ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ

Θα προσπαθήσω να δώσω την δική μου άποψη για το μεγάλο θέμα γονείς, με αφορμή το post του Newmanifesto.

<>Ο γονιός για μένα, δεν έχει να κάνει με βιολογικές διαδικασίες. Έχει να κάνει με βαθύ συναισθηματικό δέσιμο, με διάθεση για προσφορά. Όχι απαραίτητα υλική αλλά πνευματική. Οι όροι που θα επιβάλλαμε στα ζευγάρια, αν υποθετικά περνούσαν ένα τεστ καταλληλότητας για γονείς, έχουν καταπατηθεί στεγνά.

<>Να το αναλύσουμε; Ποιοί θα ήταν οι όροι για να επιτρέψετε εσείς σε ένα ζευγάρι να τεκνοποιήσει ή να υιοθετήσει; Οικονομική άνεση – Μόρφωση – Ψυχολογική ισορροπία – Ικανοποιητικές συνθήκες στέγασης – Ποιοτική τροφή – Ιατρική Περίθαλψη κ.τ.λ. Ε, μαλακίες θα έλεγα. Δεν ισχύει κανένα. Γιατί τί να τα κάνεις όταν δεν υπάρχει αγάπη.Κανείς δεν έχει σκεφτεί να την επιβάλλει στους γονείς. Άλλοι την έχουν και άλλοι όχι. Άλλοι ξέρουν να την δείξουν και άλλοι την κρύβουν πίσω από την σοβαροφάνεια και την αυστηρότητα.

<>Δεν μπορείς να βάλεις ανθρώπους σε καλούπια. Είμαστε ένα τεράστιο παζλ απο συμπεριφορές, κόμπλεξ και βιώματα. Και ανάλογα θα συμπεριφερθούμε. Γνωρίζω παιδιά που κακοποιήθηκαν βάναυσα και σε προεφηβική ηλικία είναι έρμαια και κουρέλια. Παιδάκια άλλα, γύρω στα πέντε, που θεωρούν δεδομένο να πουλάνε χαρτομάντηλα στα φανάρια και οτιδήποτε άλλο τους φαίνεται ξένο. Από την άλλη υπάρχουν παιδιά, που έχουν στερηθεί ακόμη και το φαγητό αλλά ποτέ μία αγκαλιά.

<>Αν λοιπόν είχα την αρμοδιότητα να «μοιράσω» παιδιά σε οικογένειες και δη εγκαταλελειμένα, κακοποιημένα ή ορφανά θα έψαχνα ανθρώπους σαν πρώτο κριτήριο. Ομοφυλόφυλους ή μη, αρκεί να ήταν άνθρωποι. Και να είστε σίγουροι, ένα τεράστιο ποσοστό γονέων είναι ανίκανοι γι΄αυτό το δώρο.