Δημόσια διαβούλευση της ΕΕ που θα συμβάλει στον καθορισμό των πρακτικών διατυπώσεων για την πρωτοβουλία των πολιτών που προβλέπεται στη συνθήκη της Λισαβόνας.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Οκτωβρίου 27, 2009
You may have found the “positive energy” you were looking for in Greece, (especially the very positive energy on greek checks), but have also in mind that losers who claim to practice real magic and telepathy in a country with brains stuck in 70s, no Internet and a gazillion of priests, is a very very dangerous thing.
Assuming that if you could really read people's minds you'd be on a plane, I'd suggest you ask what eventually happened to missionaries trying to convert primitive tribes. Exactly.
When our priest Anthimos finds out what you claim to do, you 'll be in trouble mister. He won't let you go unless he makes clear that our God can shove your spoon where the sun don't shine and then bend it.
p.s. τα ληγμένα τελειώνουν με ταχύτητες φωτός διζ ντέηζ.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Οκτωβρίου 22, 2009
Ο Ψωμιάδης θεωρεί πως με την υποψηφιότητά του χτυπά γροθιά στο κατεστημένο. Ο Αυτιάς ισχυρίζεται ότι έκανε χιούμορ όταν συνομιλούσε τρεις μέρες με το ίδιο βίντεο στην εκπομπή του. Η Καγιά, θεωρεί ότι “οι όμορφες είναι ευλογημένες διότι δεν χρειάζεται να σπουδάσουν για να βγάλουν χρήματα”. Η χθεσινή πρωταγωνίστρια του ριάλιτι “για λογαριασμό σου” λίγο μόλις μετά τη διαπίστωση ότι οφείλει 220 χιλιάδες ευρώ και έχοντας πια σίγουρο πως θα πάρουν το σπίτι της κόρης της που υποθήκευσε για το μαγαζί της, δηλώνει “τελικά θα ξανανοίξω τον φούρνο και θα παλέψω για το όνειρό μου”. Ο Καρπετόπουλος δημοσιεύει επιστολή αναγνώστη με τίτλο “λίγη τσίπα” όπου σε ποδοσφαρικό αγώνα, κάποιος ζήτησε από τους ανάπηρους φιλάθλους σε καροτσάκια να μετακινηθούν προς την άλλη πλευρά του γηπέδου για να μην φαίνεται το θέαμά τους στην κάμερα της τηλεόρασης.
Ούτε που ξέρω ποιον να ψηφίσω στα καλλιστεία καραγκιοζοσύνης που συνεχίζουν να τρέχουν ακάθεκτα όσο κι αν η απόσταση από τα πράγματα μου έδωσε για λίγο την ψευδαίσθηση της ηρεμίας. Η διανόηση ψόφησε.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Οκτωβρίου 5, 2009
Ακούω φουριασμένη χθες και σήμερα στα κανάλια όλους μα όλους τους κωλοδεξιούς που κλαίγονται για τα μεγάλα λάθη που έκανε η παράταξή τους, για την προκλητική στάση στελεχών τους, για σκάνδαλα, λάθος αντιδράσεις και κακή διακυβέρνηση και μου 'ρχεται να τους γραπώσω από το λαιμό μέσα από την οθόνη.
Δεν είναι δυνατόν μέσα στη μούρη μας ρε παλιολαμόγια μέχρι χθες να μας παπαριάζατε ότι κάνατε το καλύτερο, ότι έχετε πρόγραμμα, ότι πασχίζετε για την πατρίδα πάνω απ΄όλα, να ικετεύετε για την ψήφο μας, να θάβετε κάθε πολιτικό άλλης παράταξης τόσο πειστικά και τώρα να μου βγαίνετε και να κράζετε το ίδιο σας το κόμμα και τους συναδέλφους σας για αίσχη που ξέρατε και δεν μας λέγατε!
Ποιό “καλό της πατρίδας” και ποια “υπεύθυνη πολιτική” και ποιά “τίμια στάση” και κουραφέξαλα; Πώς τολμάνε όλοι αυτοί οι γαμωπολιτικοί να μας κοροϊδεύουν μπροστά στις οθόνες μας, μπροστά στα μάτια μας από την μία μέρα στην άλλη;
Δε λυπάμαι καθόλου για τη μούτζα που φάγατε, ούτε για τις παραιτήσεις, ούτε κι αν εξαφανιστείτε μια για πάντα από την Ελλάδα παλιοψευταράδες.
Άει στο διάολο και πάρα πέρα!
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Οκτωβρίου 2, 2009
...δυο συντάξεις χρόνια ολόκληρα, που δεν θα ξεπερνούν τα 1300 ευρώ στο σύνολο κι ας αφορούν ασταμάτητη εργασία δύο ανθρώπων τουλάχιστον πενήντα χρόνων, ο καθένας.
...δωρεάν φάρμακα και διαθέσιμες θεραπείες που επιδίδεσαι σε κανονικό σαφάρι για να εντοπίσεις και επιβαρύνεσαι ιδιωτικά παρόλο που οι κρατήσεις του ΙΚΑ είναι υπέραρκετές για την κάλυψή τους.
...δουλειές που χάνεις με την πρόφαση της κρίσης και που με την ίδια πρόφαση ένα χρόνο τώρα προσφέρονται στα μισά λεφτά.
...μια νέα γενιά που να αξίζει τον κόπο χωρίς να κατακρεουργείται η λογική και η κρίση της από σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα και βαριεστημένους αλλά αλαζόνες παιδαγωγούς.
...έναν λαό που να σταματήσει να άγεται από λογικές σταρ σύστεμ, αναδεικνύοντας σε κάθε τομέα της ζωής σου όποιον πληροί τα συγκεκριμένα αλλά παντελώς βλακώδη κριτήρια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λογική, την ψυχική υγεία, την αισθητική και το μέλλον σου.
...έναν πολιτικό κόσμο που να νιώσει βαθιά ντροπή συνειδητοποιώντας ότι το περίφημο “έργο” του, αφορά αποκλειστικά στην εμφάνιση, τα λόγια, τον κοινωνικά αποδεκτό του βίο και τις ολοένα και τολμηρότερες αλλά βλακωδώς παράλογες ιδέες του, που ονομάζει αυτάρεσκα “καινοτομίες”, για να κερδίσει εντυπώσεις που έχουν ήδη κερδηθεί με μια καλογυαλισμένη σύζυγο, έναν παιδαριώδη λαϊκισμό και δύο χειρονομίες δήθεν πυγμής που στον πραγματικό κόσμο θα τον έστελναν στο νοσοκομείο.
...ένα χθες, που να έχεις την ωριμότητα να μην αντιμετωπίζεις απαραίτητα ως ιερό.
Περιμένοντας όλα αυτά, συνεχίζω πεισματικά να παίζω με τις πινέζες μου σε έναν δικό μου κόσμο γεμάτο χρώματα που ηλιθιωδώς ακόμα πιστεύω πως δε μπορεί, κάποτε, κάποιος θα τον χαρεί.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Σεπτεμβρίου 27, 2009
Κάποτε ένα δεκαεξάχρονο κοριτσάκι που γνώρισα μέσω του kounia.org και που οι γονείς της είναι από την Κένυα, μου έλεγε πόσο ντρέπεται κάθε φορά που βγαίνει με συμμαθητές της και την σταματούν αστυνομικοί για χαρτιά. Και ειδικά για εκείνη τη φορά που την πήγαν στο τμήμα να την απελάσουν για Κένυα. Έκλαιγε για ώρες από το φόβο της γιατί δεν είχε ξαναπάει στην Κένυα, δεν ήξερε κανέναν εκεί, ούτε καν τη γλώσσα. Θυμάμαι επίσης, πως ήθελε σε λίγα χρόνια να σπουδάσει στο εξωτερικό αλλά δεν μπορούσε να βγάλει χαρτιά και διαβατήριο. Φέτος, τα πράγματα αλλάζουν λένε.
Πραγματικά είμαι τρομερά περίεργη να δω πώς στο διάολο θα γίνεται μάθημα στην Α' Γυμνασίου από 'δω και πέρα. Δίνει λέει το κράτος ένα κουπόνι σε κάθε υποψήφιο μαθητή με το οποίο θα μπορεί να παραλάβει ένα δωρεάν laptop. Όλοι οι μαθητές θα έχουν από ένα τέτοιο που θα χρησιμοποιούν στην τάξη.
Επαναλαμβάνω, όλοι οι μαθητές. Ε, καλά μην το πάρετε κι εσείς τοις μετρητοίς, στην Ελλάδα ζούμε. Μερικά από τα παιδιά μπορεί να είναι μαθητές αλλά δεν είναι Έλληνες μαθητές για να το δικαιούνται.
Επαναλαμβάνω, δεν είναι Έλληνες μαθητές. Ομοίως, μην το πάρετε κι αυτό τοις μετρητοίς. Διότι μπορεί να γεννήθηκαν στην Ελλάδα, να μιλούν ελληνικά, να γνωρίζουν μόνο αυτόν τον τόπο, αλλά οι γονείς τους δεν είναι Έλληνες. Άρα;
Άρα κάποια από τα παιδιά της Α' Γυμνασίου θα κάθονται στην τάξη κοιτώντας τους Αληθινούς Έλληνες Μαθητές να παίζουν με τα ολοκαίνουργια δωρεάν laptop, που θα τους υπενθυμίζουν κάθε στιγμή και για όλη την υπόλοιπη (σχολική) ζωή τους, το τόσο πολύ αληθινό “δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ”.
