Α LOVE STORY

Ήμουν στην Δευτέρα Γυμνασίου όταν μου έγινε η πρόταση από την κολλητή μου. «Βάλε βρε χαζό υποψηφιότητα και αν γίνεις ταμίας θα πάρουμε κραγιόν και μανό και καλλυντικά και θα τα έχουμε όλες μαζί σαν το Β3. Όλες θα σε ψηφίσουν».

Ήμουν πάντα άνθρωπος χαμηλών τόνων, αλλά το δέλεαρ ήταν γαργαλιστικό. Ένα ολόκληρο νεσεσέρ με κουλικά είχε το Β3. Αυτές ήταν καλύτερες; Βέβαια ήταν λίγο αστείο να βλέπεις είκοσι wannabe γκόμενες με το ίδιο κραγιόν, το ίδιο μαύρο μολύβι σύριζα μέσα στο μάτι, το ίδιο μανό αλλά από το τίποτε…Έπειτα μου υποσχέθηκε ότι θα κάθονται να τις βάφω εγώ (το είχα από τότε βλέπετε το μικρόβιο του make up artist – my ass) και την έκανα τη μαλακία.

( Οκ, ας μιλήσουμε λίγο για ΄κείνη την εποχή για όσους δεν την ζήσατε. Ήταν η αξέχαστη εκείνη εποχή των γυαλιστερών ελαστικών κολάν όλων των χρωμάτων με έμφαση στο λαχανί. Ήταν η πολύχρωμη εποχή των πλαστικών χαλκάδων στο αφτί, με τις τεράστιες ελαστικές ζώνες πάνω από τα κολάν. Ήταν η εποχή του παγωνιού όπως τη θυμάμαι με αποκορύφωμα το πανύψηλο κοκόρι στην φράτζα. Ήταν η εποχή με το παπάκι για τα αγόρια, το ψαράδικο τζην, την άσπρη κάλτσα και το γυαλιστερό σκαρπίνι- Φον Καστρί τους έλεγαν οι φίλοι μου. Got the picture? ).

Η λύσσα της ματαιοδοξίας μας, με έχρισε Πρόεδρο της τάξης, αφού το μυστικό πολιτικό μου πρόγραμμα είχε διαδοθεί σε όλη την τάξη – τα αγόρια ήταν μόνο καμμιά δεκαριά και αδιάφοροι.

Ως Πρόεδρος της τάξης ένοιωθα λίγο ηλίθια, καθώς δεν είχα να προτείνω κάτι σοβαρό σε αντιδιαστολή με τον Πρόεδρο του Β5. Ήταν ένα κοντό, καχεκτικό αγόρι, ίσα που μου έφτανε στο στήθος. Αγόρασε με τα χρήματα της τάξης μία εγκυκλοπαίδεια και την έκανε δώρο στην βιβλιοθήκη του σχολείου (το γλυφτρόνι). Εγώ αγόρασα δύο υπέροχα μέικ απ στικ της max factor που ήταν και καλυπτικά για την ακμή (έτσι κέρδισα και τα αγόρια μετεκλογικά).

Και έφτασε η αποφράδα ημέρα που έπρεπε όλοι οι Προέδροι των τάξεων να προτείνουν θέατρο για την εκπαιδευτική μας εκδρομή. Εγώ, πρότεινα το Δελφινάριο που είχε μία υπεργαμάτη υπερπαραγωγή με τον Τσάκωνα. Το γλυφτρόνι του Β5, πρότεινε το «Ένα καπέλο γεμάτο βροχή» με τον Κατρανίδη. Η Γυμνασιάρχης τον επαίνεσε και αφού πάντα η τάξη του είχε τα περισσότερα χρήματα, τα κατάφερε γελώντας μου ειρωνικά, να την πείσει να δούμε την κουλτουρομαλακία.

Τον επόμενο χρόνο και οι δύο πάλι Προέδροι των τάξεών μας. Πίκρα. Εκείνος πιά δύο κεφάλια ψηλότερος από μένα και ΄γω, να τον κοιτάω σαν χάνος μέσα από το μαύρο μολύβι που μου ΄τσουζε τα μάτια.

Κάποια χρόνια μετά, ενώσαμε τα ταμεία μας για πάντα.