ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Εδώ, θα αναφέρω τις προσωπικές μου εμπειρίες και μόνο, για να ξεκαθαρίσω το εξής βασικό : Επιστήμη μαλακισμένη (με τα κριτήρια της επιστήμης), δεν υπάρχει. Επιστήμονες μαλακισμένοι, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Πόσο μάλλον όταν διακυβεύονται τρελλά φράγκα.

Όταν ξεκίνησα την δουλειά μου στα ινστιντούτα, οι πλαστικές επεμβάσεις μόλις είχαν αρχίσει να ανθούν. Σε ένα από τα ινστιντούτα που εργάστηκα, οι επεμβάσεις αυτές, γίνονταν επί τόπου. Είχε κακό τέλος η όλη υπόθεση (τους ξεφτίλισε ο Τριανταφυλλόπουλος- μία κοπέλα πέθανε στην Θεσσαλονίκη), αλλά όλοι βγάλαμε πολλά λεφτά.

Οι επεμβάσεις αυτές γίνονταν τελείως ανεξέλεγκτα από νέους τότε, (καταξιωμένους τώρα πι&alpha πλαστικούς, που ουσιαστικά έκαναν την εξάσκησή τους στα ινστιντούτα. Γι ΄αυτό είναι τόσο έμπειροι. Οι επεμβάσεις που γίνονταν, ήταν όλες αυτές που δεν χρειάζονται ολική αναισθησία. Λιποαναρροφήσεις σε όλα τα σημεία του σώματος, βλεφαροπλαστικές, κ.τ.λ.

Ήμουν τότε γύρω στα είκοσι και κλήθηκα να ενημερώσω μία πελάτισσα για βλεφαροπλαστική. Έτυχε η κυρία αυτή να ήταν πολύ πλούσια, έτυχε να το ήθελε πολύ και πήγε και μου έφερε αμέσως τα χρήματα από την τράπεζα. Έτσι, για να έχετε μια ιδέα, η βλεφαροπλαστική, κόστιζε 800.000δρχ και το ποσοστό μου ήταν 7%, εκτός από τον μισθό και το bonus. Και η πώληση αυτή, ήταν μία από τις δέκα περίπου που έκανα την ημέρα. Έπειτα, οι γιατροί μας τα είχαν παρουσιάσει τόσο αθώα, που είχαμε την συνείδησή μας ήσυχη.

Ειδικά οι λιποαναρροφήσεις, έφταναν τις πενήντα την ημέρα. Πραγματικά θεωρούσα ότι ήταν ρουτίνα. Η κυρία αυτή, απαίτησε να γίνει η επέμβαση εκείνη τη στιγμή. Αμέσως κλήθηκε ο γιατρός και επειδή ήταν και λίγο φοβιτσιάρα, απαίτησε να είμαι κι εγώ παρούσα και να της κρατάω το χέρι. Δεν αρνήθηκα, διότι τα φράγκα ήταν πολλά και έπειτα γούσταρα πάντα ότι είχε να κάνει με ιατρική και επεμβάσεις, οπότε μπήκα και εγώ στο δωμάτιο.

Δεν έγινε καμμία εξέταση πρωτίστως, παρά της πήραν ένα γρήγορο ιστορικό και ο γιατρός την έβαλε σε μία ξαπλωτή καρέκλα αισθητικής. Χοντρικά η βλεφαροπλαστική είναι τομή κατά μήκος του βλεφάρου, κόψιμο του περίσσιου δέρματος και ράματα σύριζα στο μάτι. Μετά την πρώτη τομή, η κυρία είχε ακατάσχετη αιμοραγγία. Ο γιατρός πολύ βιαστικά της έβαλε ένεση αδρεναλίνης και περίμενε να σταματήσει το αίμα. Μου έκανε νόημα να της πιάσω την συζήτηση και φώναξε μία συνάδελφο να είναι έτοιμη, σε περίπτωση που θα χρειαζόμασταν ασθενοφόρο.

Τα περιγράφω τώρα όμορφα και απλά αλλά δεν έχω ξαναζήσει τέτοιο εφιάλτη. Έβαλε και δεύτερη ένεση και ευτυχώς η αιμοραγία σταμάτησε και η επέμβαση τελείωσε αίσια. Ήταν ότι πιο σοκαριστικό (από τα πολλά), μου έχει συμβεί σε ανάλογες επεμβάσεις. Η κυρία αυτή, θα μπορούσε να είχε τα χίλια μύρια από ασθένειες που θα απαγόρευαν την επέμβαση, αλλά τα φράγκα ήταν γαργαλιστικά.