Και δε θα θέλουν να γίνουν, μη γελιόμαστε.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Σεπτεμβρίου 24, 2009
Δίπλα στη δουλειά μου έχει ένα χωράφι αμπέλια. Σήμερα είχαν τρύγο. Αληθινό όμως, όχι από εκείνους τους γιαλαντζί τρύγους που κάναμε παλιά στις αυλές μας, άμα είχαμε κάνα ψωράμπελο και φύτρωνε καμιά ρόγα στο τόσο και παραφυλάγαμε μη μας τη φάει κάνας πειναλέος σπουργίτης, για να την κόψουμε ντε και καλά στην εποχή της και να διαπιστώσουμε μετά, ότι η γεύση της έφερνε σε βραστό κοτόπουλο με κουκούτσια.
Ο τρύγος αυτός, είχε καμιά δεκαριά εργάτες με τα μπογαλάκια τους, πατσαβουράκια δεμένα κόμπο με κολατσιό και τα στρογγυλά μεγάλα παγούρια από φελιζόλ στημένα στη σειρά, απ΄ αυτά που κουβαλάγαμε παλιά στις εκδρομές. Ήταν πολύ περίεργο. Λίγα βήματα πιο πέρα ήταν η μεγάλη πόρτα για το γραφείο και αυτοί, έχοντας ήδη δουλέψει απ΄το ξημέρωμα, ετοιμάζονταν για πικ νικ δίπλα στο φορτηγάκι με την εντυπωσιακή σοδειά. Καμιά τριανταριά τελάρα τίγκα στα τσαμπιά. Στο τσακ ήμουν να στριφογυρίσω την τσάντα στον αέρα, να την σαβουρντίσω στο κεφάλι οποιανού πέρναγε και να πάω να βουτήξω στ' αμπέλια, να λερωθώ όσο θέλω και μετά να πάω να κάτσω στην κουρελού. Δεν θα το κούναγα ρούπι μέχρι να τους φάω όλα τα ψωμοτύρια και να τους αδειάσω τα παγούρια με τα παγωμένα νερά. Μέχρι και τα αστεία τσεμπέρια με τον κόμπο πίσω θα φόραγα στο κεφάλι άμα μ' άφηναν για μια μέρα να γουρουνιάσω στο χωράφι τους.
Μετά από λίγο, άρχισε βρόχα. Μέσα από το τζάμι στο γαμιστερό γραφειάκι μου, μια κοίταγα το χωράφι και μια τα άσπρα νύχια μου. Ρε μια μανία που μ΄έπιασε. Ήθελα να πάω να τα χώσω μέσα στις λάσπες μέχρι να γίνουν κατάμαυρα και χαρούμενα πάλι. Μετά ήρθε ένα brief, τρία mail, ένα conference και κάτι άλλα με δύσκολες λέξεις και μετά άρχισε ο πανικός. Όταν έφτασα το απόγευμα στ' αμάξι τα αμπέλια δεν είχαν άλλα σταφύλια. Με έπιασαν τα νεύρα μου. Ούτε κλαράκι δε θα 'σπαγα άμα τα μάζευα εγώ. Άσε που δε θ' άφηνα ρόγα για ρόγα. Θα έκοβα τα τσαμπιά, θα τα καθάριζα προσεκτικά, ίσως να τα γυάλιζα και λιγάκι και μετά θα τα έστρωνα όμορφα στα τελάρα με ρυζόχαρτο ανάμεσα στην κάθε στρώση όπως έμαθα όταν ήμουν πωλήτρια να βάζω στα ακριβά κουστούμια για να φαίνονται πιο ακριβά.
Μέχρι να φτάσω σπίτι είχα στήσει μια θεαματικότατη σταφυλοέκθεση με προβολείς, φωτεινές πινακίδες και σταφυλοζογκλέρ με ρόγες. Είχα συντάξει την ομιλία έναρξης, είχα πλέξει την κορδέλα εγκαινίων από αμπελόφυλλα και έψαχνα όνομα για το μεγάλο γεγονός του Τρύγου Του Χωράφιου Δίπλα Στο Γραφείο Μου, όταν ένας μαλάκας ταξιτζής άρχισε τις κόρνες γιατί δεν πήρα χαμπάρι το φανάρι που άναψε πράσινο. Κι όλα αυτά γιατί δε με πήρανε εργάτρια στον τρύγο. Ευτυχώς αύριο είναι Παρασκευή. Το σουκου θα τη βγάλω με τα γλαστράκια μου και μάλιστα χωρίς γάντια να ξεχαρμανιάσω.
Τώρα που βρήκα και φάρμακο για τις κάμπιες, τις μελίγκρες και τ' άλλα τα μαλακισμένα μαμούνια που μου κάτσιασαν το νυχτολούλουδο θα τους αλλάξω τον αδόξαστο. Σατανικό φάρμακο. Κι αυτουνού του έβγαλα όνομα. Ινδιάνικο. Το ονόμασα “κάτι να βρωμάει, κάτι να γλιστράει, κάτι να ψοφάει”.
Φάτε τη σκόνη μου τώρα ακατάδεκτοι τρυγητές με τα αστεία τσεμπεράκια σας, τα δροσερά παγουράκια σας και τα δεμένα σπιτικά φαγάκια σας που έχετε το θράσος να μας τα κουνάτε επιδεικτικά όταν εμείς οι άχρωμοι, κουρασμένοι, πλαδαροί άνθρωποι πάμε σ' αυτό που λέμε δουλειά.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Σεπτεμβρίου 22, 2009
Χρειάστηκε να διαβάσω αυτές τις μέρες για τις χειριστικές προσωπικότητες και ήταν αδύνατο να μην τις συνδέσω με τα debate. Τώρα καταλαβαίνω ότι το Απόλυτο Τίποτα που μου άφησαν, δεν ήταν και τόσο Τίποτα για αρκετούς ανθρώπους. Βρίσκονται εκεί και λένε αυτά που λένε κυρίως γιατί ακολουθούν πεπατημένες που δουλεύουν. Ξανάνοιξα μια πρόχειρη σελίδα και ξαναδιάβασα τα χαρακτηριστικά της χειριστικής προσωπικότητας. Bingo! Μεταφράζω εντελώς πρόχειρα και επιγραμματικά. Ρίξτε μια ματιά και βρείτε την εικόνα:
Άρνηση
Ποτέ ο χειριστικός δεν θα παραδεχτεί ότι έχει κάνει κάτι κακό.
Επιλεκτικό ενδιαφέρον
Ο χειριστικός κάνει ότι δεν ακούει, δεν απολογείται, δεν ενδιαφέρεται και δεν συμμετέχει σε θέματα που δεν προωθούν την ατζέντα του.
Εκλογίκευση
Πάντα για να καταφέρει τους σκοπούς του, ο χειριστικός θα προσπαθήσει να εκλογικεύσει τις πράξεις του με πλήθος επιχειρημάτων που φαινομενικά είναι λογικά.
Αντιπερισπασμός
Όταν δεν του αρέσει το αντικείμενο, είναι εξαιρετικά επιδέξιος στους ελιγμούς για να αλλάξει το θέμα και θα το κάνει αυτό, όσες φορές χρειαστεί, με μεγάλη επιμονή καθιστώντας αδύνατη μια καθαρή απάντηση.
Ψέμα
Ακόμα κι αν αποδεδειγμένα κάποιος φέρει αντιμέτωπο έναν χειριστικό με κάποιο ψέμα του, δεν θα το παραδεχτεί. Αντιθέτως, είναι ικανός να λέει όσα επιπλέον ψέματα χρειάζεται για να πετυχαίνει τους σκοπούς του και μάλιστα χωρίς ίχνος ενοχής.
Εκφοβισμός
Σπάνια ο χειριστικός θα επιδείξει επιθετική συμπεριφορά. Θα προτιμήσει το φόβο, τις ενοχές και την πλάγια επίθεση για να επιτύχει υποταγή.
Μετάθεση ενοχών
Ο χειριστικός ξέρει πολύ καλά πώς, εκμεταλλευόμενος το συναίσθημα και τις ενοχές, να κρατά πάντα τα θύματά του φοβισμένα, με αγωνία και αμφιβολία για τις ικανότητες και την αυτοπεποίθησή τους.
Ντρόπιασμα
Υπόγειος σαρκασμός, υποτίμηση και ευγενικές υποδείξεις είναι τα κύρια όπλα του για να κάνει τα υποψήφια θύματά του να νιώθουν διαρκώς ντροπή και εν τέλει ευάλωτα.
Ρόλος του Θύματος
Ο χειριστικός πολύ συχνά παίζει το αθώο θύμα, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια και επιστρατεύοντας κάθε συναίσθημα για να κερδίσει την συμπαράσταση των άλλων.
Ψευδής Άμυνα
Φαίνεται στους τρίτους ότι η συμπεριφορά του χειριστικού είναι μία εύλογη και δικαιολογημένη άμυνα στις συμπεριφορές άλλων. Έτσι, ο χειριστικός κερδίζει εύκολα τη συμπαράστασή τους.
Ρόλος Του Υπηρέτη
Ο χειριστικός προσπαθεί συχνά να φαίνεται σκληρά εργαζόμενος για την ευημερία των θυμάτων του, κάνει ότι ενδιαφέρεται και δε χάνει ευκαιρία να χρησιμοποιεί και να υπενθυμίζει αυτήν την εικόνα για να πετύχει τους σκοπούς του.
Αποπλάνηση
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του χειριστικού, είναι η γοητευτική του προσωπικότητα η οποία μαγνητίζει τα θύματα. Φαίνεται ευγενής, ηθικός και κερδίζει την εμπιστοσύνη τους προτού αρχίσει τις υπόλοιπες τακτικές.
Μετάθεση ευθυνών
Ο χειριστικός πάντα ψάχνει έναν τρόπο να διαστρεβλώσει τα γεγονότα ώστε να μεταθέσει τις ευθύνες στους άλλους.
