ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΝΤΙΟ

Ήμουν πάντα άσχετη με ότι έχει να κάνει με ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Όταν ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με το μπλιμπλίκι αυτό, ήμουν καταμπερδεμένη. Ήταν το ’91 όταν αποφάσισα να μάθω κάτι παραπάνω σε μία σχολή. Για να έχετε μία ιδέα δεν υπήρχαν windows, δεν υπήρχαν cd, (μόνο δισκέτε&sigmaf δεν υπήρχαν ποντίκια και ότι έμαθα ήταν στην μαύρη αφιλόξενη οθόνη του dos. Υπήρχαν τα bits και τα bytes, άντε και τα kilobytes. Η μοναδική γλώσσα που δίδασκαν σε επίδοξους χρήστες/ προγραμματιστές ήταν η basic (τουλάχιστον σε εκείνη τη σχολή).

Το ατού της σχολής, ήταν το τέλεξ, η ηλεκτρονική γραφομηχανή, το τυφλό σύστημα και όχι ο υπολογιστής.

Και έφτασε η στιγμή που ο υπολογιστής μπήκε στη ζωή μου. Όχι στην δουλειά μου αλλά στην δουλειά του άντρα μου. Όταν καταλάβαμε ότι γραφίστας που σκιτσάρει με το χέρι ίσον άνεργος. Το ολοκαίνουργιο μηχάνημα που πήρε, του κόστισε κοντά στο μύριο εκτός των υπολοίπων που χρειαστήκαμε.

Βάλαμε το σχεδιαστήριο στην άκρη, κρύψαμε μπογιές, πινέλα και σκίτσα και περίμενε να του δείξω τα πρώτα βήματα. Πατάει το κουμπί και μένω μαλάκας. Αγάπη μου, είναι χαλασμένο. Πάλι κότσο σε πιάσανε. Η οθόνη έπρεπε να είναι μαύρη ή έστω μπλε , όχι σιέλ. Το ποντικομαραφέτι που κρέμεται είναι άχρηστο, εγώ ξέρω μόνο από το πληκτρολόγιο. Και τί σημαίνει my computer, το ξέρουμε ρε μαλάκες ότι είναι δικό μας. Για ώρες δεν καταλάβαινα χριστό. Πού ήταν ρε γαμώτο το dos; Μου φάνηκε ότι το είδα λίγο στην αρχή αλλά κρύφτηκε. Αφού με πήρε στο ψιλό αποφάσισε να πάει σε σχολή για υπολογιστές. Οι φίλοι μας ρωτούσαν τί μηχάνημα πήραμε. Με χαρά και καμάρι απαντούσα: ένα πόντιο. Με χαρά με ταπώνανε: πέντιουμ ρε βλήτο, ΠΕΝΤΙΟΥΜ!!!

{Εδώ κολλάει υπέροχα μία σύντομη παρόμοια ιστορία με την θεία μου που έχει πάγκο σε λαικές. Ρωτάει ένας Γάλλος πόσο κάνει αυτό; Φωνάζει η θεία μου: Ρε συ πώς λέμε τρία κατοστάρικα; Τρουά σαν της λέω. Και γυρίζει και λέει στον Γάλλο: ΚΡΟΥΑΣΑΝ!!!}

Του πήρε κάνα εξάμηνο και αρκετά χιλιάρικα και μου΄σκασε με το πτυχίο και με δώρο. Το age of empires. Τί κόλλημα ήταν αυτό. Χτυπάγαμε δωδεκάωρα μαλλώνοντας ποιός θα πρωτοπαίξει. Δούλευε βράδι και έπαιζε όλη μέρα, δούλευα μέρα και έπαιζα όλη νύχτα.

Ακόμη και τώρα το πτυχίο μου γράφει άριστη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών. Αρκετοί πρώην εργοδότες την πάτησαν γιατί δεν είδαν την χρονιά αποφοίτησης.

Έτσι είμαι επίσημα και με πτυχίο «χρήστης»….. πόντιο.

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ

Να ξεκαθαρίσω δύο τρία πραγματάκια.

Δεν πρόκειται να μάθετε τίποτε από εμένα. Κι αν συμβεί θα είναι μικρές άχρηστες γνώσεις και θα γίνει άθελά μου. Να ξεκαθαρίσω επίσης ότι οι ιστορίες μου είναι από το παρελθόν και το παρόν μου και ήθελα να τις καταγράψω πάνω απ΄όλα για μένα. Με το δικό μου πρίσμα, ίσως πολλοί να μην συμφωνείτε, με την λογική μου το ίδιο.