Έκτοτε, άλλαξα εργασία και μάθαινα εξ αποστάσεως ότι πολλοί συνάδελφοί μου, αλλά και οι γιατροί, είχαν να αντιμετωπίσουν μηνύσεις και δικαστήρια από παρόμοιες καταστάσεις.

Οι γιατροί αυτοί, είναι ότι καλύτερο έχουμε σήμερα στον τομέα της πλαστικής χειρουργικής και έμαθα πρόσφατα ότι ένας εξ αυτών εισήγαγε μία νέα τεχνική λιποαναρρόφησης.

Έχει άλλωστε πειραματιστεί αρκετά.

ΞΕΚΙΝΑΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΠ΄ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Κύκνειο άσμα. Όχι για μένα, για το μαγαζάκι. Το πούλησα. Η εργασία του άντρα μου, μετακομίζει σε πολύ μακρινό προάστειο και σε άλλη περίπτωση, θα έπρεπε να άνοιγα και να έκλεινα μόνη το μαγαζί. Πράγμα αδύνατον, γιατί μετά τις οκτώ χέζομαι από τον φόβο μου να είμαι μόνη σε τέτοιο μαγαζί και δεύτερον δεν έχουμε δεύτερο μεταφορικό για να κουβαλάω τις εφημερίδες το πρωί και το βράδι.

Εξίσου σημαντικός λόγος, γιατί θα πρέπει να μείνω αρκετούς μήνες στο κρεββάτι, για κάποιο μικρό προβληματάκι και δεν υπάρχει κανείς να μου κρατήσει το μαγαζάκι.

Η αγγελία μπήκε στις εφημερίδες και για καλή μου τύχη από τους πέντε ανταγωνιστές τριγύρω, σε διάστημα τριών μηνών, έμειναν μόνο δύο, που κι ο ένας προσπαθεί να το πουλήσει. Location, location, location, ηλίθιοι, λένε οι βλάκες Αμερικάνοι, που για άλλη μία φορά, αποδεικνύουν πόσο μαλακίες είναι τα στερεότυπα. Τουλάχιστον ο αγοραστής μου, μες στην κούρασή του, θα έχει πολλή δουλειά.

Φαντάζομαι ότι θα αποφεύγω να περνάω από την γειτονιά, γιατί όπως και να το κάνεις κάθε γωνιά αυτού του μαγαζιού, έχει χτιστεί με πολύ κόπο. Ξεκίνησα σε τέσσερις τοίχους μόνο και μόνο γιατί θεωρούσα χαζό να πληρώσω αέρα, για έτοιμο μαγαζί. Και έφτιαξα μόνη μου αέρα.

Έχω μπροστά μου τρελλές γραφειοκρατείες (βέβαια, όχι 5 μήνες που μου πήρε να το ανοίξω), αλλά θα είναι ευχάριστο να ξέρω ότι για ένα διάστημα θα γίνω πάλι άνθρωπος. Οπότε, για λίγο θα κάνω την νοικοκυρά. Ένα επάγγελμα, που όσο να πεις ποτέ δεν του έδωσα ιδιαίτερη σημασία και για πρώτη φορά θα πρέπει να το ασκήσω. Το πακετάκι βέβαια περιλαμβάνει κοινωνικές υποχρεώσεις, βαψίματα, ανακαινίσεις, αλλά νομίζω ότι για πρώτη φορά στην ζωή μου, θα γουστάρω.

Οι ψυχικές διακοπές που λέγαμε. Επίσης, ποτέ δεν έχω κάτσει πάνω από μία-δυό βδομάδες στο σπίτι από τα δεκαοχτώ μου και μετά, οπότε μάλλον σύντομα θα βαρεθώ. Ίσως βρω καμμιά δουλειά της προκοπής δουλεύοντας από το σπίτι. Θα δούμε. Φαντάζομαι, εδώ θα τη βγάζω πάλι να σας ζαλίζω, ελπίζω το ίδιο συχνά. Για τις επόμενες μέρες, μέχρι να πέσουν τα φράγκα, θα τη βγάζω κάνοντας λίγο ακόμα την ψιλικατζού (ο χρόνος περνάει βασανιστικά αργά) και ελπίζω να τελειώσει γρήγορα το μαρτύριο. Ακριβώς τώρα, αναρωτιέμαι πώς τα καταφέρνω μερικές φορές και είμαι παράλληλα πολύ ευτυχισμένη και πολύ δυστυχισμένη.

