ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟ «GAY PARADE»

Δεν το γουστάρω, πώς να το κάνουμε. Με ενοχλεί στην εποχή μας οι άνθρωποι να διαδηλώνουν για να τους αποδεχτούμε. Θα προτιμούσα να το κάναμε ούτως ή άλλως. Θα προτιμούσα το gay parade να ήταν απλά ένα πανηγύρι χαράς και να μην διασύρεται έτσι μέσα από τα άθλια παράθυρα των τηλεσκουπιδιών.

Λόγω εργασίας αρκετών χρόνων δίπλα σε πλαστικούς χειρουργούς ήμουν ανάμεσά τους. Ειδικά με τραβεστί. Γνωρίζω όλα τα τραβεστί της πιάτσας και τις ανατριχιαστικές ιστορίες τους. Μιά από τις αφελείς ερωτήσεις που έκανα κάποτε όταν ήθελα να πάρω ιστορικό από τον Βαγγέλη που λεγόταν Άννα, ήταν «τί επαγγέλεστε;» Χαμήλωσε τα μάτια και μου είπε «ε..ξέρεις…Συγγρού». Και σαν ηλίθια κατίνα ήθελα και λεπτομέρειες. Το βασανισμένο ανθρωπάκι, μου τις είπε, και το μετάνοιωσα.

<>Στην ερώτησή μου, «δεν φοβάσαι;», μου είπε ότι μαζεύει χρήματα για αλλαγή φύλλου και έχει μπροστά του ακόμη έξι μήνες. Μετά ήθελε να γίνει έμπορος. Η τακτική μας απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους ήταν εξευτελιστική. Με το που έμπαιναν στο ιατρείο, τους κρύβαμε στην κουζίνα γιατί οι διάσημες κότες κάτι πάθαιναν αν τους έβλεπαν. Και φυσικά έβλαπτε και το κύρος του γιατρού.Στο κουζινάκι του ιατρείου όπου ήταν καπνιστήριο και χώρος ξεκούρασης για μας, είχαμε πάντα και τα ξεχωριστά φιλαράκια μας. Απίστευτες ιστορίες διασυρμού και εξευτελισμού.

<><>Τα βασανιστήρια που περνούν αυτοί οι άνθρωποι για να γίνουν όπως ονειρεύονται είναι πέρα από κάθε λογική.Ο σωματικός πόνος για να προσθέσουν στήθος, να αφαιρέσουν τρίχες από όλο το σώμα, να κάνουν εμφύτευση μαλλιών κ.τ.λ. είναι απερίγραπτος.Ο ψυχικός τους πόνος να ταιριάξουν με το υπόλοιπο σύνολο, να ξεχάσουν για πάντα τις οικογένειές τους, να ξεχάσουν οτιδήποτε έχει να κάνει με φυσιολογική ζωή, επάγγελμα, έρωτα, είναι καταστροφικός.

Και η αισιοδοξία τους ήταν πάντα κάτι που με καθήλωνε.

Στο μικρό κουζινάκι μας είχαμε πάντα πάρτυ όταν κάποια επέστρεφε από Αγγλία. Η Αγγλία ήταν το όνειρο κάθε τραβεστί. Ήταν η πολυπόθητη εγχείρηση. Τουλάχιστον δύο χρόνια πεζοδρομίου, ξυλοδαρμοί, κρατητήρια. Πολλές φορές δεν μπορούσα να ακυρώσω το ραντεβού τους.

Η αποτρίχωση ήταν αναγκαία γι΄αυτές. Έτσι,αναγκαστικά όσες την έβγαζαν στο τμήμα έρχονταν το πρωί με τα ρούχα της δουλειάς, με τα σημάδια του κρατητηρίου, με σκισμένα ρούχα. Τις φυγαδεύαμε στο κουζινάκι και περιποιούμασταν τα τραύματα για να μην σοκάρουμε τις πελάτισσες .Μέχρι την επόμενη έφοδο της αστυνομίας.

Οφείλουμε σε αυτές τις βασανισμένες ψυχές πολύ παραπάνω από σεβασμό.

Πολύ παραπάνω από ένα GAY PARADE.

“ΜΥΤΙΕΣ” ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Η μυρωδιά της βενζινόκολλας με θλίβει. Με παίρνει και με πηγαίνει πίσω, πολύ πίσω. Όταν στην αρχή της εφηβείας, το δωμάτιο των γονιών μου ήταν εργαστήριο φοντιών. Και η οικογένειά μου, εκτός από τον μπαμπά, ήταν εργάτες φασόν. Κορδελιάστρες. Η γονική κρεβατοκάμαρα είχε πεταχτεί και την θέση της πήρε η στρωματσάδα στο σαλόνι. Την μαζεύαμε νωρίς το πρωί για να μην φαίνεται στις γειτόνισσες.

Ο μπαμπάς ταξίδευε. Έκανε επισκευές πλοίων εν πλω. Ήταν τρομερό για το παιδικό μου μυαλό να ξέρω ότι ο πατέρας μου κατεβαίνει από ανεμόσκαλα ελικοπτέρου στο εκάστοτε πλοίο που χρειάζεται επισκευή. Ένας επίμονος εφιάλτης ήταν ότι έπεφτε από αυτήν την ρημαδόσκαλα.

Μετά το σχολείο, μπαίναμε τα δύο μου αδέλφια και εγώ στο οικογενειακό μας εργοστάσιο. Η μαμά ήταν εκεί πάντα από τα ξημερώματα. Μαστουρωμένοι όλοι από την βενζινόκολλα που έτσουζε τα μάτια, λέγαμε τα νέα της ημέρας. Εκεί διαβάζαμε, γράφαμε, τρώγαμε. Μετά, έπρεπε τα χέρια μας να δουλεύουν γρήγορα. Δεν έπρεπε να ξεχαστούμε ούτε λεπτό.

Η μαμά, ήταν πάντα κατάκοπη. Εργάτρια από τα έξι της χρόνια , όταν πούλαγε κεράκια με τη γιαγιά στα πανηγύρια ανά την Ελλάδα. Από τις ευτυχισμένες στιγμές που θυμάμαι, ήταν όταν ετοιμάζαμε τα ρούχα του μπαμπά για ταξίδι. Στα κλεφτά η μαμά, του έραβε όλα τα πατζάκια και εμείς φυλάγαμε τσίλιες. Μετά από καμμιά δυό μέρες μας έπαιρνε τηλέφωνο ξεκαρδισμένος «Βρε πουλάκια μου, ακόμη και τα σώβρακα ράψατε; Και έψαχνα με τις πιτζάμες σε όλο το πλοίο να βρω ψαλίδι για να ντυθώ». Ήταν το κλασσικό μας αστείο που είχε γίνει πάνω από είκοσι φορές. Παρ΄όλα αυτά εκείνος ποτέ δεν μας στέρησε τη χαρά να νομίζουμε ότι ξαφνιάστηκε για πρώτη φορά.

Οι μέρες κυλούσαν με αποκορύφωμα τις απογευματινές ώρες. Τις ώρες της ραδιοφωνικής εκπομπής του Μυλωνά. Την είχε συνεπάρει την μάνα μου η φωνή του. Μα πιό πολύ ακόμα που μετέφραζε όλες τις ξένες μελωδίες. Το dust in the wind ήταν το αγαπημένο της.

«Είδες Ντινάκι,έχουν και οι ξένοι Καζατζίδη» μου ΄πε μια φορά.