά. Και την δεύτερη, και την τρίτη. Τώρα, εξισώθηκε με όλες αυτές τις εικόνες που βλέπω στις ειδήσεις καθημερινά και που δεν μου κάνουν καμμία εντύπωση. Άντε να με τραβήξει καμμιά έξυπνη διαφήμιση, καμμιά καινούργια τρομοκρατική επίθεση και αυτό για λίγο.

<>'Ίσως και οι κυβερνήσεις κάνουν ακριβώς το ίδιο. Με μύριες αποτρόπαιες ιδέες , αποφάσεις και εικόνες σε κάνουν φυτό που παθητικά δέχεται τα πάντα. Πείτε μου τώρα, να πάω να διαδηλώσω. Χέστηκα. Ούτε για πλάκα δεν πάω μέσα στον καύσωνα να τρέχω. Για να αλλάξω τί; Και η επόμενη κυβέρνηση, αν ρίξω αυτήν, θα κάνει αλλαγές, αλλά τα τερατουργήματα θα τα κρατήσει. Γιατί την βολεύουν. Μαλάκες είναι να τα αλλάξουν; Λες και πρόκειται να δούμε ξανά το φπα στο 18%. Δεκαεννιά θα μείνει και θα ΄χουν και το πάτημα ότι δεν ήταν δικό τους.

<>Κάθησα λοιπόν με το ουζάκι μου, ανέλυσα τα πολιτικά μου και περιμένω τον Σεπτέμβρη να πληρώσω το πετρέλαιό μου. Κι αν είναι πιό ακριβό, θα ζοριστώ και το πολύ πολύ, να διαμαρτυρηθώ στο μπλογκ μου.

<>Αλλά πάντα κάτι θα με τσιμπάει.

Η ΩΡΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η ανάγκη για ωραιοποίηση καταστάσεων, προκύπτει άμεσα από το ένστινκτο αυτοσυντήρησης και ομαλής κοινωνικοποίησης. Μία ευχάριστη, ωραία, περήφανη στάση, μας εξυψώνει και αυτόματα μας κατατάσσει στα άξια μέλη της κοινωνίας. Για παράδειγμα, δείτε την ανάγκη για ωραιοποίηση της εξωτερικής εμφάνισης. Ή μάλλον, την μανία για ταύτιση με τα εκάστοτε πρότυπα ομορφιάς.

Δείτε λιγάκι, τις μνήμες σας. Οι ψυχολόγοι μας λένε, πως τα πολύ άσχημα, η μνήμη πολλές φορές τα μπλοκάρει χάριν αυτοσυντήρησης. Έτσι λοιπόν, συμβαίνει και με την ιστορία. Χωρίς να έχω ιδιαίτερες ιστορικές γνώσεις και συγκρίνοντας διαφορετικές σκοπιές συγγραφέων, βρίσκω πάντα μεγάλες διαφορές. Το σημαντικό είναι, τί θέλει να δώσει ο γράφων.

Αν για παράδειγμα, έχει σκοπό την εξύψωση μιάς περιόδου, θα αγνοήσει ή παραποιήσει τα άσχημα γεγονότα. Αν πάλι, έχει σκοπό την μείωση μίας περιόδου, ή μιας ιστορικής περιοχής (που πάντα είναι για την εξύψωση μίας άλλης), θα κάνει ακριβώς το ίδιο. Και πάντα σε σχέση με αυτόν που τον πληρώνει για να την γράψει.

Αυτό, διαφαίνεται και από τα γεγονότα που ζούμε σήμερα. Δεν υπάρχουν κατά την γνώμη μου, τελείως αντικειμενικά κριτήρια. Και αν υπάρχουν, αφορούν μικρές ομάδες και ποτέ όλους τους εμπλεκόμενους. Τί θα μπορούσαμε για παράδειγμα να πούμε για τον Ανδρέα Παπανδρέου; Διαλέγουμε τον εκάστοτε τρόπο συγγραφής της πολιτικής του, ανάλογα την θέση μας, ανάλογα σε ποιό υποσύνολο κατατάσσουμε τον εαυτό μας.

Ως προς την Αρχαία Ελλάδα, και την εμμονή ή όχι με το μεγαλείο της και πάλι ισχύουν τα ίδια. Αν έχουμε ανάγκη να εξυψώσουμε το ένδοξο παρελθόν της μικρής κουκίδας μας στον χάρτη του πλανήτη, εύκολα από αποσπασματικά γεγονότα θα βρούμε τα σημεία που θα μας εξυψώσουν. Αν όχι, θα βρούμε τα άλλα μισά και θα προκαλέσουμε τα επιθυμητά συμπεράσματα.

Το ζητούμενο λοιπόν, είναι η κριτική σκέψη. Δέχομαι λοιπόν, πως η Αρχαία Ελλάδα, σε αλληλεπίδραση με άλλους λαούς, έβαλε το λιθαράκι της στην εξέλιξη της γνώσης, του πολιτισμού και της επιστήμης. Δέχομαι επίσης, πως κάποια πράγματα ήρθαν αβίαστα μέσω της οκνηρίας των αρχαίων Ελλήνων αριστοκρατών. Αλλά δεν δέχομαι την φάρα του Λιακόπουλου, την λογική ότι εμείς είμαστε οι παντοκράτορες, οι γνώστες και όλοι οι άλλοι άσχετα πιθήκια.

Τέλος, ως προς την διδαχή ιστορικών γεγονότων, θα προτιμούσα να δίνεται από τέσσερις πέντε διαφορετικές πηγές. Και να διδάσκεται εξίσου. Σίγουρα με αυτόν τον τρόπο, θα έχουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα και όχι την σημερινή. Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο, είναι πως για να έχει ένας απλός άνθρωπος μια γνώμη για την ιστορία πιό κοντά στα πραγματικά γεγονότα, πρέπει να ξεχάσει τα βιβλία του σχολείου και να διαβάσει βιβλία από άλλους συγγραφείς.

Γιατί δύσκολα ένας σύγχρονος Έλληνας θα κράξει τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη. Είναι τοτέμ αυτοί οι άνθρωποι, είναι ταμπού για την πλειοψηφία. Ένας Έλληνας, πολύ πιο εύκολα θα αγοράσει ένα βιβλίο για την ανώτερη καταγωγή μας από εξωγήινους, ή για το έργο της Χριστιανοσύνης κατά την Τουρκοκρατία, και πάντα μέσα στα πλαίσια της Δημοκρατίας, θα κάψει στην πυρά οποιαδήποτε άλλη άποψη.

Η ιστορία που διδάχτηκα στο σχολείο, είχε να κάνει καθαρά με την πολιτική θέση του εκάστοτε καθηγητή. Διδάχτηκα ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν μέγας προδότης και παράλληλα ότι ήταν ο σωτήρας του Έθνους μας. Και κλήθηκα να γράψω στις Πανελλήνιες το εδάφιο για το έργο του. Έγραψα πάνω κάτω αυτά που έγραφε το βιβλίο. Πήρα πέντε, γιατί δεν είχα αποστηθίσει επακριβώς τις γραμμές του βιβλίου. Στο απολυτήριο Λυκείου όμως, είχα ένα δεκαεφτά, γιατί έγραψα όλα αυτά που ήθελε ο καθηγητής μου. Για κείνον ήμουν άριστη μαθήτρια. Για μένα, είμαι άσχετη.

Υ.Γ. Όλα αυτά, μετά από επίσκεψη εδώ και προφανώς επειδή έχω πολύ χρόνο για χάσιμο, αλλά και επειδή πολλές φορές θα ήθελα να τα ξαναμάθω από την αρχή.