Σε λίγες μέρες, δεν θα ξαναασχοληθώ με δάνεια, με λογαριασμούς, με σιχαμένους πελάτες. Θα ασχολούμαι με βόλτες, με το σπίτι, με καφεδάκια στον ήλιο, με καινούργια ρούχα και κομμωτήρια.

Σε λίγες μέρες, θα δουλέψω για τελευταία φορά στο μαγαζάκι μου, θα κατεβάσω τα ρολά και δεν θα ξαναγυρίσω. Τέλος πάντων, δεν θέλω αυτό το ποστ να βγει μελοδραματικό, αλλά ότι κι αν κάνω, πάντα μέσα μου, θα είμαι μια ψιλικατζού.

Ο τίτλος του blog παραμένει final.

Wish me luck.

ΑΘΗΝΑ VS ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Έχω πάει μόνο μία φορά στην Θεσσαλονίκη και αυτό για 25 λεπτά στον Λευκό Πύργο, όπου είχε κάνει στάση το πούλμαν για εκδρομή στις Σέρρες. Μου άρεσε αρκετά και η αλήθεια, δεν είχα γνωρίσει παιδιά από εκεί, ούτε γνώριζα τις «διαμάχες» περί Θεσσαλονίκης – Αθήνας.

Την εισαγωγή στις κόντρες, μου την έκανε αρκετά αστεία ο Γεωργίου, όταν σε μία εκπομπή, απάντησε σε «παράπονα» τηλεθεατή (για την κατάντια της Θεσσαλονίκη&sigmaf με την ιστορική φράση «αλλάζουμε;» και άρχισα σιγά σιγά να μαθαίνω. Άρχισα να αηδιάζω με τον Ψωμιάδη και να φουντώνω όταν άκουγα τα συνθήματα περί Βουλγάρων.

Ένας φίλος λίγο αργότερα, ερωτεύτηκε Θεσσαλονικιά. Ήταν αρκετά καλό παιδί και συναδέλφισσα, οπότε δέχτηκα να την φιλοξενήσω για μία βδομάδα. Ξυπνούσαμε κάθε πρωί και συζητάγαμε για την δουλειά μας, για την ζωή στην Θεσσαλονίκη, για τον Μπάοκ και τους κάγκουρες –πρώην γκόμενους, που της έκαναν τη ζωή μαρτύριο. Δεν είχε ξανάρθει Αθήνα. Κάναμε τρελλή παρέα και για λίγες μέρες ήρθαν και οι φίλοι της για βόλτα.

Τα κλασσικά περί σουβλάκι – σάντουιτς όταν ήρθε η στιγμή να παραγγείλουμε φαγητό, τα καταδιασκέδασα. Αλλά, είχαν δίκιο. Ο Αθανάσιος Διάκος δεν καλαμακώθηκε. Σουβλίστηκε. Το καλυτερότερο με την κοπέλα του φίλου μου ήταν στα Everest.

- Τί να φάμε; Καμμιά τυρόπιτα, ή σάντουιτς;

- Μπα, μου λέει κάνω δίαιτα.

Και γυρίζει στον υπάλληλο και του λέει το υπέρτατο: «Θα μου φτιάξετε έναν Καραμολέγκο;»

Οι συζητήσεις αναγκαστικά στρέφονταν γύρω από την αναγκαιότητα του Μετρό της Θεσσαλονίκης, την υπεροχή του Πάοκ και πόσο μισούν οι Αθηναίοι την Θεσσαλονίκη. Δεν είχα ξανακάνει τέτοια συζήτηση και προσπαθούσα να εξηγήσω ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Βρέθηκα να απολογούμαι για τα τεράστια έργα της Ολυμπιάδας, που μόνο ταλαιπωρία είχαν φέρει και για το Μετρό, που στην περιοχή μου δεν υπήρχε καν, και τα λεωφορεία ήταν άθλια.Δεν τους έπεισα.

Όταν πήγαμε ένα βράδι βόλτα και τους έδειξα το κτίριο που εργάζομαι, πάθανε πλάκα. Θεώρησαν τεράστια την απόσταση για να την διανύει κάποιος κάθε μέρα. Κατάλαβαν πώς δεν έχει σημασία αν είσαι από την Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα. Το βασικότερο είναι να ζεις σαν άνθρωπος.Και αυτό πρέπει να ισχύει για όλες τις πόλεις.