Μπορεί οι ιστορίες μου να είναι είτε αστείες είτε καταθλιπτικές ή και ειρωνικές αλλά έτσι τις έζησα και τις γράφω ανάλογα την φάση που είμαι. Τους επισκέπτες δεν μπορώ να τους ελέγξω αλλά θα αποθαρρύνω, με το δικό μου χοντρό, μικροαστικό τρόπο όποιον και ό,τι δεν γουστάρω. Οι περιπτώσεις αυτές είναι ελάχιστες και οφείλω να πω ότι εκτός από την καταγραφή αυτή, ένιωσα και κάποια ωραία πράγματα. Αυτή είμαι, αλλά ακόμη κι αν με κρύβει η ανωνυμία του δικτύου, σας ενημερώνω ότι ενίοτε, έχω καταγράψει πράγματα που δεν θα τα εκμυστηρευόμουν εύκολα.

Θεωρώ λοιπόν ότι αυτό το μπλογκ είμαι εγώ. Μία Κωνσταντίνα, ψιλικατζού, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, ίσως ακόμη και χωρίς τρόπους. Αλλά δεν αλλάζει. Ούτε και θέλω. Και θα ήθελα όποτε σας γνωρίσω να μην πέσω από τα σύννεφα. Εγώ τουλάχιστον σας εγγυώμαι ότι είμαι ακριβώς έτσι. Τον μαλάκα θα τον πω μαλάκα και την αλήθεια θα την αγκαλιάσω.

Αυτό το post, μου βγήκε ως ακόμη μία εξομολόγηση που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα έμπαινα καν στον κόπο. Αλλά θέλω να είμαι εντάξει απέναντι στα λίγα αυτά άτομα που κατάλαβαν.

Α LOVE STORY

Ήμουν στην Δευτέρα Γυμνασίου όταν μου έγινε η πρόταση από την κολλητή μου. «Βάλε βρε χαζό υποψηφιότητα και αν γίνεις ταμίας θα πάρουμε κραγιόν και μανό και καλλυντικά και θα τα έχουμε όλες μαζί σαν το Β3. Όλες θα σε ψηφίσουν».

Ήμουν πάντα άνθρωπος χαμηλών τόνων, αλλά το δέλεαρ ήταν γαργαλιστικό. Ένα ολόκληρο νεσεσέρ με κουλικά είχε το Β3. Αυτές ήταν καλύτερες; Βέβαια ήταν λίγο αστείο να βλέπεις είκοσι wannabe γκόμενες με το ίδιο κραγιόν, το ίδιο μαύρο μολύβι σύριζα μέσα στο μάτι, το ίδιο μανό αλλά από το τίποτε…Έπειτα μου υποσχέθηκε ότι θα κάθονται να τις βάφω εγώ (το είχα από τότε βλέπετε το μικρόβιο του make up artist – my ass) και την έκανα τη μαλακία.

( Οκ, ας μιλήσουμε λίγο για ΄κείνη την εποχή για όσους δεν την ζήσατε. Ήταν η αξέχαστη εκείνη εποχή των γυαλιστερών ελαστικών κολάν όλων των χρωμάτων με έμφαση στο λαχανί. Ήταν η πολύχρωμη εποχή των πλαστικών χαλκάδων στο αφτί, με τις τεράστιες ελαστικές ζώνες πάνω από τα κολάν. Ήταν η εποχή του παγωνιού όπως τη θυμάμαι με αποκορύφωμα το πανύψηλο κοκόρι στην φράτζα. Ήταν η εποχή με το παπάκι για τα αγόρια, το ψαράδικο τζην, την άσπρη κάλτσα και το γυαλιστερό σκαρπίνι- Φον Καστρί τους έλεγαν οι φίλοι μου. Got the picture? ).

Η λύσσα της ματαιοδοξίας μας, με έχρισε Πρόεδρο της τάξης, αφού το μυστικό πολιτικό μου πρόγραμμα είχε διαδοθεί σε όλη την τάξη – τα αγόρια ήταν μόνο καμμιά δεκαριά και αδιάφοροι.

Ως Πρόεδρος της τάξης ένοιωθα λίγο ηλίθια, καθώς δεν είχα να προτείνω κάτι σοβαρό σε αντιδιαστολή με τον Πρόεδρο του Β5. Ήταν ένα κοντό, καχεκτικό αγόρι, ίσα που μου έφτανε στο στήθος. Αγόρασε με τα χρήματα της τάξης μία εγκυκλοπαίδεια και την έκανε δώρο στην βιβλιοθήκη του σχολείου (το γλυφτρόνι). Εγώ αγόρασα δύο υπέροχα μέικ απ στικ της max factor που ήταν και καλυπτικά για την ακμή (έτσι κέρδισα και τα αγόρια μετεκλογικά).

