ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΠΥΡΟΒΟΛΗΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Τις έχω ζήσει από κοντά για τουλάχιστον 8 συναπτά έτη.Ήθελα κάποτε να γράψω και βιβλίο, αλλά βαριέμαι.Σε μία κρίση επαγγελματικής ταυτότητας, που ευτυχώς πέρασε, ως «σύμβουλος ομορφιάς» μη χέσω, τις έφαγα στην μάπα. Αλλά με έτρωγε το χέρι μου και να που τώρα κάπου θα τα πω. Επιγραμματικά βέβαια, γιατί πάλι βαριέμαι αλλά θα λάβετε την κεντρική ιδέα.

Λοιπόν δεν κωλώνουν πουθενά, ούτε και στο οικονομικό, μην σας παραμυθιάζουν ευγενικοί σύζυγοι και υπομονετικοί γκόμενοι. Θα σας την τζουρνέψουν την πιστωτικούλα, θα σας πουν και πέντε δέκα ψεματάκια και θα πάνε να τις παραμυθιάσουν. Και θα τα πιστέψουν όλα. Ότι τα παραφινόλουτρα (που από διάφανα έχουν γίνει πράσινα από τις πολλές χρήσει&sigmaf πρέπει να είναι σκουρόχρωμα γιατί έχουν εκχυλίσματα φυκιών. Ότι σε δέκα μέρες χάνονται 30 κιλά (λίγο ακριβούτσικο αλλά αξίζε&iota αλλά φταίνε αυτές που το παράχεσαν με τις τσίχλες.

Η ευπιστία ποτέ δεν με πείραξε (αντιθέτως μου γέμισε την τσέπη που΄χα και αφραγκιέ&sigmaf αλλά με ενοχλεί πολύ η βλακεία . Σε κρίσεις συνείδησης οι μέντορες επέμεναν «πάρτης τα, θα πάει ούτως ή άλλως και θα τα δώσει αλλού» και ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ. Αλλά δεν ήμουν εγώ έτσι. Το χιούμορ γρήγορα τελείωσε και όπως καταλάβατε, βαρέθηκα πάλι. Αλλά μου ΄χουν μείνει μικρά μικρά περιστατικά που ακόμα ψοφάω στα γέλια.

Εν καιρώ φίλοι μου…(βαριέμαι).

ΝΑΙ, ΕΙΜΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΡΙΑ…ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ

Απ΄το μαγαζάκι μου παρατηρώ τους πάντες. Ανέκαθεν ήμουν κουτσομπόλα αλλά με άποψη. Στις 15 ώρες που είμαι εδώ μέσα καθημερινά έχω πολλά να σας πω. Το Δημοτικό απέναντί μου, είναι θησαυρός πληροφοριών. Στην φτωχογειτονιά που είμαι έχω να κάνω με όλες τις φυλές. Τα αγαπημένα μου είναι τα Αρμενάκια. ΤΑ μαγκάκια. Anyway, όταν πρωτοήρθα με πλησίασαν συνομωτικά σχεδόν όλοι οι ευηπόληπτοι γείτονες (Έλληνες) να με προειδοποιήσουν. Γιατί με είχαν συμπαθήσει (καλή είμαι). «Πρόσεχε τα φέσια», «Οι Αλβανοί θα σε φεσώσουν», «όλα τα μαγαζιά τραβάνε τα μαλλιά τους» και άλλα χαρούμενα. Μου είπαν και συγκεκριμένες οικογένειες να προσέχω. Ειδικά τους Πακιστανούς. (Α ρε τα Πακιστανάκια με τις μπύρες τους, οι καλύτεροι πελάτες)

Το τί φέσι έφαγα από τους Έλληνες, δεν λέγεται. Οι δε Αλβανοί, κύριοι.Οι Αρμένιοι μου αφήνουν πάντα και tipsάκι γιατί είμαι καινούργιο μαγαζί και θέλουν να πάω καλά. Αλλά η ένστασή μου κύριοι είναι τα παιδάκια του Δημοτικού. Όταν όλα τα Ελληνάκια αλωνίζουν, πειράζουν και γενικώς μου πηδάνε το μαγαζί, τα άλλα, τα ξένα ντε, φοβούνται ακόμη και να μου μιλήσουν.Μου δείχνουν τα χέρια τους πριν φύγουν από το μαγαζί γιατί ξέρουν την στάμπα που έχουν ήδη φάει και παλεύουν να κερδίσουν αξιοπρέπεια.

Για μένα είναι δύο φορές πιο αξιοπρεπής αυτός που το κέρδισε και όχι αυτός που απλά το ισχυρίζεται.