Μινιμαλισμός
Είναι η μόνιμη προσπάθεια του χειριστικού να μειώσει το αντίκτυπο των πράξεών του ή να πείσει ότι δεν κάνει κακό, ότι έχει αγαθά κίνητρα, ότι έχει συναισθήματα.
(αναλυτικά, εδώ)
Σκεφτείτε τώρα, ότι όποιος επιδεικνύει τα αποπάνω, χρειάζεται να ακολουθήσει ειδική θεραπεία διότι ΔΕΝ είναι υγιής η συμπεριφορά του. Κι εμείς όχι μόνο την δεχόμαστε αλλά την επικροτούμε κιόλας. Είναι τόσο πολύ ακριβής η περιγραφή των συμπεριφορών στην πολιτική, που ειλικρινά φοβάμαι να ψάξω και τις υπόλοιπες διαταραχές.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Σεπτεμβρίου 18, 2009
Κατέληξα ότι το εφιαλτικότερο κόμμα όλων είναι οι οικολόγοι. Μισό να σου απλώσω το σκεπτικό μου. Άραξε στην καναπεδούμπα, κλείσε τα μάτια και οραματίσου από τα λίγα και απλά που ξέρεις τι θα συμβεί. Οσονούπω σου συμπληρώνω την εικόνα και με λίγα ακόμη που δεν ξέρεις.
Έχεις φανταστεί πως θα γίνει η ζωή σου άμα τους ψηφίσουμε; Έχουμε και λέμε: Όξω απ΄ το σπίτι σου, στην αυλή σου, στους δρόμους και στα χωράφια θα φυτρώσουν ανεμιστήρες του στήβεν κινγκ τάχαμου για ενέργεια, τα κεραμιδάκια και η ταρατσούλα σου θα στρωθούν με ηλιακούς, το νεράκι θα στο δίνουν με το σταγονόμετρο, θα σου κόψουν τις πλαστικές σακουλίτσες και την αυτοκινητούμπα σου, θα ψωνίζεις βιολογικά τρόφιμα σε διπλάσιες τιμές και θα ανακυκλώνεις δίχως αύριο. Πριν ψωνίσεις θα σκέφτεσαι πόση ταλαιπωρία θα φας για να ανακυκλώσεις. Οι οικολόγοι θα σου επιβάλλουν οτιδήποτε χρησιμοποιείς να το επιστρέφεις στη Μάνα Γη στην μορφή που το βρήκες. Καλά, όχι ακριβώς στην ίδια μορφή αλλά τέλος πάντων σε φιλική μορφή. Γκεγκε;
Όχι, στοιχηματίζω ότι δε γκέγκε επακριβώς. Για να στο κάνω πιο νιανιά, αγόρασες τυρί, ρύζι, γάλα, καμπά; Ένα – ένα θα τα βάζεις στη θέση τους. Το χαρτί, το πλαστικό και το γυαλί στους κάδους τους και τα αποφάγια θα τα κάνεις κομπόστα στο μπαλκόνι. Τουτέστιν θα σου χαρίσουνε μια χούφτα σκουλήκια, θα τα βάλεις στον οικογενειακό σου κάδο, θα τρώνε τα αποφάγια και θα σου δίνουν χωματάκι να το επιστρέψεις στην Μάνα Γη. Γκεγκε τώρα;
Κόβω το κεφάλι μου ότι δε γκέγκε. Άνοιξε τον εγκέφαλό σου και σκέψου: τι άλλο πετάει ο άνθρωπος; Αν δεν σου 'ρχεται η απάντηση άνοιξε το βόθρο σου και θα 'σου 'ρθει. Ω, ναι. Κακάκια και τσισάκια. “Ε, τι;” θα μου πεις. Θα σου πω κύριε, πως τολμάς και χέζεις τη Μάνα Γη; Άμα βγουν οι οικολόγοι δε θα ξαναχέσεις όπου όπου και να θες μετά και μισό μαραθώνα να καθαρίσει το σύμπαν. θα χέζεις οι-κο-λο-γι-κά. Σε ειδικό κάδο που θα υποχρεωθείς να βάλεις κάτω από τη λεκάνη σου (ναι, κάποιοι θα ανεβαίνουμε με σκαλάκι) ή στο υπόγειό σου. Όοοοχι. Δε θα πατάς καζανάκι. Το νερό είναι πολύτιμο ριμέμπερ;
Και για να στα πω επισημονικά, η ημερήσια οικογενειακή παραγωγή σου θα συλλέγεται, θα ψήνεται (το σκατό σου παξιμάδι, ριμέμπερ; ) θα μετατρέπεται σε φιλικό προϊόν για τη Μάνα Γη και θα έρχονται μετά οι οικολόγοι για τη συγκομιδή. Α, ξέχασα. Θα απαγορευτούν και τα aircondition. Ενεργοβόρα γαρ. Σκατοκατάσταση. Άντε, τρέχα να πάρεις μέτρα, υπολόγισε ανάγκες και μέγεθος κάδου και άρχισε να μασάς λεβάντα για να συνηθίζεις.
p.s. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να σε μπάσω στα πρόστιμα επί της παραγωγής και το μπλαφόν ανά κώλο.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Σεπτεμβρίου 13, 2009
Ώπα.
“Σπαταλώ” δεν σημαίνει αδίκημα, δεν σημαίνει ότι είμαι πλούσια και δεν κάνει εύκολα σύνδεση με το πόθεν έσχες αλλά μόνο με το πούθεν έχωσες. Εάν κάποιος λοιπόν, με κατηγορήσει για σπατάλες τότε όλοι θα υποθέσετε ότι παρόλο που κερδίζω τίμια τα χρήματά μου, επιλέγω να τα σκορπάω δεξιά αριστερά.
“Κλέβω” σημαίνει αρπάζω, σημαίνει παρανομία, σημαίνει δικαστήρια και σπάνια εξετάζει κάποιος πού πήγαν αυτά τα λεφτά αλλά πως ήρθαν στην κατοχή μου. Αν δηλαδή κάποιος με κατηγορήσει για κλοπές τότε μιλάμε για παράνομες πράξεις για τις οποίες οφείλει να αποφασίσει μόνο η δικαιοσύνη.
Η σπατάλη δεν είναι αδίκημα ενώ η κλοπή είναι και παραείναι.
Ωραία μέχρι εδώ;
Ωραιότατα.
Πώς μπορεί λοιπόν κάποιος να κατηγορεί μια κυβέρνηση για... σπατάλες; Η λιμουζίνα που αγόρασε ο τάδε υπουργός με δημόσιο χρήμα ΔΕΝ είναι σπατάλη και οφείλει να λογοδοτήσει ακόμα κι αν τα χάριζε σε άπορες γιαγιούλες. Για μία κυβέρνηση ΔΕΝ στέκει ο όρος “σπαταλώ δημόσιο χρήμα”. Το δημόσιο χρήμα υπάρχει για συγκεκριμένες ανάγκες και μάλιστα έχει ταβάνι. Τόσα κύριε. Ούτε σεντ παραπάνω, ενώ οποιαδήποτε άλλη χρήση του είναι παράνομη και ειδικά όταν γεμίζει τυχάρπαστες τσέπες.
Συγνώμη κιόλας αλλά στην πραγματική πραγματικότητα, άμα το μπάτζετ μου για παπούτσια είναι πενήντα ευρώ και εγώ ψωνίσω διακόσια υπερχρεώνοντας την πιστωτική μου, τότε η τράπεζα δε βγαίνει να πει “είσαι σπάταλη” αλλά “κόψε το λαιμό σου και δώστα μου πίσω γιατί θα σε μπουζουριάσω”. Καπίτο;
Ήθελα λοιπόν απλά να επισημάνω μέρες που 'ναι στον κο Παπανδρέου ότι οι διαδικτυακές συγνώμες προς όσους θίγονται καθημερινά από τα “μορφωμένα” στελέχη του εδώ στην κοινωνία της πληροφορίας που τόσο θερμά υποστηρίζει, δυστυχώς δεν είναι όπως στον έξω κόσμο. Δεν έχουν ημερομηνία λήξης.
Χαριστικά, την δικιά μου μπορεί να την πάρει πίσω.
Δεν χωράει στο βιογραφικό μου άλλωστε.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Σεπτεμβρίου 9, 2009
Άμα περάσεις κάποιο συγκεκριμένο λέβελ εμπειριών σ’ αυτή την κωλοχώρα, θες δε θες θα σου γίνει σνίτσελ ο εγκέφαλος απ’ τα πολλά τα ντάπα ντούπα. Και θες το σνίτσελ, θες η κωλοχώρα, μια φορά θα τα δεις τα πράγματα αλλιώς. Όχι, πες τι είναι οι εκλογές; Τι περισσότερο θα μπορούσε να ήταν από ένα ωραιότατο παιχνιδάκι; Ναι παιχνίδι. Επιτραπέζιο.
Ήρθε πάλι ο κυριούλης, μας έκατσε κάτω πανελλαδικώς και το ξεφούρνισε: “Ελληνίδες, Έλληνες. Έφτασε πάλι η ώρα να ανακοινώσω την έναρξη ενός ακόμη Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Taboo.
Γαμώ Ελληνίδες κι Έλληνες; Γαμώ!
Τα διαδικαστικά τα ξέρετε πια φαρσί, οι παίχτες ορίστηκαν, οι αγώνες θα είναι καθημερινοί, ο τελικός θα γίνει live και η ψηφοφορία για τον καταλληλότερο, στις 4 Οκτώβρη”.
