ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΑΚΟΜΑ

Κοιμήθηκα πολύ αργά χθες το βράδι. Αλλά γούσταρα πολύ. Μετά από αρκετό καιρό έκανα μία ΑΛΗΘΙΝΗ συζήτηση. Κι αυτό με έναν άνθρωπο από αυτούς που λέμε «γνωστούς» ή τέλος πάντων καλό χαβαλέ. Αλλά ποτέ δεν εμβάθυνα. Κι αυτό, γιατί άκουγα τα επιφανειακά του κολλήματα, που δεν είχα μπει ποτέ στον κόπο να αντικρούσω.

Ας τα πάρω απ΄την αρχή. Είναι συνομήλικος και πριν λίγο καιρό, έγινε πατέρας. Έγινε η καθιερωμένη επισκεψούλα (το μωρό απλά τέλειο και μάλλον δεν με πολυγουστάρει γιατί με έκλασ&epsilon και χθες έντρομος μας πήρε τηλέφωνο. Ήθελε βοήθεια σε κάτι. Κλείσαμε νωρίς το μαγαζί και πήγαμε για μπυρίτσες.

Και έπεσα από τα σύννεφα. Έχει να κοιμηθεί πάνω από μήνα. Μας βομβάρδισε στις ερωτήσεις : «Τί είναι καλό και τί κακό;», «Δεν έχω κατασταλάξει για τίποτε, τί να του μάθω;», «Κι αν βγει μαλάκας-κλέφτης-πρεζάκιας-λαμόγιο;». Βέβαια,είναι διαφορετικό να τα γράφω και διαφορετικό να έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο απελπισμένο με κατακόκκινα μάτια που ξαφνικά βγήκε από έναν λήθαργο τόσο όμορφα αλλά και επίπονα.

Δεν καταφέραμε να τον καθησυχάσουμε και δεν είμαστε και οι κατάλληλοι να βοηθήσουμε, αλλά προσπαθούσαμε όλοι μαζί να βρούμε βήμα-βήμα αξίες που θα ΄πρεπε να μεταδοθούν. Τα πήραμε όλα σβάρνα. Θρησκεία, πολιτική, επιστήμη, ηθική, μέχρι και τον Τσε αναλύσαμε.

Υπέροχο να ανακαλύπτεις πως υπάρχουν σκεπτόμενοι άνθρωποι. Τον είχα διαγράψει από μέλλοντα «φίλο» μετά το ξέσπασμά του, όταν έμαθε ότι το παιδί θα είναι αγόρι. Ειδικά όταν είδα την απορημένη γυναίκα του. Θεώρησα καλό να μην πω κουβέντα. Ειδικά εγώ (μόλις είχα «χάσει» δίδυμα).

Χθες μου εξήγησε γιατί. Θεωρεί περισσότερη την ευθύνη του, απέναντι σε ένα αγόρι. Φοβάται ότι ένα αγόρι είναι απείρως πιο δύσκολο από ένα κορίτσι. Μ΄αρέσουν οι άνθρωποι που φοβούνται. Και οι άνθρωποι που δεν κοιμούνται. Μ΄άρεσαν τα κόκκινα μάτια του αλλά και η συζήτηση αυτή.

Δεν θα ξανακρίνω γρήγορα ανθρώπους. Το υπόσχομαι γραπτώς και δημοσίως.

ΠΡΩΤΑ Ο ΘΕΟΣ

Σημερινό κόλλημα (προς το παρό&nu η έκφραση «πρώτα ο Θεός». (Μην βιάζεστε, δεν πρόκειται να υποτιμήσω την έννοια του θεού για τους θρησκευόμενους, απλά την έκφραση).

Το ΄χω ακούσει πάνω από είκοσι φορές αυτές τις μέρες (όταν ανταποδίδω, στην γαμημένη ερώτηση «πού θα πας διακοπές»). Δηλαδή τί, πρώτα θα πάει ο θεός και μετά εγώ; Κι αν πάει και δεν του αρέσει; Θα έρθει να μου κάνει brief ;

Όχι, μου λένε, είναι ασέβεια να υπολογίζεις χωρίς την δύναμη του θεού.

Α, μάλιστα, μπορεί λοιπόν και να μην θέλει, και να μου φέρει χίλιες δυό καταστροφές για να μην πάω. Οπότε καλού κακού ας πω «πρώτα ο θεός» για να τον καλοπιάσω.

Όχι, ρε συ, μου λένε, ο θεός θα σε προστατέψει και μετά το «πρώτα ο θεός» πρέπει να λες «να ΄μαστε καλά».

Α, δηλαδή στην περίπτωσή μου «πρώτα ο Θεός, να ΄μαστε καλά, δεν θα πάω διακοπές».

Ε, όχι ακριβώς, μου λένε.

Α, δηλαδή τώρα που το ΄πα, σίγουρα δεν θα πάω διακοπές, εκτός αν πρώτα ο θεός, να ΄μαστε καλά, αρρωστήσω ή μου στείλει χίλιους κεραυνούς πρώτα ο θεός,να ΄μαστε καλά.

Εμ πέστο ντε. Τώρα το ΄πιασα.