ΕΝΑΣ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ

Η μεγάλη μέρα είχε φτάσει. Απόφαση μιάς στιγμής, και στην ουσία, πέντε λεπτών δουλειά. Τα ΄χαμε πει χίλιες φορές με τους δικούς μας. Είχανε φοβερές αντιρρήσεις, γιατί ένας πολιτικός γάμος για να πάρεις στεγαστικό δάνειο, δεν ήταν και το καλύτερό τους. Ειδικά όταν ο ένας μας , ήταν μοναχοπαίδι. Για μας ήταν το καλυτερότερο. Πέντε χιλιάρικα το χαρτόσημο κι όξω απ΄την πόρτα.

Υποσχεθήκαμε σύντομα και θρησκευτικό γάμο, με νυφικά, μπουμπουνιέρες και ότι άλλο προβλέπει το πρωτόκολλο των ταλαιπωρημένων ζευγαριών και πήγαμε για καφεδάκι πριν έρθει η μεγάλη στιγμή. Είχαμε βρει και τους μάρτυρες, την αδελφή μου και τον πρώην της και τους είχαμε ρητά υπαγορεύσει τον κώδικα ένδυσης : «μαλάκες βάλτε τζινάκι και αφήστε τα φρου φρου, γιατί θα μας πάρουν με τα λεμόνια». Βασικά, αυτό πήγαινε στην αδελφή μου, γιατί όσο να πεις, το γαμάει με το στιλάκι μπουμπουνιέρα – πόσο μάλλον σε γάμους. Στραβομουτσούνιασε, αλλά συμμορφώθηκε (βέβαια, μετά από λίγο χώρισε και όλοι μου έλεγαν ότι ήταν κακό σημάδι για το γάμο μου- καθότι «κουμπάροι»-αλλά μάλλον εγώ ήμουν κακό σημάδι για τον δικό της).

Και εκεί που πίναμε το καφεδάκι στο «Αρτίστικο», σκάει η βόμβα: «Ρε Ντινάκι, κανονικό γάμο δε μας βλέπω να κάνουμε, γαμήλιο ταξίδι τσου, έχω κάτι λεφτάκια απ΄τα tipsάκια της δουλειάς, δεν πάμε να τα γαμήσουμε στο Sotris, πριν τον γάμο»; Σιγά που θα ΄λεγα όχι. Γαμήσαμε επακριβώς πεντακόσια χιλιαρικάκια εκείνο το μεσημέρι και σκάσαμε καραγκράν στο Δημαρχείο.

Εκείνος, με βελούδινο μαύρο κουστούμι, άσπρο πουκάμισο με μανικετόκουμπα για πρώτη φορά στην ζωή του και ΄γω με στρετς κατάμαυρο φορεματάκι και μπότες μέχρι το μπούτι. Καραγυφτουλέ, αλλά όπως μας εξήγησε ο σνομπ πωλητής ήταν οτ κουτούρ (μάλλον επειδή, όταν ακούς πεντακόσια, κουτουριέσαι επάνω σο&upsilon . Με το που μας βλέπει η αδελφή μου, γίνεται της πόπης. Της στερήσαμε την χαρά να βάλει και την δική της κουτούρ. Ο γαμπρός μου, στ΄αρχίδια του.

Ευτυχώς, όρμησε μέσα ο Δήμαρχος και επειδή βιαζόταν άρχισε το πάντρεμα. Ένα τεράστιο χαρτί ήτανε, που στο διαβάζουν, υπογράφεις και φεύγεις. Από αυτά που διάβαζε, δεν κατάλαβα χριστό. Ο μαλάκας είχε κι άλλους γάμους και τα ΄λεγε γρηγορότερα και από τους παπάδες. Ξαφνικά σταματάει, με κοιτάει και λέει : «αν συμφωνείς υπέγραψε εδώ». Εμένα, ο μπαμπάς μου, μου ΄χε πει για το πουλί μου και την υπογραφή μου, αλλά επειδή δεν έχω πουλί και έχω μόνο υπογραφή, του ΄πα να μου πει την περίληψη. Κόκκαλο ο Δήμαρχος. Βασικά, εκείνη τη στιγμή, θά ΄θελα να ΄χα πουλί αλλά είπαμε, δεν υπάρχει θεός.

Μετά από τα δολοφονικά βλέματα της αδελφής μου, έβαλα και την υπογραφή, γιατί ο Δήμαρχος δεν ήξερε την περίληψη. Όλα είχαν τελειώσει. Ο Δήμαρχος, προσπαθώντας να μας δώσει δυό λεπτά να το συνειδητοποιήσουμε, πήγε να κάνει τον κοινωνικό: «Πώς σας φάνηκε;» και του την έδωσε ο αντρούλης μου την απάντηση : «Σαν εμβόλιο». Βασικά, ότι και να του λέγαμε, δεν θα είχε διαφορά, γιατί αμέσως ήρθε το επόμενο ζευγάρι. Ούτε αυτοί φόραγαν τζιν. Στο σπίτι, μας περίμεναν κλαμμένες μανάδες - πλέον συμπεθέρες- που δεν αξιώθηκαν ούτε τον γάμο των παιδιών τους να δούνε, που θα μας κάψει ο θεός – και άλλα χαρούμενα και καλορίζικα πράματα.

