ΝΟΥΣ ΥΓΙΗΣ ΕΝ ΣΩΜΑΤΙ ΜΠΛΕ

<> Μόλις επέστρεψαν οι γονείς μου από Γερμανία, είχαν έναν μεγάλο καημό. Να μας προστατέψουν. Ζούσαν αυτά τα δώδεκα χρόνια στην Σούλ Στράσε (οδός σχολείου μάλλο&nu του Βερολίνου και έβλεπαν τα δρώμενα στο απέναντι σχολείο με μεγάλο τρόμο.Οι μισοί μαθητές έκαναν ενέσεις μαζί με τους καθηγητές και οι άλλοι μισοί ήταν αλκοολικοί.

<>Στην Ελλάδα, καμμία σχέση, αρχές ογδόντα ήταν άλλωστε, αλλά όλα αυτά τους ανάγκασαν να γίνουν υπερπροστατευτικοί. Για να έχετε μία ιδέα, οι εξόδοι μου ήταν έξι με οχτώ το απόγευμα. Λες και πήγαινα αγγλικά. Δεν είχε καθόλου πλάκα βέβαια τότε, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Ήταν λοιπόν τότε της μόδας πολύ το καράτε, ο Μπρους Λι, οι διδαχές περί ηθικής των δασκάλων της Ανατολικής πολεμικής τέχνης και μας χώσανε σε μία σχολή Καράτε.

<>Ψωνίσαμε τα απαραίτητα, και σκάσαμε στη σχολή. Είμασταν τα μόνα κορίτσια και η αλήθεια, ήταν λίγο βάρβαρα τα μαθήματα. Σκοπός να μάθουμε πολεμικές τέχνες, να ξορκίσουμε τα ναρκωτικά και το κυριότερο, να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση. Οχτώ χρόνια μαρτύριο τράβηξα. Πιό πολύ ήταν το κήρυγμα παρά η άθληση. Και ήταν αρκετά αυστηρά τα πράγματα.

<>Ουσιαστικά, μας έλεγχαν μέχρι και την προσωπική μας ζωή. Δεν το μετανιώνω, τότε γούσταρα κάργα. Το προχώρησα και στο kick boxing, πήρα και κάνα δυο μετάλλια και με κάνανε στην ηλικία των δεκατεσσάρων sensei (είναι ένας όρος που χρησιμοποιούσαν για αυτούς που είχαν μαύρη ζώνη και παράλληλα δίδασκαν στην σχολή (εννοείται τσαμπέ). Η αδελφή μου σαν μεγαλύτερη, είχε φιλοξενηθεί στο σαλόνι ενός περιοδικού ως η μοναδική teenager sensei στην Ελλάδα.

<>Ξαφνικά, άλλαξε η ζωή μας. Γίναμε πολύ πιο δημοφιλείς και όλοι μας θεωρούσαν κάτι σαν έχε-τα-καλά-μαζί-της-αυτή-βαράει. Χαρά εμείς, άλλωστε ποτέ δεν το είχαμε χρειαστεί ως αυτοάμυνα και η αλήθεια είχε κάτι πολύ ωραία αγοράκια στη σχολή. Η προσγείωση ήταν μάλλον απότομη. Η αδελφή μου δέχτηκε πρόταση γκομενιακού χαρακτήρα από τον δάσκαλο (που δίδασκε, αλλά το πουλί του κράτε&iota και χωρίς να πάρει πρέφα ο μπαμπάς για την πραγματική αιτία, τα παρατήσαμε.

<>Και περάσαν τα χρόνια και είχα θεωρήσει πως ξέχασα όλες τις πολεμικές μου αρετές. Πως θα μπορούσα άλλωστε να αρνηθώ τη νέα μου φύση –αυτή της wannabe-μέχρι-υστερίας-γκόμενα. Κυρία λοιπόν, περπατούσα στον δρόμο με έναν χαρτοφύλακα που περιείχε όλα τα συμβόλαια, τα μετρητά και τις επιταγές της ημέρας (πούλαγα αδυνάτισμα). Πώς μου την έπεσε ο τσαντάκιας ούτε που θυμάμαι. Θυμάμαι μόνο τη λύσσα μου όταν με έσερνε στον δρόμο κρατώντας την τσάντα, να τον ρίξω κάτω από την μηχανή. Και τον έριξα. Πήγα να ανασηκωθώ για να τον πιάσω, αλλά έτρεξε και πρόλαβε τον οδηγό της μηχανής και εξαφανιστήκανε. Ήταν τεράστια η ικανοποίηση. Είχα την τσάντα μου, είχα κάνα δυό τρύπες στα ρούχα από τα είκοσι μέτρα σούρσιμο, μελανιές σε όλο το σώμα και έναν τεράστιο θυμό. Ήμουν σίγουρη ότι αν τον είχα πιάσει θα τον σκότωνα.

