ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΡΑΤΑ

Το αδελφάκι μου είναι φανταράκι.Μετά από πέντε χρόνια στην Αγγλία και Master στα δίκτυα, έφτασε η ώρα του να κάνει το χρέος του ως προς την πατρίδα. Πάνω που άρχιζα και θαύμαζα αυτό το υπέροχο αγοράκι, μου ΄φυγε για τα ξένα και τώρα πάνω που έλεγα δεν μπορεί, θα γνωριστούμε, έφυγε πάλι. Την σιχαινόταν την Αγγλία και πιό πολύ το σύστημα (αν δεν είσαι ΑΓΓΛΟΣ δεν έχει βαθμό) και μας ερχόταν τις γιορτές αδύνατος σαν καλαμάκι. Από όλη την παρέα πέντε φίλων, είναι ο μόνος που τελείωσε πρώτος και ο μόνος που επέστρεψε Ελλάδα για στρατό.

Ενθουσιασμένος όταν πρωτοπήγε στον στρατό, με όλες τις ανέσεις του (θερμοσίφωνο, προσωπικό ερμάρι που κλειδώνει, τσάμπα internet στο κψμ, γαμάτες παρέες , ελληνικό φαγητό). Τον ρωτούσα συνεχώς στο τηλέφωνο «στρατός ή Αγγλία μικρό; » και η απάντηση πάντα η ίδια « Στρατός ρε, γάμησέ τους τους μαλάκες τους Άγγλους, μου ήπιανε το αίμα». Και ήρθε η μετάθεση. Λήμνος. Η ΜΑΥΡΙΛΑ. Και είναι πάλι σαν καλαμάκι. Και κάνει σκοπιές ατελείωτες. Και δεν έχουν νερό τις τελευταίες πέντε μέρες. Και προτιμά πλέον την Αγγλία. Το μόνο καλό απ΄ότι λέει είναι ότι δεν έχει γκόμενα. «Φαντάζεσαι να ήμουν και κερατάς ; »

Σκέφτεται πολύ σοβαρά να φύγει για Τόκυο, είναι πολλά τα λεφτά και ξενέρωσε με την Ελλάδα. Δεν έχω επιχειρήματα να τον πείσω να μείνει. Ίσως να μην τον γνωρίσω ποτέ.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΨΙΛΙΚΑΤΖΙΚΗΣ

Η ψιλικατζού, σαφώς είμαι εγώ. Και τα μαθήματα, επίσης από εμένα. Και εξηγούμαι. Θέλετε να τους κουφάνετε όλους; Απλή λογική. Βρείτε ένα σημείο όπου θα υπάρχουν πάνω από πέντε ψιλικατζίδικα σε ακτίνα το πολύ 20 μέτρων. Πηγαίνετε ακριβώς στην μέση και ξεκινήστε την επιχείρησή σας.

Αλλά ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ. Τελείως ανορθόδοξα. Να είστε ευγενικοί. Να εμπιστεύεστε και να μην είστε ρατσιστές. Να μην κάνετε αγιασμό και να μην απογοητεύεστε από σχόλια του τύπου « Πού πα ρε;».

Σημαντική διαφορά, παίζει η πολιτική του λαδώματος. ΜΗΝ ΛΑΔΩΣΕΤΕ. Για πρώτη φορά αντισταθείτε στον πειρασμό. Σε κάθε άρνηση, στέλνετε επιστολές σε Υπουργεία, Προισταμένους Υπηρεσιών, τονίζοντας το νόμιμο του αιτήματός σας. Φερθείτε στον κάθε μαλάκα Δημοσιοθεσίτη σαν να έχετε πίσω σας τον Πρωθυπουργό και κουνήστε στην μούρη του τις επιστολές σας (στους άνωθεν). Γραφειοκρατία γουστάρουνε; Θα την έχουνε.

Η συνταγή μου περιλαμβάνει και πολύ γέλιο. ΚΑΤΟΥΡΗΜΑ για την ακρίβεια. Ειδικά την ημέρα που θα πέσουν τα άσπρα χαρτιά από το τζάμι και οι ανταγωνιστές πάρουν γραμμή τί έγινε. Ειδικά όταν καταλάβουν ότι τους κάνατε τον πελάτη και σας φέρθηκαν σαν κρετίνοι. Χαμηλώστε κι εξωφρενικά τις τιμές, η κατανάλωση είναι το κλειδί. Επικεντρωθείτε στα πιτσιρίκια, λίγος χαβαλές σε τόσες ώρες δουλειάς είναι πολύτιμος.