Κι άρχισαν ξανά τα πανηγύρια. Θα μου πεις, taboo ρε συ; Χάθηκε μια μονόπολη, ένα trivial, μια σκιτσομαχία; Θα σου πω, εγώ τα διαλέγω αυτά ρε φίλε; Αφού άλλος είναι ο οικοδεσπότης. Κι άμα θες να ξέρεις το ‘χω βαρεθεί το taboo. Μαντεύεις εύκολα πια ρε παιδί μου τις λέξεις που τους κάτσανε. Όλοι τις ίδιες κι απαράλλαχτες περιγραφές. Ξέρεις δηλαδή ότι όποιος πάρει την κάρτα “πολιτισμός” ας πούμε, θα μας λυσσάξει στα “μάρμαρα”, “μέγαρο”, “νταλάρας” και “γιουροβίζιον”. Καθόλου πρωτότυπα αλλά οφείλω να αναγνωρίσω πως είναι απαραίτητα πια για το πρωτάθλημα, διότι μετά από τόσα τουρνουά κι αφού έχουν χύσει ιδρώτα να σε εκπαιδεύσουν καλά, επιτέλους κατάφερες να αναγνωρίζεις τις λέξεις-κλειδιά και να μαντεύεις τις κάρτες τους. Είναι σχεδόν αυτόματος ο συνειρμός στο κεφάλι σου, δεν είναι; Τσεκ: Μέγαρο -> Πολιτισμός. Νταλάρας ->Πολιτισμός. Γιουροβίζιον -> Πολιτισμός. Γαμώ;
Θα μου πεις τι θα πειράξει αν ρίξουν που και που και καμιά λέξη από αυτές που μεταχειριζόμαστε εγώ κι εσύ. Τύπου, “πολιτισμός” είπατε; Ωραία. Έχουμε και λέμε: “ζαχό”, “35χρονη”, “όχι άλλο πλιάτσικα”, “skai”. Λάθος. Αυτές σου λέει, δεν είναι διαχρονικές. Γιατί πόσο θα τις χρησιμοποιήσεις; Για ένα παιχνίδι; Δύο; Μα μετά θα λες «ζαχό» και θα σε κοιτάνε όλοι σα μαλάκες γιατί φαντάσου λόττο τώρα, να τους ζητάς να θυμηθούνε ένα λαμόγιο στα δεκάδες και μάλιστα προ τετραετίας. Σιγουράκια χρειάζεσαι.
Καλά θα μου πεις, κι είναι τώρα αυτό taboo της προκοπής; Και πού ’ναι οι λέξεις-taboo της κάρτας, αυτές που απαγορεύεται να πεις για να μην χάσεις; Αααα όλα κι όλα. Το απλοποιήσαμε. Είπαμε ρε παιδάκι μου γιατί να κάθεσαι τώρα να αποκλείεις λέξεις για κάθε κάρτα ξεχωριστά; Φτιάξε εκεί ένα μάτσο για όλες. Είτε σου κάτσει “οικονομία”, είτε “εξωτερική πολιτική”, είτε “παιδεία”, εσύ έχεις στανταράκια που δε θα τα λες με την καμία. Και δεν είναι δύσκολο να τα μαντέψεις. Είναι οι λέξεις που δεν θα ακούσεις ποτέ σε ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Taboo. Κι αν καμιά φορά τους φύγει καμιά ξώφαλτση, ξέρεις ότι ο παίχτης θα απομονωθεί ή θα αποκλειστεί. Καλά, όχι πάντα. Μια φορά σε αγώνα της προκοπής δε θα τον ξαναδείς.
Όχι, κάτσε και παρατήρα. Ποτέ δε θα ακούσεις τέτοιους καιρούς για: “ρεμούλα”, “παπαδαριό”, “ρουσφέτια”, “ρατσισταρέοι”, “off-shore”, “βουλγαράκης”, “φασισταριά”, “βασανιστήρια”, “μπάτσοι”, “σόρος”, “μητσοτακέϊκο”, “ασύμμετροι καραγκιόζηδες” και άλλα αυτονόητα και εκτονωτικά. Ούτε και τα παράγωγά τους. Όποιος τα πει, κάτσε μέτρα κλωτσοπατινάδες. Καλά, και μόνο στο taboo αποφεύγονται όλα αυτά, θα μου πεις; Όντως, δύσκολα πια τα ακούς και έξω. Αλλά τι περίμενες άμα έχει λιώσει μια ολόκληρη χώρα στο taboo άντε μετά να ξεχωρίσουν τι είναι ζωή και τι παιχνίδι. Λες μια φράση, ένα ας πούμε χορταστικότατο “γαμώ το σπίτι σου κωλοφασίστα” και σε ταράζουν στην κλωτσοπατινάδα. Ρε ξεκολλάτε δεν είναι πρωτάθλημα εδώ, δεν πειράζει να τους τα λέμε άμα μας σκάνε οι μαλάκες. Σκάσε όσο θες σου λένε εσύ, αυτά όμως δε λέγονται. Υπάρχουν κανόνες.
Κι εντάξει, να σεβαστώ τους εθισμούς και τα πάθη των αλλονών, φάτε όσο κόλλημα θέτε με το κωλοtaboo, δεν τρέχει. Τα μασάω. Θέλω όμως πολύ να κόψω φάτσες άμα του ‘ρθει πάλι του αυριανού πρωταθλητή να μας παίξει μια παρτίδα τάβλι. Ξέρεις, τα κλασσικά που αρέσουν στους πρωταθλητές, πρώτα Πλακωτό και μετά Φεύγα.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Αυγούστου 31, 2009
Για τα βασικότερα πράγματα της καθημερινότητας έχεις βήματα να κάνεις, θες δε θες. Από το λεμονάκι που θες να στύψεις μέχρι το αυτοκίνητό σου. Θες ας πούμε να οδηγήσεις; Για να το πάρεις το γαμοδίπλωμα διαβάζεις σήματα, δίνεις εξετάσεις, πληρώνεις τα κέρατά σου και παρόλο το λάδωμα, τα βασικά πρέπει ντε και καλά να τα μάθεις. Ξέρεις δηλαδή πάνω-κάτω τι σημαίνουν οι περισσότερες ταμπέλες, ξέρεις περίπου ποιος προηγείται, τα βασικά. Κι άμα δεν τα ξέρεις σκοτώνεις ή σκοτώνεσαι. Τόσα εκκλησάκια σε κάθε δρόμο το έμαθες πια. Ε, αυτή ακριβώς η ρημαδοσύνδεση χάνεται όταν μιλάμε για υψηλά νοήματα. Όσο ψηλώνει το νόημα τόσο χαμηλώνει η λογική.
Πάρε τη δημοκρατία. Αυτή τη γαμωδημοκρατία που δεν επιτρέπεται να την ακουμπάμε πια. Τόσο, που όλοι τη θαυμάζουμε και καμαρώνουμε αλλά άμα ρωτήσεις κανείς δε ξέρει κάτι πρακτικό γι’ αυτήν. Κανείς δεν έδωσε εξετάσεις, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ελέγχει, να σταματά, να βγάζει φλας στον αποπίσω. Αυτός λοιπόν που δεν έχει ιδέα πως πηγαίνει το όχημα της χώρας του, γιατί ψηφίζει; Γιατί να δεχτώ να ψηφίσει την καταδίκη μου και να μου γαμήσει τη ζωή η κάθε μαλάκω χαζογκόμενα που δεν ξέρει πόσους έχει μέσα η Βουλή ή ποιον έχει πρόεδρο; Άμα ρωτήσεις, “ενεργός πολίτης” για τους περισσότερους τρέντηδες σημαίνει αυτός που κάνει ανακύκλωση και αγαπά το περιβάλλον. Αλλά μόνο αυτά.
Εννοώ, για να πάρεις ένα τόσο δα σκατοτιμονάκι στα χέρια σου πρέπει να έχεις δίπλωμα. Που δηλαδή τι δύναμη έχει ΕΝΑ δίπλωμα οδήγησης; Να σε σκοτώσει στη χειρότερη; Να πάρεις και πέντε – δέκα παραμάζωμα; Σιγά. Για να ορίσεις όμως την τιμονάρα ενός ολόκληρου κράτους, για να ψηφίσεις ποιος θα οδηγήσει εσένα, την οικογένειά σου και μαζί κάτι εκατομμύρια άλλους σε ένα κάρο γκρεμούς, πού στο διάολο είναι τα *δίδακτρα*, οι γνώσεις και οι εξετάσεις; Γιατί και στα πολιτικά δεν μπορούμε να έχουμε ένα τεστ κανονικό όπως με την οδήγηση και τα σήματα, τις απαγορεύσεις, τους κανόνες ασφαλείας και τις πρώτες βοήθειες;
Να ορίσουμε ότι άμα κύριε δεν ξέρεις τις πλήρεις πολιτικές θέσεις του κάθε κόμματος δεν σου επιτρέπεται να ψηφίσεις. Τόσο απλό.
Άμα δεν ξέρεις χριστιανή μου πόσο έχουν και οι άλλοι μανάβηδες τις πατάτες, πώς θέλεις να μου επιβάλεις να ψωνίζω από τον δικό σου μανάβη με το ζόρι; Εξετάσεις κανονικές. Κόπηκες θείε; Απαγορεύεται να πάρεις τιμόνι στα χέρια σου για τέσσερα χρονάκια. Τέλος. Αυτό λέω. Χρήσιμη δημοκρατία. Αλλά είναι ταμπού φυσικά να τολμήσεις να απαγορέψεις σε έναν πολίτη και μάλιστα μιας δημοκρατικής χώρας το ύψιστο των δικαιωμάτων όπως η ψήφος. Όσο όμως και να στολίζονται πολιτικοί λόγοι, ύμνοι και τραγούδια με πομπώδεις προτάσεις όπως η προηγούμενη, σόρι αλλά στην καθημερινότητα όλα αυτά δαγκώνουν.
