ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΝΤΙΟ

Ήμουν πάντα άσχετη με ότι έχει να κάνει με ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Όταν ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με το μπλιμπλίκι αυτό, ήμουν καταμπερδεμένη. Ήταν το ’91 όταν αποφάσισα να μάθω κάτι παραπάνω σε μία σχολή. Για να έχετε μία ιδέα δεν υπήρχαν windows, δεν υπήρχαν cd, (μόνο δισκέτε&sigmaf δεν υπήρχαν ποντίκια και ότι έμαθα ήταν στην μαύρη αφιλόξενη οθόνη του dos. Υπήρχαν τα bits και τα bytes, άντε και τα kilobytes. Η μοναδική γλώσσα που δίδασκαν σε επίδοξους χρήστες/ προγραμματιστές ήταν η basic (τουλάχιστον σε εκείνη τη σχολή).

Το ατού της σχολής, ήταν το τέλεξ, η ηλεκτρονική γραφομηχανή, το τυφλό σύστημα και όχι ο υπολογιστής.

Και έφτασε η στιγμή που ο υπολογιστής μπήκε στη ζωή μου. Όχι στην δουλειά μου αλλά στην δουλειά του άντρα μου. Όταν καταλάβαμε ότι γραφίστας που σκιτσάρει με το χέρι ίσον άνεργος. Το ολοκαίνουργιο μηχάνημα που πήρε, του κόστισε κοντά στο μύριο εκτός των υπολοίπων που χρειαστήκαμε.

Βάλαμε το σχεδιαστήριο στην άκρη, κρύψαμε μπογιές, πινέλα και σκίτσα και περίμενε να του δείξω τα πρώτα βήματα. Πατάει το κουμπί και μένω μαλάκας. Αγάπη μου, είναι χαλασμένο. Πάλι κότσο σε πιάσανε. Η οθόνη έπρεπε να είναι μαύρη ή έστω μπλε , όχι σιέλ. Το ποντικομαραφέτι που κρέμεται είναι άχρηστο, εγώ ξέρω μόνο από το πληκτρολόγιο. Και τί σημαίνει my computer, το ξέρουμε ρε μαλάκες ότι είναι δικό μας. Για ώρες δεν καταλάβαινα χριστό. Πού ήταν ρε γαμώτο το dos; Μου φάνηκε ότι το είδα λίγο στην αρχή αλλά κρύφτηκε. Αφού με πήρε στο ψιλό αποφάσισε να πάει σε σχολή για υπολογιστές. Οι φίλοι μας ρωτούσαν τί μηχάνημα πήραμε. Με χαρά και καμάρι απαντούσα: ένα πόντιο. Με χαρά με ταπώνανε: πέντιουμ ρε βλήτο, ΠΕΝΤΙΟΥΜ!!!

{Εδώ κολλάει υπέροχα μία σύντομη παρόμοια ιστορία με την θεία μου που έχει πάγκο σε λαικές. Ρωτάει ένας Γάλλος πόσο κάνει αυτό; Φωνάζει η θεία μου: Ρε συ πώς λέμε τρία κατοστάρικα; Τρουά σαν της λέω. Και γυρίζει και λέει στον Γάλλο: ΚΡΟΥΑΣΑΝ!!!}

Του πήρε κάνα εξάμηνο και αρκετά χιλιάρικα και μου΄σκασε με το πτυχίο και με δώρο. Το age of empires. Τί κόλλημα ήταν αυτό. Χτυπάγαμε δωδεκάωρα μαλλώνοντας ποιός θα πρωτοπαίξει. Δούλευε βράδι και έπαιζε όλη μέρα, δούλευα μέρα και έπαιζα όλη νύχτα.

Ακόμη και τώρα το πτυχίο μου γράφει άριστη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών. Αρκετοί πρώην εργοδότες την πάτησαν γιατί δεν είδαν την χρονιά αποφοίτησης.

Έτσι είμαι επίσημα και με πτυχίο «χρήστης»….. πόντιο.

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ

Να ξεκαθαρίσω δύο τρία πραγματάκια.

Δεν πρόκειται να μάθετε τίποτε από εμένα. Κι αν συμβεί θα είναι μικρές άχρηστες γνώσεις και θα γίνει άθελά μου. Να ξεκαθαρίσω επίσης ότι οι ιστορίες μου είναι από το παρελθόν και το παρόν μου και ήθελα να τις καταγράψω πάνω απ΄όλα για μένα. Με το δικό μου πρίσμα, ίσως πολλοί να μην συμφωνείτε, με την λογική μου το ίδιο.

Μπορεί οι ιστορίες μου να είναι είτε αστείες είτε καταθλιπτικές ή και ειρωνικές αλλά έτσι τις έζησα και τις γράφω ανάλογα την φάση που είμαι. Τους επισκέπτες δεν μπορώ να τους ελέγξω αλλά θα αποθαρρύνω, με το δικό μου χοντρό, μικροαστικό τρόπο όποιον και ό,τι δεν γουστάρω. Οι περιπτώσεις αυτές είναι ελάχιστες και οφείλω να πω ότι εκτός από την καταγραφή αυτή, ένιωσα και κάποια ωραία πράγματα. Αυτή είμαι, αλλά ακόμη κι αν με κρύβει η ανωνυμία του δικτύου, σας ενημερώνω ότι ενίοτε, έχω καταγράψει πράγματα που δεν θα τα εκμυστηρευόμουν εύκολα.

Θεωρώ λοιπόν ότι αυτό το μπλογκ είμαι εγώ. Μία Κωνσταντίνα, ψιλικατζού, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, ίσως ακόμη και χωρίς τρόπους. Αλλά δεν αλλάζει. Ούτε και θέλω. Και θα ήθελα όποτε σας γνωρίσω να μην πέσω από τα σύννεφα. Εγώ τουλάχιστον σας εγγυώμαι ότι είμαι ακριβώς έτσι. Τον μαλάκα θα τον πω μαλάκα και την αλήθεια θα την αγκαλιάσω.

Αυτό το post, μου βγήκε ως ακόμη μία εξομολόγηση που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα έμπαινα καν στον κόπο. Αλλά θέλω να είμαι εντάξει απέναντι στα λίγα αυτά άτομα που κατάλαβαν.