Και όταν όλα αυτά έχουν γίνει, μπορείτε κι εσείς να γίνετε μέλος της «γειτονιάς» με τον τρόπο που την ξέραμε μικροί. Με τα κουτσομπολιά και τις ίντριγκες. Και με μία επιχείρηση που δεν θα υπάρχει.

( Σε απάντηση μίας ακόμα «καρφωτής» από τους αγαπητούς συναδέλφους μο&upsilon

Υ.Γ. Φιλενάδα να σου ζήσει.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΓΚΟΜΕΝΙΑΚΟΥ

Ρε κορίτσια, πάρτε το χαμπάρι, ο ρόλος του άντρα στην ζωή μας, πρέπει να είναι ΜΟΝΟ αυτός του συντρόφου. Πολύ απλά το φιλαράκι μας. Που δεν είναι οχτρός, που δεν είναι αντίζηλος, που δεν είναι ανώτερος ή κατώτερος.

Το να αλληλοταλαιπωρούμαστε, απλά δεν πρέπει να παίζει. Και δεν πρέπει να το παιδεύουμε πολύ. Αν κάτσει έκατσε. Αν δεν κάτσει η μαγική λέξη είναι ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. Ναι, υπάρχουν και μαλάκες. Που δεν εννοούν ότι είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι και όταν ξυπνάμε το πρωί και όταν σενιαριζόμαστε για έξοδο.Που δεν εννοούν ότι και οι ανυκοκύρευτες κάνουν για «σπίτι», ότι και οι χοντρές έχουν καρδιά (και μάλιστα μεγάλη, ανάλογη του βάρους τους). Αλλά είπαμε, είναι μαλάκες.

Βαρέθηκα να βλέπω τόση δυστυχία γύρω μου. Και μάλιστα σε νέα ζευγάρια. Το να «δέσουμε» έναν άντρα είναι ότι πιο εύκολο. Ίσως και να τον κρατήσουμε. Το να ευτυχίσουμε είναι το ζουμί. Και ίσως είμαι η μόνη που χαίρομαι όταν ακούω για διαζύγια. Μία χαμένη υπόθεση πρέπει να φεύγει μακριά και να κοιτάμε μπροστά. Και αν υπάρχουν και παιδιά καλύτερα το τραύμα να κλείσει εκεί και να μην καταντήσει χρόνιο.

Υ.Γ. Άσχετο. Και πάνω που όλα είναι μαύρα, κάτι γίνεται και τσαφ ένα μικρό φωτάκι στο τούνελ. Όχι τίποτε ιδιαίτερο, αλλά και ένα μικρό αστράκι μπορεί να κάνει την διαφορά. Και υπό αυτό το πρίσμα όλα αλλάζουν. Το μαγαζάκι μου πιό φωτεινό, οι πελάτες πιό χαμογελαστοί, η ζωή μου πιό χαρούμενη. Και φουλάρω στα όνειρα και ίσως τίποτε να μην αλλάξει αλλά το ηλίθιο χαρούμενο ύφος μου, μου αρέσει. Αυτοντοπαρίστηκα για άλλη μια φορά. Αγάπη μου, καλή μας επιτυχία.

ΣΥΝΤΑΞΗ- ΟΝΕΙΡΟ ΖΩΗΣ

Τί είναι αυτό το κακό ρε ΄σεις με τους συνταξιούχους; Δούλευαν όλη τους τη ζωή για να φτάσουν (όσοι τα κατάφερα&nu σε αυτήν την ηλικία και να πεθάνουν πριν την ώρα τους ;

Δε λέω, οι συντάξεις είναι της πείνας αλλά τα καλύτερα πράγματα στην ζωή μας δεν χρειάζονται λεφτά (ή τουλάχιστον πολλά λεφτά). Συναναστρέφομαι μαζί τους καθημερινά (είμαι τριγυρισμένη από τα παραδοσιακά καφενεί&alpha και ψυχοπλακώνομαι.

Ξεκινούν την ημέρα τους από τις 6π.μ. στο ΙΚΑ και στάνταρ μετά καπάκι καφενείο μέχρι τις 2μ.μ. Και μετά ύπνος. Και μετά πάλι καφενείο (που εξυπηρετεί και ανάγκες εστιατορίου-ουζερί-μπαρ-καφετέριας).Και μετά πάλι ύπνος. Και ξανά τα ίδια. Τα ενδιαφέροντά τους, πολιτική, ποδόσφαιρο, άντε και κάνα καινούργιο θανατόχαρτο στην κολώνα της γωνίας.