Ξυπνάς ένα πρωί και αυτά με τα οποία είχες πάρε δώσε καθημερινά μέχρι χθες, ξαφνικά έγιναν ύψιστες ιδέες, σύμβολα, ποιήματα και στολίδια. Κι άντε εσύ τώρα να τολμήσεις να τα βρομίσεις χώνοντάς τα πίσω στην καθημερινότητά σου. Άντε, αφού φοβάσαι να τα ακουμπήσεις να καταφέρεις να επιβιώσεις χωρίς αυτά. Κι ας είναι τα πιο απαραίτητα πράγματα. Όχι, προσπάθησε να ζουλήξεις έννοιες όπως “δημοκρατία”, “εκλογές” ή “πολίτης”. Όχι, αλήθεια, προσπάθησε να φέρεις στα μέτρα σου αυτό το ρημάδι το “πολίτης” έτσι γραβατωμένο που το καταντήσανε.
Κι είναι τρομερά άδικο όλο αυτό γιατί ξέρω ότι θα υποφέρω που γίνονται σύμβολα, εγώ τη δημοκρατία, τις εκλογές και την ιδιότητά μου ως πολίτης δεν με παίρνει να τα χάσω, δεν τα ‘χω για μόστρα και δε μου περισσεύουν να τα στολίζω στα μπαλκόνια ή στους τοίχους. Δαγκώνουν άμα δεχτώ να μπουν σε βιτρίνα, πρέπει να μην αφήσω να σκουριάσουν. Να είναι χρήσιμα. Χρήσιμα όμως, όπως ο λεμονοστίφτης και η σφουγγαρίστρα μου, όχι χρήσιμα όπως “πολιτική ευθύνη”, “ξεκάθαρα μηνύματα” και “λαϊκή επαγρύπνηση”.
Εάν δεν ξαναγεμίσουν από νόημα και περιεχόμενο οι πιο χρήσιμες λέξεις δε βλέπω προκοπή. Ο κάθε επιτήδειος πείθει ότι διαθέτει δίπλωμα οδήγησης και μάλιστα επαγγελματικό κι εμείς τον κρίνουμε από το χρώμα και τη μάρκα της νταλίκας. Δε μας κόβει ότι κι εδώ ψοφάμε σαν τα κοτόπουλα, ότι κι εδώ κινδυνεύουν οι ζωές μας κι όλα αυτά, μόνο και μόνο επειδή δεν γέμισαν εκκλησάκια και οι κάλπες.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Αυγούστου 28, 2009
Έρχεται η μέρα που πετάς μια για πάντα το κλειδί του συρταριού. Δεν χρειάζεται πια να το ανοιγοκλείνεις αφού βρήκες μια πιο ουσιαστική γωνιά. Τα λες κρυφά μεν αλλά με ανώνυμους παραλήπτες. Τα λένε και αυτοί. Τα ίδια. Περίεργο που τελικά δεν ήσουν μόνη. Τα συζητάτε, τα αναλύετε, εμβαθύνετε και ανοίγει ο ένας την ψυχή του στον άλλο. Εντελώς. Τέτοιο θαύμα δεν έχει ξαναγίνει. Περνάς καλά έως γαμάτα για πολύ καιρό. Για πάρα πολύ καιρό. Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν να έρχονται. Κι άλλοι ομοιοπαθείς. Κι άλλοι που μισούν τα ίδια με σένα. Κι άλλοι που αγάπησαν όσα εσύ. Κι έρχονται κι άλλοι. Κι άλλοι. Αμέτρητοι. Κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι παράξενοι, κάποιοι πιο φοβισμένοι και άλλοι τρομακτικοί. Όλοι τους όμως εξίσου όμορφοι γιατί τους βλέπεις και σε βλέπουν κάτω από την πέτσα. Διάφανοι όλοι. Και συνεχίζουν να 'ρχονται.
Σύντομα μια λέξη από κάποιο γνωστό, ένα υπονοούμενο από μια φίλη, ένα γελάκι από συνάδελφο και διαπιστώνεις ότι δεν έχεις πέτσα πια. Είσαι εντελώς διάφανη. Όλοι κάτω από τα ροδαλά τους δέρματα κρύβουν πράγματα εκτός από εσένα που είσαι τώρα το επίκεντρο συζήτησης, πολλές φορές και χλεύης. Και έρχονται κι άλλοι να σε δουν. Εσένα και τη διαφάνειά σου. Κοιτάζουν κάθε πόρο ανεξερεύνητο, αναλύουν τα εσώψυχά σου, δεν σταματούν πριν σηκώσουν το φρύδι.
Αυτός ο ζωολογικός κήπος έχει πολλούς επισκέπτες κι εσύ ούτε στιγμή να ξεκουραστείς. Δεν έχεις σπίτι, δουλειά, σκεπάσματα να χωθείς. Είναι όλα ένα ανοιχτό κλουβί. Το σόου πάει καλά. Κοιτάς τους φίλους σου στα διπλανά κλουβιά κι είναι κι εκείνοι το ίδιο απορημένοι. Και λυπημένοι. Τώρα ο ζωολογικός κήπος γεμίζει κλουβιά. Άδεια. Γεμάτα λαχταριστές μπανάνες. Και οι πόρτες ανοιχτές. Κανείς δεν θέλει να μείνει έξω. Όλοι μαλώνουν για τα κλουβιά. Θέλουν τις μπανάνες, θέλουν προσοχή, ρίχνουν δειλά καμιά πετσούλα και μετά δοκιμάζουν το σόου. Κι είναι όμορφο. Ρίχνουν κι άλλη πετσούλα, μετά μια μεγαλύτερη κι άλλη, κι άλλη. Χαρούμενη διαπιστώνεις ότι σε όλους πια λείπει ένα κομμάτι. Μέχρι και οι επισκέπτες ζήλεψαν και κάνουν το ίδιο. Τα κλουβιά δεν έχουν νόημα πια. Ανοίγουν. Τα διάφανα εκθέματα πετιούνται έξω και στη θέση τους μπαίνει ένα γιγάντιο χρυσό κλουβί. Ένας μόνο θα το πάρει.
Το δικό σου δέρμα σου τώρα έχει αλλάξει. Σαν τα φίδια έχεις πετάξει το παλιό και βγάζεις νέο. Αλλά ακόμη κι αν αποφασίσεις μεμιάς να διώξεις πάλι όλη σου την πέτσα, λίγη διαφορά κάνει. Δεν είσαι πια η μόνη. Τώρα όλοι είναι διάφανοι και όλοι κάνουν τους ντυμένους. Η μάχη για το χρυσό κλουβί δίνεται στην αρένα μόνο. Κάθε συζήτηση για αυτή είναι ταμπού, είναι σα να μην συμβαίνει. Κανείς δε σου σηκώνει φρύδι πια γιατί ήσουν εκεί και στη δική του γύμνια.
Τώρα κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Κανείς δεν ξέρει πως να έχει το χρυσό κλουβί αλλά παράλληλα να μην κρυώνει. Ανακούφιση. Είσαι και πάλι αόρατη. Βρήκες και πάλι ένα κλειδωμένο συρτάρι. Ένα παράξενα κλειδωμένο συρτάρι βασικά αφού έχουν όλοι το κλειδί, όλοι το ανοίγουν αλλά κανείς δεν το βλέπει. Βιάζονται να ανοίξουν το δίπλα ή να βρουν ένα μαγικό λουκέτο για το δικό τους. Κι αν κάποιος κάποια φορά το δει, αν κάποιος σταματήσει να σε παρατηρήσει, μετά θα κάνει τον ανήξερο γιατί ξέρει πως δεν τον παίρνει. Αν κάνει να σηκώσει φρύδι δηλαδή, με τέτοια γύμνια πια ξέρει πολύ καλά τι κάζο τον περιμένει.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Αυγούστου 22, 2009
Dear friends, we finally did it! You are about to live the absolute myth in our country next summer!
Oh don't be sad now, next summer is only a few months away. After all we have to prepare all those gorgeous villas and hotels and beautiful houses built literally by the sea, on our magnificent beaches or inside rare National Parks like Partnitha!
Our New-Democracy-5-year-plan has managed to burn down half of Pelloponesse, Euboia, Zakynthos, Chalkidiki and a great number of other useless villages and forests getting on the way of your dream vacations and of course, our dream profits.
Just for your reassurance, you can watch our works live on BBC right now or in every big news network. With the help of the godsend strong winds we're clearing all areas around Attica, like Stamata and Grammatiko and Varnavas, even Agia Paraskeyh! Also in a few hours, if gods send us more winds, we'll continue clearing the exotic Penteli at last!
Additionally, we have a huge surprise for you: we've burned down Marathon too! Pretty soon this ancient historic place will be totally yours to visit, stay, play golf, get as much wasted as you like and buy the (expensive) house of your dreams! Unfortunatelly Olympia is not ready. Yet.
And please, don't be carried away by the screams and cries of the villagers that loose their lives trying to save their useless homes and families. We've prepared elections for them next month, the survivors will soon forget everything and with a 3.000 euros check they will even vote for us again! Been there, done that. Really, no harm done.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Αυγούστου 22, 2009
Στα γρήγορα για το καλοκαιράκι μου τώρα που ίσιωσα λίγο, γιατί με όλα αυτά που συμβαίνουν δε θα με αφήσουν να τα γράψω. So, πήγα Χανιά για 10 μέρες και γύρισα τη μισή Κρήτη, δοκίμασα τα καλύτερα φαγητά έβα και γέλασα τόσο πολύ που μου φτάνει για όλο τον χειμώνα. Έμεινα στο Μελρόουζ Πλέις Των Φτωχών, αυτό που γεννά ζατρούς και μάλιστα σιρούργους, εκεί που παραφυλάνε κάτι γραβατωμένοι για παραλιακές χειραψίες σε επίτιμους, εκεί που ο ήλιος τσουρουφλάει αλλά μόνο την πρώτη μέρα και οι αφράτοι ροζ άνθρωποι είναι για πρώτη φορά γαμάτοι γιατί είναι από τη Νορβηγία και όχι την Αγγλία.