Και έφτασε η αποφράδα ημέρα που έπρεπε όλοι οι Προέδροι των τάξεων να προτείνουν θέατρο για την εκπαιδευτική μας εκδρομή. Εγώ, πρότεινα το Δελφινάριο που είχε μία υπεργαμάτη υπερπαραγωγή με τον Τσάκωνα. Το γλυφτρόνι του Β5, πρότεινε το «Ένα καπέλο γεμάτο βροχή» με τον Κατρανίδη. Η Γυμνασιάρχης τον επαίνεσε και αφού πάντα η τάξη του είχε τα περισσότερα χρήματα, τα κατάφερε γελώντας μου ειρωνικά, να την πείσει να δούμε την κουλτουρομαλακία.

Τον επόμενο χρόνο και οι δύο πάλι Προέδροι των τάξεών μας. Πίκρα. Εκείνος πιά δύο κεφάλια ψηλότερος από μένα και ΄γω, να τον κοιτάω σαν χάνος μέσα από το μαύρο μολύβι που μου ΄τσουζε τα μάτια.

Κάποια χρόνια μετά, ενώσαμε τα ταμεία μας για πάντα.

ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟ «GAY PARADE»

Δεν το γουστάρω, πώς να το κάνουμε. Με ενοχλεί στην εποχή μας οι άνθρωποι να διαδηλώνουν για να τους αποδεχτούμε. Θα προτιμούσα να το κάναμε ούτως ή άλλως. Θα προτιμούσα το gay parade να ήταν απλά ένα πανηγύρι χαράς και να μην διασύρεται έτσι μέσα από τα άθλια παράθυρα των τηλεσκουπιδιών.

Λόγω εργασίας αρκετών χρόνων δίπλα σε πλαστικούς χειρουργούς ήμουν ανάμεσά τους. Ειδικά με τραβεστί. Γνωρίζω όλα τα τραβεστί της πιάτσας και τις ανατριχιαστικές ιστορίες τους. Μιά από τις αφελείς ερωτήσεις που έκανα κάποτε όταν ήθελα να πάρω ιστορικό από τον Βαγγέλη που λεγόταν Άννα, ήταν «τί επαγγέλεστε;» Χαμήλωσε τα μάτια και μου είπε «ε..ξέρεις…Συγγρού». Και σαν ηλίθια κατίνα ήθελα και λεπτομέρειες. Το βασανισμένο ανθρωπάκι, μου τις είπε, και το μετάνοιωσα.

<>Στην ερώτησή μου, «δεν φοβάσαι;», μου είπε ότι μαζεύει χρήματα για αλλαγή φύλλου και έχει μπροστά του ακόμη έξι μήνες. Μετά ήθελε να γίνει έμπορος. Η τακτική μας απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους ήταν εξευτελιστική. Με το που έμπαιναν στο ιατρείο, τους κρύβαμε στην κουζίνα γιατί οι διάσημες κότες κάτι πάθαιναν αν τους έβλεπαν. Και φυσικά έβλαπτε και το κύρος του γιατρού.Στο κουζινάκι του ιατρείου όπου ήταν καπνιστήριο και χώρος ξεκούρασης για μας, είχαμε πάντα και τα ξεχωριστά φιλαράκια μας. Απίστευτες ιστορίες διασυρμού και εξευτελισμού.

<><>Τα βασανιστήρια που περνούν αυτοί οι άνθρωποι για να γίνουν όπως ονειρεύονται είναι πέρα από κάθε λογική.Ο σωματικός πόνος για να προσθέσουν στήθος, να αφαιρέσουν τρίχες από όλο το σώμα, να κάνουν εμφύτευση μαλλιών κ.τ.λ. είναι απερίγραπτος.Ο ψυχικός τους πόνος να ταιριάξουν με το υπόλοιπο σύνολο, να ξεχάσουν για πάντα τις οικογένειές τους, να ξεχάσουν οτιδήποτε έχει να κάνει με φυσιολογική ζωή, επάγγελμα, έρωτα, είναι καταστροφικός.

Και η αισιοδοξία τους ήταν πάντα κάτι που με καθήλωνε.

Στο μικρό κουζινάκι μας είχαμε πάντα πάρτυ όταν κάποια επέστρεφε από Αγγλία. Η Αγγλία ήταν το όνειρο κάθε τραβεστί. Ήταν η πολυπόθητη εγχείρηση. Τουλάχιστον δύο χρόνια πεζοδρομίου, ξυλοδαρμοί, κρατητήρια. Πολλές φορές δεν μπορούσα να ακυρώσω το ραντεβού τους.