Η πρώτη νύχτα του γάμου μου, ήταν ονειρική. Εγώ στο κρεβάτι μου και ο άντρας μου στο δικό του. Ήμουν το όνειρο κάθε πατέρα. Γέλαγε μέσα από τα μουστάκια του. Η κόρη του θα ήταν ακόμα παρθένα. Συγκατοικήσαμε μετά από τρείς μήνες και πολλά πολλά δράματα, και ακόμη το γαμημένο δάνειο δεν το ΄χουμε πάρει. Οι συμπεθέρες ακόμα περιμένουν τον «καλό» τον γάμο.

Ο πατέρας μου, μάλλον νομίζει ότι είμαι ακόμα παρθένα.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ

Οι γυναίκες εισαγωγής, είναι ως επί το πλείστον, πολύ όμορφες. Και δεν εννοώ στην εμφάνιση, εκεί είναι απλά θεές. Δυστυχώς ή ευτυχώς, άλλες καταλήγουν πόρνες και άλλες καταλήγουν με ένα γεροντοπαλίκαρο ή παντρεύονται έναν τέως παντρεμένο, που είχε χωρίσει μέσα του, εδώ και καιρό.

Τις συναντώ καθημερινά. Εκτός από λιθοβολισμό(τουλάχιστον όχι μέχρι τώρα), έχουν υποστεί ότι κοινωνική ξεφτίλα μπορείτε να φανταστείτε, από τις «νόμιμες», ελληνίδες συζύγους, τον περίγυρο και όχι μόνο. Τις θεωρούν βρώμικες, ύπουλες, μπλα μπλα μπλα, αλλά τα σάλια όλων (ναι και των γυναικών), τρέχουν στο πάτωμα μόλις γυρίσουν την πλάτη τους (ειδικά τον κώλο τους).

Να το δούμε λίγο το πράμα; Να τις δούμε λίγο τις ελληνίδες ρωσσοπαθείς συζύγους; Κάτσε γιατί τα ΄χω πάρει. Και θα μιλήσω για την πλειοψηφία των πελατισσών μου. Ποιά δικιά μας δηλαδή, δεν πάει για τα λεφτά; Ποιά φέρεται τρυφερά, ή μετά τα σαρανταπέντε λέει έστω μία φορά, ΕΣΤΩ ΜΙΑ , πόσο αγαπάει τον σύντροφό της; Ποιά τέλος πάντων, θεωρεί τον σύζυγο, σύντροφό της; Ποιά, αφού κάνει παιδιά συνεχίζει να είναι (τουλάχιστον αξιοπρεπώ&sigmaf γυναίκα, αλλά γυναίκα και όχι αυτό που βλέπουμε και περιφέρεται γύρω μας καθημερινά. (Έχω παρατηρήσει δύο στάδια: είτε θα είναι τελείως παρατημένες, είτε καρνάβαλοι, ειδικά μετά το κέρατο).

Και έχει και μετά την απαίτηση να μην ξενοπηδήξει. Μα το θέμα είναι ακριβώς αυτό. Δεν πάει για το πήδημα. Για την αγκαλιά πάει. Για την ανάγκη να νιώσει σημαντικός, να νιώσει άντρας. Και θα ήθελε χίλιες φορές να ήταν η γυναίκα του αυτή. Και πάμε λίγο στις εισαγόμενες.

Γνωρίζω την «Ο» όσο καιρό έχω το μαγαζί. Είναι από μία δύστυχη χώρα και είναι από τις πιό όμορφες γυναίκες που έχω δει. Μένει με έναν πολύ συμπαθητικό και αρκετά νέο άνθρωπο, που χώρισε πριν χρόνια. Πολύ ευτυχισμένο ζευγάρι. Αποφεύγει να ψωνίζει από τα μαγαζιά της γειτονιάς. Τα σχόλια που γίνονται μπροστά της και πίσω της πονάνε πολύ.

Στο μαγαζί μου, κανείς δεν τολμά να το κάνει. Την έχω παρουσιάσει ως φίλη, μόνο και μόνο γιατί δεν ανέχομαι εξυπνάκηδες που μεταξύ μας, πολύ θα ήθελαν να την είχαν δίπλα τους.

Γιατί λοιπόν, θα έπρεπε να κατηγορούμε ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή είναι από άλλη πιό δυστυχισμένη χώρα; Αυτό, δεν τους αφαιρεί αξιοπρέπεια, αφαιρεί από ΄μας ανθρωπιά, που ούτως ή άλλως την έχουμε εξοστρακίσει ήδη από την προσωπική μας ζωή.

Κενά συμπληρώνουν. Βουλώστε τα ή αλλιώς, βουλώστε το.