Θες πολλή βενζίνη, κάνα δυο συκώτια καβάτζα, ένα τρίκιλο περιθώριο στην κοιλιακή χώρα πρωί-μεσημέρι-βράδυ και χώρο στα μάτια για τους αμέτρητους άσπρους και ροζ ιβίσκους (πληζ που στο διάολο τους πουλάνε στην Αθήνα;;; ). Έγινα μπεζίρι για μπεζίρι απ΄τις αναβασοκαταβάσεις, ένας σούπερ ντούπερ ντόπιος μας κέρασε εκδρομή από τις 8 το πρωί ως τις 12 τη νύχτα στην νότια Κρήτη, πιάστηκε η ψυχή μου μετά τα Σφακιά με τους γκρεμούς, μια κουκλάρα μαμά μας έφτιαξε μέχρι γαμοπίλαφο (γιαμ), έσκασα από τις ομορφιές, είπα και ξαναείπα ώφου!
Το ρεζουμέ, χρειάστηκαν μόνο λίγες μέρες για να μάθω μια νέα γλώσσα, να καταλάβω πόσο χιούτζ είναι ένας τοσοδούλης χάρτης άμα είναι να τον παίρνεις σβάρνα κάθε μέρα, να γίνω αστέρι στην γευσιγνωσία, τσιπουρογνωσία και μοχιτογνωσία (ναι, εγώ) και κυρίως να γυρίσω επιτέλους μια φορά στην αγία βαρβάρα και να νιώσω άνθρωπός τους ρε παιδί μου! Γιες αμ μπλaκ!!!
Προφανώς επειδή πέρασα υπερτέλεια το σύμπαν φρόντισε να επαναφέρει τις ισορροπίες χαρίζοντάς μου τον ιό της κωλογρίπης στο καράβι της επιστροφής και είμαι σε καραντίνα από την ημέρα που γύρισα έως αύριο όπως με ενημέρωσε το 1135, τουτέστιν απαγορεύεται να πάω να δω το νέο μου βαφτισιμάκι μέχρι την Τετάρτη, δεν έχω δει την ανηψιά μου για πάνω από εικοσαήμερο, έχω κυριολεκτικά λιώσει το Anno 1404 (καραλέει) και έχω ξεμείνει από πράτσετ και τσιφόρους με αποτέλεσμα να την έχω πέσει στο Κόκκινο Βιβλιαράκι Του Κειμενογράφου τίγκα στις γραμματικές και τα συντακτικά ώστε να νιώσω μια πελώρια λαχτάρα (sic) να γράψω τα ασύντακτα μακρυνάρια μου. Εξ' ου και το ποστ.
*Ε! = γαμιστερή κρητική προσφώνηση που δεν μπορεί να την μιμηθεί όποιος κι όποιος και που προκαλώ κάτι ΓουάναμπιΠανηγύριΣταρς της Κρήτης να την ηχογραφήσουν για να έχω εύκαιρο ένα κράξιμο που συχνά χρειάζομαι.
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Αυγούστου 15, 2009
Θα τον αφήσετε να πεθάνει, να μείνει ανάπηρος, τι; Ακόμα κι αν διέπραξε “κακουργήματα” πόσο μεγάλα είναι αυτά δηλαδή για να πρέπει να πάθει τέτοια ζημιά; Και πόσοι πραγματικά ένοχοι κάνουν απεργίες πείνας με τέτοια διάρκεια; Και πλησιάζει το όριο των τριάντα ημερών που τα πράγματα σκουραίνουν, επιτέλους πόσο στ' αρχίδια σας;
Τί ήταν αυτό που έκανε δηλαδή;
Ανακατεύτηκε στο σκάνδαλο με τους βατοπεδινούς, τα έπαιρνε χοντρά από τη Siemens ή πήδαγε υπαλλήλους για να τις μονιμοποιήσει μασουλώντας παράλληλα δημόσιο χρήμα;
Γιατί προφανώς τα παραπάνω κάνουν ένα ωραιότατο ριάλιτι για να γεμίζει τα σαλόνια μας για μήνες αλλά για να σε γαμήσουν πραγματικά αρκούν δυό γκαβλωμένοι μπουρτζόβλακες ματατζήδες που την είδαν καουμπόηδες σε μια Αθήνα ινδιάνων. Γιατί αυτό ακριβώς ήταν.
Χάλια θα περάσω, το ξέρω. Έχω καταφέρει να στραγγίξω και την τελευταία σταγόνα του μισοάδειου μου ποτηριού και περιμένω να περάσουν οι μέρες μέχρι να ρημαδοφύγω διακοπές. Όλα σκατά. Κωλοδιακοπές ρε γαμώτο. Από τώρα ξέρω πόσο χάλια θα είναι. Ξέρω ας πούμε, ότι το δωμάτιο που έκλεισα είναι ύποπτα φθηνό, επίσης ξέρω ότι η περιοχή είναι εντελώς κακόφημη και γεμάτη φασαρία, ξέρω ότι το ταξίδι θα είναι μια ταλαιπωρία και μισή ενώ είμαι καρακατασίγουρη ότι η παρέα είναι για τα μπάζα. Και δεν φτάνουν αυτά που θα τραβήξω, ήδη ταλαιπωρούμαι. Λίστες, ετοιμασίες, πολλή πολλή δουλειά, ψόφιες γραμμές (deadlines εννοώ, μη τα ξαναλέμε) που περιμένουν απειλητικά και μια στοίβα ρούχα πάλι για σίδερο. Άσε που μου 'σπασε κι ένα νύχι.
Οιωνός.
===========================================
Σκάστε, διαλογίζομαι τόση ώρα. Δοκιμάζω μια ολοκαίνουργια τεχνική δικής μου εμπνεύσεως που άμα πιάσει θα ιδρύσω σχολή. Ε μα, με έχουν πρήξει τόσες μέρες με τις θετικές σκέψεις, τις αισιοδοξίες, τις γαμάτες διακοπές και τα ποτήρια που δεν πρέπει να τα βλέπεις μισοάδεια. Όχι ρε, εγώ μισοάδειο θέλω να το βλέπω και όχι μόνο αυτό, αλλά το παίρνω και σας το χύνω στη μάπα και δεν μένει μέσα τίποτα τίποτα τίποτα. Και ξέρετε πώς λέγεται αυτό; Ένα άδειο ποτήρι που δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια για φαντασιώσεις. Άδειο. Κενό. Έμπτι. Ούτε αμφιβολίες ούτε παπαρόλοτζιζ. Μισό, το ξαναπαίρνω από την αρχή.
[Παρατηρώ ότι άμα είναι να γλιτώσω το σίδερο, έχω γαμώ τις λογοδοιάρροιες]
Με λίγα λόγια, τέρμα οι Μεγάλες Προσδοκίες. Άμα τα σκέφτεσαι σκατά τα πράγματα ούτε τα προδιαθέτεις, ούτε τα γκαντεμιάζεις, ούτε τίποτα άλλο συμπαντικό. Ξέρεις τι είναι το μόνο που τους κάνεις; Τα ντύνεις σκατουλί και έχεις προετοιμαστεί μια χαρούλα μέχρι να 'ρθει η ώρα να τα φας.
Και οποία έκπληξις κυρίες και κύριοι, η παραμικρή εσάνσ φράουλας είναι ικανή να σου φτιάξει τη μέρα! Το άδειο πια ποτήρι σου που δεν είχες κανένα πρόβλημα να γέμισει μέχρι απάνω με σκατά, έχει τώρα δυό φραουλίτσες ντεκόρ. Και μετά άλλες δύο. Και μετά λίγη γρανίτα. Και μετά μια μπάλα παγωτό. Εντάξει και λίγα σκατουλάκια κάτω κάτω αλλά σιγά, εδώ μιλάμε για ένα... πώς θα το λέγατε; Α! Ένα μισογεμάτο ποτήρι λιχουδιές!
Συνοψίζω. Παίρνεις το μισογεμάτο, μισοάδειο, γουατέβα ποτήρι σου και το αδειάζεις. Μετά το σκουπίζεις καλά καλά από συμπαντικές σκουπιδοθεωρίες και έπειτα το τιγκάρεις στα σκατά. Παίρνεις κουταλάκι, στρώνεσαι στο τραπέζι, κλείνεις τη μύτη και είσαι αποφασισμένη να τα φας. Και μετά έλα να μου πεις ότι σου βρώμισε το παραμικρό μετά από τόσο σκατό.
Κακές, ψυχρές κι ανάποδες σκατοδιακοπές του γιου του!
Κοιτώντας λίγο πίσω και παρατηρώντας αυτά που με ανησύχησαν ή με χαροποίησαν πολύ στο παρελθόν, αρχίζω και συνειδητοποιώ ότι το “κατσάδιασμα” που έριξα πριν καιρό σε έναν περίφημο σεμιναριάρχη και εξαιρετικά υπομονετικό άνθρωπο, δεν έπρεπε να το είχα ρίξει και σόρι δηλαδή αλλά ήταν πολύ παράξενο αυτό που μου ΄πε για να το καταπιεί η μυαλουδάρα μου χωρίς κρας τεστ.
Μου είχε πει λοιπόν ότι η αντίδραση και τα συναισθήματά μας στα εξωτερικά ερεθίσματα (εάν δεν μιλάμε για ερεθισματάρες) δεν έχει να κάνει με αυτά καθεαυτά τα ερεθίσματα αλλά με το πόσο καλά ή όχι νιώθουμε εμείς τη δεδομένη στιγμή. Το εσωτερικό μας θερμόμετρο συγκεκριμένα το είχε ονομάσει. Για να το καταλάβω καλύτερα, μου είχε πει να ψάξω περίπου παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν και να μετρήσω το τότε θερμόμετρό μου και τις αντιδράσεις μου για να καταλάβω τι εννοεί. Εντάξει έβαλα τα γέλια για το “θερμόμετρο” και για τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν συνήθως στα σεμινάρια όπως “βρες ένα αγαπημένο μέρος και πήγαινε με το μυαλό σου” και “ας χαϊδέψουμε το εσωτερικό μας παιδί” αλλά τελικά την έφαγα τη φόλα για τα καλά.