Η αποτρίχωση ήταν αναγκαία γι΄αυτές. Έτσι,αναγκαστικά όσες την έβγαζαν στο τμήμα έρχονταν το πρωί με τα ρούχα της δουλειάς, με τα σημάδια του κρατητηρίου, με σκισμένα ρούχα. Τις φυγαδεύαμε στο κουζινάκι και περιποιούμασταν τα τραύματα για να μην σοκάρουμε τις πελάτισσες .Μέχρι την επόμενη έφοδο της αστυνομίας.

Οφείλουμε σε αυτές τις βασανισμένες ψυχές πολύ παραπάνω από σεβασμό.

Πολύ παραπάνω από ένα GAY PARADE.

“ΜΥΤΙΕΣ” ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Η μυρωδιά της βενζινόκολλας με θλίβει. Με παίρνει και με πηγαίνει πίσω, πολύ πίσω. Όταν στην αρχή της εφηβείας, το δωμάτιο των γονιών μου ήταν εργαστήριο φοντιών. Και η οικογένειά μου, εκτός από τον μπαμπά, ήταν εργάτες φασόν. Κορδελιάστρες. Η γονική κρεβατοκάμαρα είχε πεταχτεί και την θέση της πήρε η στρωματσάδα στο σαλόνι. Την μαζεύαμε νωρίς το πρωί για να μην φαίνεται στις γειτόνισσες.

Ο μπαμπάς ταξίδευε. Έκανε επισκευές πλοίων εν πλω. Ήταν τρομερό για το παιδικό μου μυαλό να ξέρω ότι ο πατέρας μου κατεβαίνει από ανεμόσκαλα ελικοπτέρου στο εκάστοτε πλοίο που χρειάζεται επισκευή. Ένας επίμονος εφιάλτης ήταν ότι έπεφτε από αυτήν την ρημαδόσκαλα.

Μετά το σχολείο, μπαίναμε τα δύο μου αδέλφια και εγώ στο οικογενειακό μας εργοστάσιο. Η μαμά ήταν εκεί πάντα από τα ξημερώματα. Μαστουρωμένοι όλοι από την βενζινόκολλα που έτσουζε τα μάτια, λέγαμε τα νέα της ημέρας. Εκεί διαβάζαμε, γράφαμε, τρώγαμε. Μετά, έπρεπε τα χέρια μας να δουλεύουν γρήγορα. Δεν έπρεπε να ξεχαστούμε ούτε λεπτό.

Η μαμά, ήταν πάντα κατάκοπη. Εργάτρια από τα έξι της χρόνια , όταν πούλαγε κεράκια με τη γιαγιά στα πανηγύρια ανά την Ελλάδα. Από τις ευτυχισμένες στιγμές που θυμάμαι, ήταν όταν ετοιμάζαμε τα ρούχα του μπαμπά για ταξίδι. Στα κλεφτά η μαμά, του έραβε όλα τα πατζάκια και εμείς φυλάγαμε τσίλιες. Μετά από καμμιά δυό μέρες μας έπαιρνε τηλέφωνο ξεκαρδισμένος «Βρε πουλάκια μου, ακόμη και τα σώβρακα ράψατε; Και έψαχνα με τις πιτζάμες σε όλο το πλοίο να βρω ψαλίδι για να ντυθώ». Ήταν το κλασσικό μας αστείο που είχε γίνει πάνω από είκοσι φορές. Παρ΄όλα αυτά εκείνος ποτέ δεν μας στέρησε τη χαρά να νομίζουμε ότι ξαφνιάστηκε για πρώτη φορά.

Οι μέρες κυλούσαν με αποκορύφωμα τις απογευματινές ώρες. Τις ώρες της ραδιοφωνικής εκπομπής του Μυλωνά. Την είχε συνεπάρει την μάνα μου η φωνή του. Μα πιό πολύ ακόμα που μετέφραζε όλες τις ξένες μελωδίες. Το dust in the wind ήταν το αγαπημένο της.

«Είδες Ντινάκι,έχουν και οι ξένοι Καζατζίδη» μου ΄πε μια φορά.

ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ

Ένα από τα καλύτερα τρικ για να στριμώξω μία πελάτισσα, ήταν πάντα το τεστ ούρων ( όλες υποστήριζαν ότι ακολουθούσαν τις δίαιτες κατά γράμμα αλλά κατά τ΄άλλα έφταιγε η θεραπεία που δεν αδυνάτιζαν).

Ζητούσα έναν ουροσυλλέκτη με τα πρωινά της ούρα για να δω αν κάνει καύσε&io