Το ίδιο βράδι, ρώτησα ένα παιδί απ΄την παρέα, τί δουλειά κάνει. Πακετάς, μου λέει. -Ορίστε;

-Ε να, έχω ένα παπί και μεταφέρω πακέτα. Δηλαδή εσείς οι χαμουτζήδες πώς το λέτε;

- Ξέρω γω, μάλλον κούριερ.

- ΨΩΝΑΡΕΣ!!!

<>Πέρα από την πλάκα, ήταν γαμώ τα παιδιά όλοι τους. Πλέον, μετά το τέλος της σχέσης του φίλου μου με την κοπέλα, δεν έχουμε ιδιαίτερες επαφές, αλλά αγαπιόμαστε.

<>Αυτό φαίνεται από τα μηνύματα στα κινητά σε μεγάλα ντέρμπι, του στυλ: «Μουνιά!!!».

<>Και πάντα βέβαια, με την ανάλογη απάντηση: «Μουνιά!!!»

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ

Δεν γνωρίζω κανέναν προσωπικά από τα blogs. Μπορεί να έχω συμπάθειες οι οποίες φαίνονται απλά με μία ματιά δεξιά στα links,αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καταλαμβάνετε όλη μου τη ζωή (σαφώς με μία εξαίρεση τον kaltsovrako, που για όσους δεν το κατάλαβαν, είναι ο σύζυγός μου).

Δεν ανήκω σε καμμία κλίκα, ούτε έχω δεχτεί ποτέ mail, πέρα από τα τυπικά, του στυλ «συμφωνείς να σε βάλω στα links μου;». Για να είμαι πέρα για πέρα ειλικρινής, έχω στείλει ένα mail στον Βάτραχο, αλλά ήταν διαδικαστικό για τα pop up στα links μου και είχε καθαρά να κάνει με την γκαβομάρα μου στους υπολογιστές.

Δεν υπάρχει καμμία ιδιαίτερη συνομωσία για αυτά που γράφω και αν ποτέ πέσει κάτι τέτοιο στην αντίληψή μου, θα πέσει χοντρό χέσιμο. Όσοι έχετε αποδείξεις για το αντίθετο, παραθέστε τις. Όσο είμαι στο ίντερνετ, διαβάζω, γράφω, σχολιάζω. Δεν έχω κανέναν λόγο να αντιπαθήσω κάποιον, παρά μόνο να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω με αυτά που γράφει.

Εντάξει, αν με πήξουν στις μαλακίες τα ψιλοπαίρνω, αλλά δεν γίνεται, εκ των πραγμάτων, να θεωρήσω κάποιον ή κάποια έτσι ή γιουβέτσι. Αυτό θα γίνει μόνο αν γνωριστούμε και περάσει κάποιος καιρός. Θα μου επιτρέψετε όμως, κυρίως λόγω ηλικίας, να έχω την εμπειρία να διαχωρίσω τους διαμετρικά αντίθετους με μένα ανθρώπους, πάντα όμως ως προς τις απόψεις τους.

Θα ήταν πολύ παιδικό να θεωρήσετε ότι αφού κάποιος είναι στα links μου, θα συμφωνώ μαζί του εσαεί. Έχω διαφωνήσει σχεδόν με τους περισσότερους και θα συνεχίσω να το κάνω, εφόσον είμαι ευπρόσδεκτη στο blog τους.

Τέλος, να τονίσω πως οι απόψεις του blog προέρχονται από την δική μου γκλάβα, τα σχόλιά μου στα blogs επίσης και θα ήθελα παρακαλώ όσοι το παίρνετε προσωπικά να με ενημερώσετε για να μην σας ξανααπαντήσω σε τίποτε.

Οκ;

Οκ.

Ευχαριστώ.

ΚΟΡΙΤΣΙΑ..ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΤΣ!

Εγώ λέω να το ρίξουμε στο κουτσομπολιό, σε καμμιά χαλάουα, γιατί δεν ξέρουμε από πριν το αποτέλεσμα, κάντε και μπιντέ καλού κακού.

Πολύ γουστάρω αυτές τις μέρες. Φοβέρισα τον άντρα μου με κατάρες και τον έκανα να γυρίσει πίσω (είχε ξεκινήσει με φίλους για τον αγών&alpha και να μου δώσει ένα τεράστιο φιλί. Είναι από τις μέρες που παίζω με τα γούρια. Μετά τον φοβέρισα ότι θα πω «και με την νίκη» και κιτρίνισε! Καραγουστάρω φάτσες. Τώρα αν χάσουμε και διαβάσει το ποστ και με θεωρήσει μαυρόγατα, την έκατσα. Θα πάε&iot