Σήμερα στο ξεκάρφωτο μου ήρθαν δύο τρακαρίσματα που είχα παλιά. Εντελώς κουκουρούκου ήμουν και στα δύο. Το ένα συνέβη εκείνη την χαρακτηριστική εποχή που θυμάμαι καλά και που το θερμόμετρό μου έλεγε άριστα 10. Έτυχε λοιπόν μια μέρα και μου τράκαραν τον τσίφτη. Το πίσω φανάρι λιάδα και ένα καρούμπαλο ΝΑ. Ε, η αντίδρασή μου ήταν να βγω με γέλια και να πω στον τρομοκρατημένο γερούλη να χαλαρώσει και να αφήσει τις αστυνομίες και τις ασφάλειες. Επέμενε ο άνθρωπος να με αποζημειώσει έστω με μετρητά και τον αποτέλειωσα λέγοντάς του πως ό,τι χαλάει στα σαραβαλάκια όπως ο τσίφτης δεν κοστίζει πάνω από πεντοχίλιαρο, σιγά το φοβερό δηλαδή και τον αποχαιρέτησα βιαστικά. Μέχρι την τελευταία φορά που κοίταξα πίσω μου από τον καθρέφτη, ο γερούλης στεκόταν στη μέση του δρόμου αποσβολωμένος και με κοίταγε σαν ούφο. Θα μου πεις αυτά πήγαινε πέστα στο δεύτερο τρακάρισμα κάνα χρόνο μετά, στον ταρίφα που έπεσε πάνω μου και μας άκουσε όλη η Καλλιθέα αλλά οκ, τώρα που το σκέφτομαι ήταν μια γαμωεποχή που τώρα μπορώ να το παραδεχτώ ότι το θερμόμετρό μου είχε πέσει κάτω του μηδενός.
Ο σεμιναριάρχης είχε δίκιο ο άνθρωπος. Από σήμερα κατέληξα πως είναι γαμάτη θεωρία και την μοιράζομαι γιατί θέλω να της προσθέσω ένα κατιτίς που επίσης ανακάλυψα σήμερα. Όσο κοιτάω πίσω, παρατηρώ πως όσο μεγαλώνω ανεβαίνει ένα τσικ το εσωτερικό μου θερμόμετρο. Πρέπει αντικειμενικά να συνωμοτήσουν όλα τα παράλληλα σύμπαντα για να χαρώ πια σαν τη χαζή ή να γαμηθεί ο Δίας για να γίνω έξαλλη από θυμό ή νεύρα. Που γαμιέται συχνά δηλαδή αλλά τέλος πάντων δεν είμαι πια τόσο πολύ έρμαιο των εξωτερικών συνθηκών όπως πρόσφατα ανακάλυψα ότι ήμουν. Και είναι ρε παιδάκι μου λίγο ασφάλεια αυτό, είναι λίγο ανακούφιση, είναι σαν να έχεις καταφέρει να στήσεις μέσα σου ένα ιγκλού που μπορεί απ΄έξω να βαράνε καταιγίδες και χιονοθύελλες, μπορεί να είναι φτιαγμένο μόνο από πάγο αλλά άμα έχεις καταφέρει να χωθείς μέσα καλά, απλά τις ακούς να λυσομανάνε και δεν κινδυνεύεις τόσο από το κρύο. Καλά που και που σου φεύγει κάνα παγότουβλο αλλά έχεις μάθει σχεδόν πως να βουλώνες τις τρύπες πια.
p.s. Τώρα το πως ανεβάζεις το ρημάδι το θερμόμετρο είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία. Πρέπει λέει να βρεις το αγαπημένο σου μέρος για να ταξιδεύεις συχνά εκεί με το μυαλό σου και ναι, σωστά καταλάβατε, να μην ξεχνάς να χαϊδεύεις το εσωτερικό σου παιδί.
Παίρνεις το “φάρμακο”, το αραιώνεις, το αραιώνεις, το αραιώνεις* μέχρι που καταφέρνεις να γίνει νεράκι, να μην έχει καμία παρενέργεια**. Ωραία ως εδώ; I mean καθόλου ωραία αλλά όπως κι αν το βαφτίσεις, είτε νερό του καματερού, είτε τα γραμμένα βυζιά της Αγίας Αθανασίας Αιγαλέω, είτε αγιασμό, είτε “ομοιοπαθητικό φάρμακο” πάντα θα έχεις κοινό με συγκεκριμένο budget αποκλειστικά για τσαρλατάνους. Οπότε “ωραία” ως εδώ.
Πάνε που λες κάτι φίτσουλες και επειδή είναι πολύ της μόδας λέει τα ομοιοπαθητικά, φτιάχνουν ένα φαρμακένιο φάρμακο, το βαφτίζουν ομοιοπαθητικό για να πουλήσει και το βγάζουν ευκολότατα στην αγορά. Θα μου πεις δεν το ελέγξανε; Όχι θα σου πω, γιατί όταν ισχυρίζεσαι ότι γιατρεύεις με εκπαιδευμένα νερά, κανένας οργανισμός φαρμάκων δεν είναι τόσο προχώ ώστε να προσλάβει εκπαιδευτές νερού για να δει αν το κάνεις σωστά. Χα, θα ‘θελες. Απλά, ο FDA δεν ελέγχει και τόσο πολύ τα ομοιοπαθητικά για ευνόητους λόγους κι έτσι το γιαλαντζί “αθώο νερουλάκι” πέρασε στην αγορά. Δες.
Θα μου πεις εμείς είμαστε πολύ μακριά από αυτό. Θα σου πω ότι ειδικά εδώ είμαστε κοντυνότερα στη μαλακία απ΄ οπουδήποτε αλλού. Αρκεί να σου πει ο φαρμακοποιός τη λέξη “ομοιοπαθητικό” και το ψώνισες. Κι ας μην είναι.
Δεν το πιστεύεις; Θέλεις να τεστάρεις τον εαυτό σου με μια απλή ερωτησούλα; Για πες, ο Κορρές - με τα πολύ καλά οφείλω να ομολογήσω προϊόντα του - τι νομίζεις ότι πουλάει;
Νομίζεις ότι οι καλλυντικές κρεμούλες με τα αρωματάκια και τα γαμάτα βοτανάκια είναι ομοιοπαθητική; Γιατί; Επειδή η λέξη πουλάει; Το καλύτερο που έχω ακούσει είναι “φυσικά ομοιοπαθητικά”. Φαίνεται το νερό τους δε θα είναι εμφιαλωμένο αλλά ποταμίσιο. Ε, το επόμενο στάδιο είναι η εταζέρα μας να γεμίσει αληθινά φάρμακα που κάποιος αποφάσισε να ονομάσει ομοιοπαθητικά για να πουλήσουν και που ο οργανισμός φαρμάκων τα θεώρησε πολύ γτπ για να τα ελέγξει. Και τότε η “φυσική” επιλογή - για φυσικά ομοιοπαθητικά - θα δικαιώσει την φυσική επιλογή κάποιου αλλουνού***.
*το σταματάω εδώ γιατί ο ακριβής αριθμός των αραιώσεων είναι ένα άλλο blog
**το σταματάω εδώ γιατί το αν έχει ενέργεια είναι πολλά blog γράψιμο, αλλά αν το θες με μία λέξη: όχι.-
*** του Δαρβίνου
Ποτέ δεν ήθελα να το καταπιώ αυτό με τους καναπεδάκηδες. Δεν κόλλαγε ρε παιδάκι μου αυτή η όμορφη θεωριούλα ότι κάποιος θα κάτσει κάποτε στον καναπέ και για όλη την υπόλοιπη ζωή του θα μασάει παθητικά προπαγάνδα και ψέμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πως θα τον έπειθαν κιόλας ότι αν ας πούμε πετάει το τηγανισμένο λάδι του στα σκουπίδια αντί της λεκάνης, θα ήταν αρκετό για να χριστεί αυτομάτως ενεργός πολίτης και θα σώσει και τις θάλασσες από τη ρύπανση.
[Το πρώτο πράγμα που έμαθα στο νήπιο ήταν η υπέροχη και εκπαιδευτικότατη όπως προέκυψε ιστορία του λαδοπόντικα που λατρεύει το λάδι και το κλέβει βουτώντας την ουρά του στον τενεκέ. Ναι, μετά τη γλείφει. Λέτε άμα πετάξετε το λάδι στις λεκάνες να αφήσουν έστω και μια σταγονίτσα οι λαδοπόντικες και τα κάθε είδους ζωύφια, για να ρυπάνει τον πλανήτη; Και ειδικά αν το έχετε αρωματίσει τηγανίζοντας καλαμαράκια; ]
Ανακεφαλαίωση: καναπές + ακινησία + πλύση εγκεφάλου + ψέμματα νηπιαγωγείου = ενεργός πολίτης.
Στέκει; Ούτε ένα δίχρονο δε θα το 'τρωγε. Διότι αυτά τουλάχιστον που ξέρουμε για την ανθρώπινη φύση λένε ότι έστω μια μικρή μερίδα θα πάταγε το off, θα ζωνώταν φυσεκλίκια και θα 'παιρνε αμπάριζα ό,τι έβρισκε μπροστά της. Όμως δεν είχαμε ούτε σίριαλ κίλερς (μόνο σκέτα σίριαλ), ούτε έναν ανατινιάρη, ούτε καν μία αεροπειρατεία να σου δείξει ότι οκ, οι περισσότεροι έχουν κουνουπίδια στον εγκέφαλο αλλά υπάρχουν και ελάχιστοι που αντιδρούν και είναι λίιιιγο πιο δύσκολο να τους ξεριζώσεις την όποια λογική, τουλάχιστον πριν σε πάρουν μαζί τους.