<>Αυτά, για πέντε δευτερόλεπτα. Και μετά τρέμουλο και σοκ. Ήμουν στ΄αλήθεια μία γκόμενα δεν το προσπαθούσα πια. Πρέπει να έμεινα κάνα μισάωρο στο δρόμο μέχρι να συνειδητοποιήσω το μεγαλείο των μηχανικών αντιδράσεων. Και την επικινδυνότητά τους.

<>Όλοι με ρωτούσαν, κι αν είχε όπλο; Κι αν είχε μαχαίρι; Και απαντούσα χαριτολογώντας :«ξέρω και τρέξιμο». Αλλά μέσα μου καίγομαι. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς θα αντιδράσω την επόμενη φορά.

<>Δικαιολογήστε μου το μήκος του κειμένου, αλλά είμαι σε πολύ επικίνδυνη δουλειά, σε πολύ επικίνδυνη περιοχή.

<>Ηθικό δίδαγμα : Πρέπει να δεχτούμε ότι το μυαλό μας μερικές φορές, δεν μπορεί να ελέγξει το σώμα.

<> …και μάλλον ξέρω να δέρνω.

Η ΚΑΛΗ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ

(είναι δούλα και κυρά

Φτάνει λοιπόν κορίτσια, η μεγάλη στιγμή, αυτή που όλοι νομίζουν, ότι περιμένουμε πως και πως (τον γάμο εννοώ ρε ζωντόβολα). Και μεταξύ μας, ξέρουμε ότι γάμος δεν είναι ούτε το νυφικό, ούτε το καινούργιο σπίτι, ούτε η ευτυχία της ελευθερίας. Ας πούμε, ότι για μένα, ήταν η συνειδητοποίηση ότι για να φάω έπρεπε να μαγειρέψω, για να ντυθώ έπρεπε να σιδερώσω (και μάλιστα για δύ&omicron και άλλα βαριά πράματα.

Μεγάλη προσγείωση. Η λύση όπως πάντα, έτοιμη. Σήκωσα λοιπόν την μύτη μου και βροντοφώναξα : ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ (αυτά κορίτσια, τα λέμε μόνο μετά το γάμο). Σούσουρο στην οικογένεια. Ποιός ήρθε;

Πήρα την μουρίτσα του Ντρούπι και απολογήθηκα. Γλυκά, γλυκά, ζήτησα και βοήθεια από την υπόλοιπη οικογένεια. Χαλί γίνανε. Να τα φαγητά, να τα βαψίματα, να τα σιδερώματα. Και μου κάνανε και εντατικά μαθήματα. Μόνο που πάντα τα σκάτωνα (γιατί άραγες;). Κανείς ωστόσο δεν παραπονιόταν.

Το πήραν απόφαση, δεν είμαι νοικοκυρά. Το top; Κανείς δεν περίμενε τίποτε από εμένα και όταν κάποιες φορές με έπιανε το οικοκυρικό μου, είχα πάντα και δέκα μπράβο από πίσω. Κοίτααααα, το κοριτσάκι μας έφτιαξε παστίτσιοοοοο, μπράααααβο!!! Όχι, που θα με σκλαβώνανε και θα με είχανε και δεδομένη.

Μόνο ο άντρας μου, μου την έφερε. Ξυπνάω ένα πρωί για την δουλειά και τον βλέπω να φοράει το λινό άσπρο πουκάμισο.

-Καλά, αφού δεν το σιδέρωσα εγώ, ποιός το σιδέρωσε;

-Εγώ (μου λέει φυσικότατα).

-Αφού ρε ψεύτη, δεν ξέρεις να σιδερώνεις.

-Ξέρω, μου λέει.

-Καλά ρε και μετά από εφτά χρόνια γάμου, δεν μπορούσες πεις τίποτα;

-Δεν είμαι νοικοκύρης, ρε πουλάκι μου.

-Μπράαααβοοο το μωράααακι μουυυυυ!!!

ΑΝ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕΣ ΜΟΝΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΘΑ ΜΑΖΕΥΕΙΣ…

Σκληρό, αλλά το βλέπω καθημερινά.

Ακόμα και σήμερα.

