ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ

Είχα πάντα μία συγκεκριμένη τακτική απέναντι στις κοινωνικές υποχρεώσεις. Λέγοντας κοινωνικές υποχρεώσεις, εννοώ ως επί το πλείστον τις βαρετές επισκέψεις σε σπίτια σιχαμένων, κολλημένων συγγενών, γιορτές, γενέθλια και λοιπές χαριτωμενιές, απαραίτητες για την ένταξή μου στο κοινωνικό σύνολο.

Η τακτική μου λοιπόν, ήταν ότι τις απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Κάνα τηλεφωνάκι και άφηνα τους γονείς μου να κάνουν the dirty job. Από την στιγμή όμως που παντρεύτηκα, ήταν αναπόφευκτες. Εντάξει, όταν έφτανε η αποφράδα υποχρέωση, έπαιρνα ένα τηλέφωνο και τέλος το μαρτύριο. Όμως έρχονταν ΑΥΤΟΙ. Και δώστου γενικές στο σπίτι, και δώστου στολίσματα, γλυκά, λουλούδια. Θεωρούσαν κάθε φορά απαραίτητο να επιθεωρήσουν κάθε δωμάτιο του σπιτιού.

Τις πρώτες μέρες στο καινούργιο σπίτι, κάποιες μου επιθεώρησαν και τις ντουλάπες. Τούρκος εγώ. Και μετά άντε να τους διώξεις. Άντε να φύγουν οι κάφροι για να μείνω λίγο με τους φίλους. Και το χειρότερο, κρατούσαν και τεφτέρι: «Εμείς ήρθαμε δύο φορές, εσείς καμμία». Όχι απαντήστε σε αυτό το επιχείρημα. Όταν άνοιξα το μαγαζί, θεωρούσα ότι θα γλύτωνα. Ήταν η καλυτερότερη δικαιολογία για να κόψω τελείως μα τελείως επαφές με όλους. Και όταν μου τηλεφωνούσαν, στο δίλεπτο προφασιζόμουν δουλειά και τους έκλεινα.

Παράδεισος. Μπορούσα για πρώτη φορά να επιλέξω τις παρέες μου. Αμ δε. Σιγά σιγά το μαγαζί έγινε στέκι για την κάθε αργόσχολη νοικοκυρά. Τώρα πια, δίνουν και ραντεβού στο μαγαζί μου, λές και μία δεν μου φτάνει. Υπάρχουν μέρες που από το πρωί ως το βράδι, έχω επισκέψεις.

Το καλυτερότερο; Επεμβαίνουν στα δρώμενα του μαγαζιού. «Δίνεις σε Αλβανούς; Αυτοί μας κλέβουν, βιάζουν, μας τρώνε τις δουλειές (προσθέστε ότι τραβηγμένη μαλακία θέλετε)». Και τα λένε μπροστά σε πελάτες.

Μία μέρα μπήκε ένας Πακιστανός, λίγο πιό μαύρος από τους άλλους. Ήθελε μπύρες και δεν ήξερε ελληνικά. Με τα χίλια ζόρια να συννενοηθώ, να καταλάβω και να του εξηγήσω πόσο κάνουν, και η θείτσα (το παλτό της ημέρας), του ΄δωσε και κατάλαβε: «Αλήτες, άπλυτοι (ήταν πιό μαύρος είπαμε), είχατε και στο Πακιστάν μπύρες;»

Σήμερα είναι πολύ καλή μέρα. Δεν περιμένω κανέναν. Εκτός αν καμμιά θεωρήσει ότι χρειάζομαι παρέα (μην πάθω καρκίνο ή aids από το κωλοκομπιούτερ- όπως μου λέν&epsilon και θελήσει να έρθει να μου κάνει μάθημα περί κατάντιας του Έθνους. Κάποια στιγμή θα τα χώσω.

Άκουσα μία φορά έναν ψυχολόγο να λέει ότι πρέπει να φοβόμαστε διπλά τα «καλά κορίτσια». Αυτά που δεν μιλάνε, που λένε πάντα ναι. Γιατί σίγουρα έχουν συσσωρεύσει πολλά «όχι» μέσα τους.

Εγώ ήδη νιώθω Μεταξάς.

To Mr.Blair (..or better…blurr)

–“It's important, however, that those engaged in terrorism realize that our determination to defend our values and our way of life, is greater than their determination to cause death and destruction to innocent people in a desire to impose extremism on the world”—T.Blair.

Now zoom

Determination to Defend

Zoom

Defend

Zoom

to cause death and destruction to innocent people

Zoom

Our values-Our way of life

Zoom more

Values-way of life

Keep zooming

Values-Life

Are you sure about your values, about your life?

Are you sure we have the same values, we want this way of life?

Just focus on the next war of Justice (or revenge according to MY values).

Just pick up a country and fuck it up.

That’s more like you.

More like YOUR values, YOUR way of life.