ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ήμουν απίστευτα χαρούμενη όταν η υποτροφία μου για τις σπουδές αισθητικής, ήταν ένα συμβόλαιο εργασίας σε ένα από τα μεγαλύτερα ινστιντούτα αισθητικής. Ήμουν πλέον σε θέση να εξασκήσω αυτό το επάγγελμα που αγαπούσα από μικρή. Δούλευα πλέον ανάμεσα σε διαιτολόγους, γιατρούς κάθε ειδικότητας, αισθητικούς, γυμναστές.

Με τον ενθουσιασμό της πρωτάρας, τους τάραζα στις ερωτήσεις και χαμογελούσα σαν χαζοχαρούμενο κάθε πρωί που χτύπαγα την κάρτα μου. Η εργασία μου ξεκίνησε από την «καμπίνα αισθητικής προσώπου» όπως ονομάζεται. Μαζί με άλλες δέκα κοπέλες ανακατεύαμε κρέμες κάθε είδους, πασαλείβαμε, αποτριχώναμε, μακιγιάραμε.

Το σημαντικότερο κομμάτι της δουλειάς, ήταν να ακούμε τις ιστορίες των κυριών που θεωρούσαν απαραίτητο να εξομολογηθούν. Ακούγαμε ακατάπαυστα δώδεκα ώρες την ημέρα. Άλλες ιστορίες ήταν ανθρώπινες, καθημερινές, άλλες δύσκολες, πολύπλοκες και άλλες βαριές, απάνθρωπες, απαύγασμα σκληρών βιωμάτων. Κάποιες περιπτώσεις αναλάμβαναν οι ψυχολόγοι του ινστιντούτου, κάποιες εμείς, απλά ως ακροατές. Τα μεσημέρια, μαζευόμασταν μικρά γκρουπάκια στην τραπεζαρία και τρώγαμε βουβά γιατί δεν είχαμε κουράγιο ούτε να ακούσουμε, ούτε να μιλήσουμε.

<>Ήταν μεγάλο το βάρος των εξομολογήσεων αυτών. Ένιωθες κάθε βράδι έναν οδοστρωτήρα στο στήθος σου, να σε πιέζει και να μην φεύγει με τίποτε. Σε μερικές πολύ «βαριές» ιστορίες, αναγκαζόμουν και έβαζα πάνω στα χείλια της πελάτισσας γάζα , με ότι κρέμα υπήρχε εκείνη τη στιγμή, για να σταματήσει να μου λέει τα φριχτά πράγματα που ξεστόμιζε. Η ματαιοδοξία της, την έκανε να σιωπήσει, έστω και για λίγο.

<><> Η αφέλεια της παιδικής μου αγάπης γι΄αυτό το επάγγελμα, έφυγε και ήρθε η αηδία καιη στεναχώρια. Έχω πάντα σαν αρχή, σε ότι κατάσταση κι αν βρίσκομαι, όταν φτάσω στο σημείο να πηγαίνω στην δουλειά με βαριά καρδιά, να αλλάζω δουλειά.

<><>Έκανα πολλά επαγγέλματα, αρκετά για να χωρέσουν σε αυτό το κείμενο, αλλά για έναν περίεργο, κουτό λόγο , εκείνη η δουλειά, μου λείπει πιο πολύ απ΄όλες.Ίσως επειδή ήταν η πρώτη μου. Ίσως επειδή σε όλα τα μετέπειτα επαγγέλματά μου, συναντώ ξανά και ξανά αυτές τις ίδιες ιστορίες.

<><>Τώρα πια, θεωρώ ότι οι αντιδράσεις του κάθε ανθρώπου σε καταστάσεις και η κοσμοθεώρησή του, ως επί το πλείστον, δεν έχουν καθόλου να κάνουν με την μοίρα. Γιατί ακόμη και αν η «μοίρα» σου στείλει την μεγαλύτερη καταστροφή, εξαρτάται αποκλειστικά από σένα πώς θα την χειριστείς.

<><>Τώρα πια, προσπαθώ να θωρακίσω τον εαυτό μου, ώστε να μην με αγγίζουν.

<><>Μακάρι να μπορούσα να το κάνω και τότε.