NOTHING COMPARES TO U

Απόσπασμα από το ημερολόγιό μου 9/7/1990

«Βρίσκομαι μόνη σ΄ένα δωμάτιο και το μυαλό μου τρέχει πίσω..Ακούω Jeronimo και έξω είναι σκοτάδι, ίσως και να έχει πανσέληνο, αλλά δε με νοιάζει γιατί μέσα μου παντοτινά λάμπει το φως από το φεγγαράκι σου.

Ακούω το nothing compares to u και στο αφιερώνω. Επίσημα 9 μήνες πριν, ήταν η δική μας μέρα. Θυμάσαι; Εγώ όμως τρέχω λίγο πιο πίσω. Ήταν 28 Ιουλίου και για μένα τότε άρχισε η σχέση μας…μία σχέση λίγο διαφορετική, λίγο παράξενη, κάτω από παράλογες μα αξέχαστες συνθήκες που νοσταλγώ…Νοσταλγώ τόσα πολλά, που είμαι σίγουρη πως θα τα ξαναζήσω μαζί σου, κι αν όχι, σίγουρα θα ζήσω καλύτερες στιγμές.

Αυτήν την ιδιαίτερη στιγμή όμως, νοσταλγώ την πρώτη μας νύχτα στην παραλία [....]. Για μένα λοιπόν, αυτή η στιγμή είναι 28 Ιουλίου και βρισκόμαστε ολομόναχοι στην δικιά μας παραλία, ο χρόνος έχει σταματήσει για πάντα. Το πρώτο μας φιλί με σημαδεύει και μου είναι αδύνατο να σε ξεχάσω. Τώρα πια, αν και το καλοκαίρι εκείνο έχει φύγει, για πάντα μέσα μου θα σε νοιώθω όπως εκείνο το βράδι που σ΄ερωτεύτηκα.

Αυτή τη στιγμή αγάπη μου, κάνω όνειρα για το μέλλον και τώρα που καταγράφηκαν όλα εδώ νοιώθω την ανάγκη να σου πω και κάτι ακόμα που χάνει την αξία του γραμμένο εδώ, μα είναι τόσο δυνατό που ξεφεύγει και γράφεται μόνο του..

Σ΄αγαπώ».

Δεκάξι χρόνια μετά, ακόμα ισχύει. Χρόνια μας πολλά.

ΟΜΟΙΩΜΑ ΦΑΛΛΟΥ 28000 ΕΤΩΝ

(και η ιστορία το&upsilon

Κατευθείαν και ολόφρεσκο από το Έθνος 27/7/2005. Δεν έχω λινκ γιατί εγώ τα διαβάζω στο χαρτί και τσάμπα, μην τα ξαναλέμε. Λοιπόν, η περίληψη είναι τούτη.

Σε ένα γερμανικό σπήλαιο ανακαλύφτηκε ομοίωμα φαλλού 28,000 ετών, καλογυαλισμένο (;), από λασπόλιθο. Είκοσι εκατοστά μήκος παρακαλώ και τρία διάμετρο. Όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι αρχαιολόγοι φτιάχτηκε από τον πρόγονο του σύγχρονου ανθρώπου και όχι από τον άνθρωπο του Νεάντερνταλ. Οι γνώμες για την χρήση του, διίστανται. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ο ρόλος του ήταν τελετουργικός και άλλοι λειτουργικός ως ερωτικό βοήθημα.

Και σαν επιστημόνισσα παύλα ψιλικατζού, δεν κρατιέμαι και γράφω το δικό μου πόνημα για την τότε εποχή, όπως τα μέχρι τώρα επιστημονικά δεδομένα έχουν αποκαλύψει και όπως οι πολύχρωμες σπουδές μου, επιτάσσουν : Ο Ούγκα ήταν ο αρχηγός της συγκεκριμένης φυλής. Τί φυλή δηλαδή, δυό τρεις ψωριάρες προιστορικιές, που είχε κερδίσει σε ροπαλομαχίες στα νιάτα του και ζούσαν βαθιά σε μια σπηλιά στην Γερμανία (οι προγόνοι τους ήταν οικονομικοί μετανάστες από την Ατλαντίδα).

Είχε φτάσει σε βαθιά γεράματα στην ηλικία των τριάντα, και δεν είχε πια δύναμη για κυνήγι. Τα αρσενικά παιδιά του, ήταν μωρά και κάθε πρωί μετά βίας άκουγε το ξυπνητήρι (από ευρήματα, λέμ&epsilon για να πάει να κυνηγήσει. Και τί να κυνηγήσει δηλαδή, είχε ταράξει την οικογένεια στους βλητόσαυρους, που δεν ήθελαν και πολύ για να πιαστούν. Σαν να λέμε, κάθε μέρα γιαουρτάκι.

