AT BLUES…

Κάθομαι στην ίδια καρέκλα τα τελευταία δύο χρόνια και παρατηρώ την ίδια και απαράλλακτη εικόνα απέναντί μου. Έναν ψηλό τοίχο. Που με τυφλώνει όταν ακτινοβολεί τον ήλιο, που με πλακώνει όταν έχει συννεφιά. Όχι δεν είναι μία καλή μέρα σήμερα.

Το χθεσινό βράδι ήταν ένας μακρύς και επίπονος απολογισμός. Που όλο τον καθυστερούσα.

Μπορεί να φανεί κοινότυπο αλλά δεν είναι ζωή αυτή. Δεν γίνεται να δουλεύουμε τόσες ώρες για το τίποτα. Ακόμη και πριν από αυτή την δουλειά ποτέ δεν είχα ένα ευπρεπές οκτάωρο. Δεν κατάφερα τίποτε εκτός από μία ευτυχισμένη προσωπική ζωή. Ναι, είναι ένα αντίβαρο. Πολλοί δεν έχουν ούτε αυτό και απορώ τί τους κρατάει ακόμη στα πόδια τους. Αλλά και πάλι δεν τα καταφέρνω.

Στα τελευταία δέκα χρόνια δεν έχω καταφέρει να έχω διακοπές, σπίτι, αυτοκίνητο. Αλλά ζητάω απελπισμένα αξιοπρέπεια. Κι εκείνη κρύβεται πίσω από το φοιτητικό σαραβαλάκι μου. Και προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα στην δεδομένη «φυσιολογική» ζωή των άλλων και την δύσκολη δική μου.

Και προσπαθώ να φανώ φυσιολογική κι εγώ αλλά κάπου σκαλώνει. Το «πού θα πας διακοπές» είναι μία δύσκολη ερώτηση αλλά όχι και τόσο μπροστά στο «γιατί δεν έχεις παιδί». Ναι, πολλοί άνθρωποι είναι αδιάκριτοι και πιεστικοί. Γιατί η κοινωνία μας είναι πιεστική.

Όχι δεν έχω εγκλωβιστεί στο κυνήγι υλικών αγαθών. Απλά θα ήθελα να μπορούσα να γίνω άνθρωπος. Άνθρωπος για μένα σημαίνει παιχνίδι, δημιουργικότητα, μάθηση, ελευθερία. Τίποτε σήμερα δεν είναι άνθρωπος. Τίποτε δεν είναι για τον άνθρωπο. Θεμελιώδη δικαιώματά μου έχουν καταπατηθεί. Τα σημαντικότερα πράγματα για την δική μου ζωή είναι δεδομένα για την ζωή των περισσοτέρων. Ναι, το σύμπαν συνωμοτεί πανηγυρικά εναντίον μου και ας ήθελα το αντίθετο με όλη μου την ψυχή.

Απολογισμός επίσης σημαίνει αποφάσεις. Δεν έχω ούτε το δικαίωμα αυτό. Δεν έχω το απλό δικαίωμα της απόφασης πάνω στην δική μου ζωή.

Κύριοι, δεν θέλω άλλο να συμμετέχω σε αυτόν τον τρόπο ζωής. Ίσως απλά να βάλω κάτω το κεφάλι και να υπομένω, ίσως να τα καταφέρω , ίσως απλά να συνεχίσω να γράφω.Ειλικρινά δεν ξέρω.

Αυτό που μου έχει λείψει περισσότερο είναι η δυνατή μουσική. Μετά τις δώδεκα που πηγαίνω σπίτι είναι απαγορευτικό. Το πολύ πολύ να πιώ έναν κουβά φραπέ και να κάνω τις δουλειές του σπιτιού. Στα βουβά μέχρι τις τρεις. Λυπάμαι που σας στεναχώρεσα. Το μόνο που θέλω να ζητήσω είναι να ακούσετε για μένα πολύ δυνατά το Forever των Stratovarius.

Καλό υπόλοιπο.