Ρε ΄σεις έχετε φανταστεί την γενιά μας συνταξιούχους πώς θα ΄μαστε ; Εγώ το΄χω πει. Εάν (που δεν το βλέπ&omega κατορθώσω να πάρω σύνταξη, θέλω μόνο ένα δωματιάκι με τα βιβλία μου, τον υπολογιστή μου, μιά καλή συνδεσούλα και τον γέρο μου.Α ναι, και τα cdάκια μου.

Γαμάτο; ΓΑΜΑΤΟ.

UNTITLED

Χειμώνας 1978, Δυτικό Βερολίνο, Γερμανία. Τα πάντα χιονισμένα και εγώ τότε, πεντάχρονο πιτσιρίκι σε μία ξένη χώρα. Μεγάλωσα μαζί με τα τρία μου αδέλφια στην Ελλάδα με την γιαγιά και τον παππού αλλά κάποια διαστήματα κάποιος από τους τρεις μας είχε την πολυτέλεια να δει από κοντά την μαμά και τον μπαμπά. Δίπλα στο σπίτι μία παγωμένη λίμνη που το χειμώνα γίνεται παγοδρόμιο. Σκίουροι παντού και σπιτάκια έξω από την πολυκατοικία με τροφή για τα περαστικά ελάφια. Αλλόκοτες εικόνες.

Οι επισκέψεις μου στην Γερμανία ήταν ότι πιο γλυκό μπορώ να θυμηθώ (ίσως να φταίει και η βροχή). «Μαμά πότε θα φτιάξει η τηλεόραση ; » Δεν μπορούσε κανείς να με πείσει ότι το ίδιο μαύρο κουτί που είχα στην Ελλάδα δεν χάλασε απλά μιλούσαν Γερμανικά. Δούλευαν ασταμάτητα. Ο πατέρας μου νυχτερινή βάρδια και η μητέρα μου πρωινή. Στο ρεπό τους πηγαίναμε βόλτα στα πολυκαταστήματα. Η ενοχή τους , (που ακόμα και μέχρι τώρα τους βασανίζε&iota με γέμιζε με δώρα.

Υπήρχαν πολυκαταστήματα, πέντε ολόκληροι όροφοι με γλυκά και καραμέλες. Έδιναν στα πιτσιρίκια ένα μίνι καρότσι σούπερ μάρκετ και το γέμιζαν με ότι ήθελαν. Ένοιωθα πλούσια, είχα δικά μου όλα τα καραμελομμύρια του κόσμου. Και στην συνέχεια, τα πολυκαταστήματα με τα παιχνίδια. Η συλλογή μου με τους δεινοσαύρους καταστράφηκε από τον αδελφό μου αλλά τα παζλ τα έχω ακόμη. Ατέλειωτες ώρες να προσπαθώ να τα τελειώσω, τα κόκκινα μάτια του πατέρα μου να κλείνουν, αλλά εκείνος εκεί, να καταφέρει έστω και για λίγα λεπτά ακόμη να νιώσει πατέρας. Γιατί πάλι σε λίγο θα΄φευγα.

Τα παιδάκια της ηλικίας μου, τελείως διαφορετικά. Παρέες παρέες έστρωναν κουβέρτες στο πεζοδρόμιο και πούλαγαν τα παιχνίδια και τα κόμικς τους. Δεν ταιριάζαμε. Δεν καταλάβαινα την γλώσσα τους ούτε την νοοτροπία τους. Γιατί να πουλήσω τα παιχνίδια μου; Την τελευταία φορά που προσπάθησα να παίξω μαζί τους έφαγα απίστευτο ξύλο. Μες στα κλάματα προσπαθούσα να εξηγήσω στην μητέρα μου τί είχε συμβεί. Απλά είχα αφήσει το ομαδικό παιχνίδι στην μέση για να πάω τουαλέτα.Έτσι απλά. Χωρίς καμμία εξήγηση και παρεξηγήθηκαν. Βγήκα στο παράθυρο και τους φώναξα σαν τρελλή την μοναδική φράση που θυμάμαι ακόμη ΙΧ ΜΕΧΤΕ ΤΟΥΑΛΕΤΕ ΚΕ, ρε βλάκες, ΝΙΞ ΦΟΣΤΕΝ ΙΧ ΜΠΙΝ ΓΚΡΙΧΕΛΑΝΤ και η μαμά μου από μέσα να φωνάζει ΟΧΙ ΓΚΡΙΧΕΛΑΝΤ, ΙΧ ΜΠΙΝ ΓΚΡΙΧ.Ναι ρε βλάκες, καλά λέει η μάνα μου ΙΧ ΜΠΙΝ ΓΚΡΙΧ. Δεν με ξανάπαιξαν. Την έβγαζα με τις κασέτες του καραγκιόζη στο κασετόφωνο του μπαμπά. Τα άλλα Ελληνάκια έμεναν πολύ μακριά και τα Γερμανάκια όπου με έβρισκαν με έδερναν. Την σιχάθηκα την Γερμανία και ταυτόχρονα την αγάπησα όσο τίποτε άλλο.