Μετά καθόταν κατάκοπος το απογευματάκι με ένα μπυρόνι (μην τα ξαναλέμε, ευρήματ&alpha και έπαιζε με τον υπολογιστή των Αντικυθήρων. Μαλακία ήταν, αλλά ακριβώς εδώ ανακαλύφτηκε το «δε γαμείς που δε γαμείς, πάρε έναν κομπιούτορα» – και άλλος εύκαιρος γιοκ.

Οι γυναίκες είχαν αρχίσει να δυσανασχετούν. Μάπα το φαί, γέρος ο άντρας, δεν έπαιζε και τίποτα καλό τριγύρω, είπαν να βρούνε μια λύση. Αλλά πώς να συννενοηθούν; Οι ασυνάρτητοι ήχοι τους, ήταν φτωχότατοι για να αποκαλύψουν τον πλούσιο εσωτερικό κόσμο της κάθε πρωτόγονης. Φαντάζεσαι να θες να βροντοφωνάξεις μαλάκα και όταν ανοίγεις το στόμα σου να βγαίνει ένα ούγκκκκκ;

Αποφάσισαν λοιπόν, να φτιάξουν ομοιώματα πηλού, από το καθετί, για να συνεννοούνται. Για παράδειγμα, ένα μικρό δεντράκι και ένα κωλαράκι, θα σήμαινε πολύ απλά, χέζομαι. Και έτσι κι έγινε. Ένα πρωί, σηκώνεται μετά βίας ο Ούγκα για κυνήγι. Οι γυναίκες θα τον περίμεναν το μεσημέρι για το φαγητό. Πάει μία, πάει δύο, πάει τρεις, πουθενά ο Ούγκα.

Σηκώνεται η μία, πιάνει το πήλινο κωλαράκι και ζωγραφίζει στον τοίχο της σπηλιάς ένα σκατουλί ρυάκι (μετάφρασις : μάλλον tsir-li-pi-pi ο Ούγκα). Κουνάνε οι άλλες συγκαταβατικά το κεφάλι. Πάει τέσσερις, σηκώνεται άλλη μιά και φτιάχνει ένα πήλινο συννεφάκι και έναν κεραυνό (μετάφρασις: μπορεί να βρέχει). Κουνάνε πάλι όλες το κεφάλι. Πάει πέντε, σηκώνεται άλλη μιά και πιάνει δυό ανθρωπάκια και δύο ρόπαλα ( μετάφρασις : τον σπάσανε στο ξύλο τον Ούγκα).

Κλάματα και οδυρμός στην σπηλιά. Πάει έξι, ελπίδα καμμιά πλέον, σηκώνεται και μια ακόμα, πιάνει το πήλινο κωλαράκι και φτιάχνει κι έναν φαλλό, είκοσι εκατοστά μήκος και τρία διάμετρο. Μετάφρασις : Τη γάμησε ο Ούγκα. O Θεός του κυνηγιού τον τιμώρησε.

Πήραν λοιπόν τον θεικό φαλλό, τον γυαλίσανε και τον στολίσανε στη μέση της σπηλιάς μην τους βρει κι άλλο κακό. Κάθε βράδι ο θεικός φαλλός, μυστηριωδώς εξαφανιζόταν, αλλά το πρωί πάλι καλογυαλισμένος στον βωμό του. Ο νέος τρόπος συννενόησης, αποδείχτηκε λειτουργικότερος απ΄ότι φαντάζονταν.

Το μοναδικό χρήσιμο κομμάτι του Ούγκα είχε πλέον αντικατασταθεί θεικά. Κάποια χιλιάδες χρόνια μετά, κάποιοι λάτρεις της προιστορικής τέχνης, στο ίδιο θεικό ομοίωμα, προσθέσανε και μπαταρίες και το πουλάνε ως σουβενίρ δίπλα στα μαμούθ.

Τώρα γιατί βάλανε μπαταρίες, επιστημονικά ευρήματα, δεν έχω.

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ

Οκ, ξέρετε τώρα πώς είναι τα ψιλικατζίδικα. Στους πέντε πελάτες, οι τρεις είναι για πληροφορίες και από τους τρεις, τουλάχιστον ο ένας θα κάνει τον ευγενικό ψωνίζοντας καμμιά τσίχλα. Παλιοκατάσταση αλλά τεσπα.

Εκεί όμως πο&upsi