Έξω από το μαγαζί μου ο Άρης με τον Παναγιώτη βρίζουν τον Κλάιντι. Θέλω να βγώ να τους φωνάξω νιξ φοστέν, ιχ μέχτε τουαλέτε κε, μπας και καταλάβουν.

…ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ

Είχαμε φοβερά γεγονότα σήμερα. Ήρθε για πρώτη φορά ο Δήμαρχος στο μαγαζί μου.Και η πρώτη του κουβέντα , του Αρχιμαλάκα : Άδεια για εφημερίδες έχετε ; Όχι βρε πανηλίθιε. Η Ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα είναι κατοχυρωμένη συνταγματικά εδώ και χρόνια.

Γούρλωσε τα μάτια. ΔΕΝ ΤΟ ΗΞΕΡΕ. Πήγε και είπε το ποιηματάκι όπως ακριβώς το άκουσε και με άφησαν ήσυχη (…της αριστεράς και της προόδου βλάκα). Τα ‘χω καρακαταπάρει!!!

ΒΕΡΓΗΣ ΡΕ, ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΒΕΡΓΗΣ.

ΚΕΣΑΤΙΑ

Ωραία η βροχούλα. Πιό ωραία η καταιγίδα. Γλιτώνω και λίγο από το ασταμάτητο σήκω-κάτσε μέχρι τις 11 το βράδι. Ευκαιρία για κωλοβάρεμα. Και διαβάζω όλα τα περιοδικά της ημέρας (και σταματήστε να βάζετε νάυλον. Ξέρουμε και την μέθοδο του αναπτήρα). Αδιάφορα. Καλά κάνετε και βάζετε νάυλον. Προσπάθησα να διαβάσω τα περιοδικά που πουλάω πιό πολύ μπας και περάσει η ώρα.

Διαπίστωση : σιχαίνομαι τα περιοδικά. Το τριάντα και κάτι δεν παίζει για τα περιοδικά παρά μόνο όταν πρόκειται για αντιρυτιδικές κρέμες.

Όχι δεν μου αρέσει η φετινή μόδα αν ένα φόρεμα κάνει 850 ευρώ.

<>Όχι δεν θα διαβάσω Dan Brown ούτε Μάγγισες της Σμύρνης.

<> <>Όχι δεν ταιριάζω με Δίδυμο εκτός αν ωροσκόπος του είναι καργιόλης.

<><>Πάω να παίξω bobo.

ΔΙΑΠΛΑΣΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΩΝ

Τα πελατάκια μου είναι πονηρά. Μόλις πάρω τα μάτια μου από πάνω τους χαιδεύουν κρυφά τα βυζιά στο MAXIM και νομίζουν ότι δεν βλέπω. Και ξεθαρρεύουν και ανοίγουν το CIAO στις τελευταίες σελίδες και χαιδεύουν ότι βρούνε.

Πέντε – έξι μπόμπιρες από έξι έως εννιά χρονών που ΄πιασαν το νόημα νωρίς. Και γελάνε ασταμάτητα. Οι μικρότεροι δεν πολυενδιαφέρονται για το θέαμα αλλά γουστάρουν την συνομωσία.

Αλλά χθες με τον άντρα μου τους αιφνιδιάσαμε.Κλείσαμε την πόρτα και τους φυλακίσαμε μέσα. Και ενώ περίμεναν την επίπληξη, τους την κάναμε : «μάγκες με το τρία όποιος μας βρει πρώτος κώλο έχει παγωτό». Έφαγαν όλοι παγωτό. Χαίρομαι που βάλαμε κι εμείς ένα λιθαράκι στην σεξουαλική διαπαιδαγώγησή τους. Τους δώσαμε το μήνυμα κώλος = παγωτό.

Σήμερα πριν το σχολείο όλοι με τις μαμάδες τους με κοιτούσαν κι εμένα συνομωτικά. Γουστάρω κάργα.

ΤΑ ΝΕΑ ΜΟΥ

Ήταν ένα δύσκολο πρωινό σήμε