Όλα αυτά, μέχρι που υπέπεσε στην αντίληψή μου ένα ωραιότατο πείραμα. Διάβασε προσεκτικά. Παίρνεις ένα τσεκούρι και κόβεις το χέρι μιας γιαγιάς με αρθριτικά. Πέρα από το πολύ αίμα και το απορημένο βλέμα της γιαγιάς, συμβαίνει και το εξής απίθανο. Τα ακρωτηριασμένα νεύρα που καταλήγουν πια στο πουθενά θα στέλνουν για καιρό κουκουρούκου σήματα στον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα η γιαγιά να πιστεύει ότι συνεχίζει να έχει χέρι. Κι ας μην το βλέπει. Κι ας ξέρει ότι της το 'κοψες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επειδή είχε αρθριτικά θα την πονάει κιόλας, πολλές φορές για χρόνια. Το σύνδρομο phantom limb είναι εντελώς υπαρκτό, καραμπινάτη “ασθένεια” του εγκεφάλου και σιγά – σιγά αρχίζει να μας μαθαίνει πράγματα λένε, που ούτε είχαμε φανταστεί (και σιγά μη τη γλιτώνατε χωρίς να προσπαθήσω να τα φανταστώ εγώ ).
Κόβω και το δικό μου χέρι λοιπόν, ότι αυτό ακριβώς έχουν πάθει και οι καναπεδάκηδες. Άμα κάθεσαι πολύ καιρό στον καναπέ, μουδιάζεις ολόκληρος, ψοφάς. Ο εγκέφαλος όμως συνεχίζει να παίρνει σήματα ότι είσαι περδίκι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με την βοήθεια των σκουπιδοερεθισμάτων είναι γεγονός για σένα ότι είσαι ενεργός (πολίτης), πείθεσαι ότι σχεδόν έχεις γίνει σούπερ μαν. Τα πόδια σου, τα βλέπεις και τα νιώθεις ενεργά, είσαι σίγουρος ότι τα χέρια σου κάνουν κάθε μέρα ανακύκλωση και πως ψήφισαν τους σωστούς πολιτικούς, άσε που είσαι οικολόγος απ΄τους λίγους αφού αγαπάς την φύση στα ντοκυμαντέρ. Το δε κεφάλι σου κοντεύει να κάψει φλάντζες απ΄την πολλή σκέψη ποιο θα είναι το επόμενο που θα ψωνίσεις και ποιος θα σου δώσει την επόμενη πιστωτική. Μέχρι σουντόκου κάθεσαι και λύνεις γιατί σου 'πανε ότι έτσι αποφεύγεις το Αλζχάιμερ μην τυχόν και χάσει η ανθρωπότητα τέτοιο λαμπρό μυαλό. Η ζωή σου είναι εντελώς γεμάτη παρεκτός από τις στιγμές που ψάχνεις κανάλι και η οικογένειά σου, γύρω σου στον καναπέ κι αυτή, το ίδιο ευτυχισμένη.
Και παρόλα αυτά, παρόλη την υπέρογκη δουλειά που λένε τα νεύρα σου στον εγκέφαλο ότι κάνεις, εσύ απορείς όταν ανοίγεις τη γαμώπορτα να βγεις έξω, γιατί με τόση δουλειά που ρίχνει ο καθένας μας, γιατί με τόσους ενεργούς πολίτες και τόση πάλη, το κωλοχανείο που ζούμε βρίσκεται ακόμα στο μαύρο του το χάλι. Έλα μου ντε, γιατί;
Κάτσε, δηλαδή πήρανε κύτταρα από το έμβρυο ενός στείρου και φτιάξανε ανδρικό σπέρμα για να καταπολεμήσουν την ανδρική στειρότητα; Καλά ρε φωστήρες, αφού καταφέρατε να φτιάξετε ολόκληρο έμβρυο από στείρο άνθρωπο γιατί του το χαλάσατε για να φτιάξετε σπέρμα;
Φαντάσου να έχεις ημικρανία, να τρέχεις στα έκτακτα, να λες ότι σε πεθαίνει το μισό σου κεφάλι και να σε ρωτάνε αν θέλεις να σου χώσουν ένα μάτσο βελόνες και στο άλλο μισό. Και όχι μόνο αυτό αλλά να κινδυνεύεις να μην έχει και αποτέλεσμα. Μετά δηλαδή οι ειδικοί σε αφήνουν να ξαναδιαλέξεις θεραπεία; Άμα δηλαδή αποφασίσεις να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο το δέχονται για αποτελεσματικό (κάποιοι γλίτωσαν) ή θέλουν συνοδευτικά papers;
Τα ΄λεγα εγώ, αυτά τα βακτήρια φταίνε που δεν μπορώ να το ράψω το ρημάδι. Μόλις πεις τη λέξη «δίαιτα» αυτά τα βακτηρίδια παραφυλάνε, εκτοξεύουν άγχος στον εγκέφαλο και σου ανοίγουνε τέντα το στόμα μέχρι να τους το γεμίσεις σοκολάτες. Και πατατάκια καμιά φορά. Συγκεκριμένα, τα Σαββατοκύριακα.
Για να σας βουλώσουμε το στόμα μια και καλή και να μην ξαναπείτε ότι γράφουμε μαλακίες στα ιντερνέτια, πάρτε και δύο ειδήσεις που αποσιωπήθηκαν τεχνηέντως (τσσσσσσσσσσ) και έχουν άμεση (επαναλαμβάνω, άμεση) σχέση αναμετάξυντων:
Μη τα κάνω και νιανιά. Όσοι έχετε μυαλό καταλάβατε την απευθείας σχέση με τους πράκτορες του Σόρος, τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, τη σωρό του Μάικλ, τους Καπνιστές και τους Νταβραντισμένους Ουκρανούς Πορνοστάρς.
Με κίνδυνο να φανώ άσχετη, αυτό με τους ιατρικούς λόγους και την πορνογραφία ας μου το εξηγήσει ένας ψαγμένος σας πληζώ γιατί θα βάλω τη φαντασία μου να δουλέψει και θα χάσουμε πάλι κάθε υποψία κύρους, σοβαρότητας, Τάξης & Ηθικής βεβαίως βεβαίως.
Δυόμισι και σήμερα.
Βδομάδες.
νοτ ον μάι σάιντ.
λυγμ!
Πολλές φορές βαριόμουν αφόρητα και μερικές άλλες παθιαζόμουν για πράγματα που όταν τα ξανασκέφτομαι τώρα πια, νιώθω όπως την πρώτη στιγμή που τα αντιμετώπισα: παρατήστε με ήσυχη να κάνω ότι γουστάρω εδώ μέσα, δεν μπορείτε να μου επιβάλλετε τίποτα περισσότερο από όσα μου επιβάλλετε στον έξω κόσμο. Διαφήμιση ή όχι στα blogs, ανωνυμία – ψευδωνυμία ή επωνυμία στα blogs, να βρίζεις ή να μιλάς καθώς πρέπει, να γράφεις τα προσωπικά σου ή όχι, να αφήνεις να σε βρίζουν στα σχόλια ή είσαι κατά της ελευθερίας του λόγου (sic), να το λες όταν διαφωνείς με ένα κείμενο ή να κάνεις την πάπια (και ειδικά όταν είναι “φίλος”), να γράφεις για ενήλικα θέματα ή να γράφεις μόνο κατάλληλα για όλους, να καταγγέλεις τα δημόσια πράγματα με το όνομά τους ή κεκαλυμμένα...
Κάθε θέμα από τα παραπάνω και ένα σωρό άλλα τέτοιου είδους ήταν αντικείμενα μπλογκοπολέμων, εκατοντάδων σχολίων, άπειρου μίσους και ίντριγκας για να καταλήξουμε αυτή τη στιγμή να μην απασχολούν σχεδόν κανέναν εκτός από μεσήλικες που είναι καινούργιοι στο μέσο και μεσήλικες χωρίς καμία σωτηρία το μάθουν ποτέ. Θέλω να πω, πως πλέον όποιος θέλει βάζει διαφήμιση στο blog του χωρίς αστείους χαρακτηρισμούς όπως “προδότης”, οι “κακές λέξεις” απενοχοποιούνται καθώς πια τις βρίσκεις και στα έντυπα και στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, όποιος θέλει γράφει τα προσωπικά του ή λέει το όνομά του ή όχι, ο καθένας διαχειρίζεται τα σχόλια στο blog του όπως γουστάρει χωρίς να χαρακτηρίζεται φασίστας, άμα διαφωνείς κάθετα με ένα ρημαδοκείμενο δε φοβάσαι μην τυχόν και σε κακοχαρακτηρίσουν (και κυρίως έχουν την νοημοσύνη οι περισσότεροι να καταλάβουν ότι δεν είναι απαραίτητο να έχεις κάτι εναντίον αυτού που το έγραψε), γράφεις για ό,τι σου καπνίσει όσο ενήλικο κι αν είναι, βλέπεις καθημερινά κείμενα με επώνυμες καταγγελίες για συγκεκριμένα πράγματα και ανθρώπους, κ.ο.κ. Πράγματα αυτονόητα παντού, τώρα γίνονται επιτέλους αυτονόητα και στο ελληνικό νέτ. Φυσικά, μιλάω για τους νορμάλ ανθρώπους πάντα.
Όλο αυτό που ζούμε είναι μία εντελώς νέα διάσταση στην ανθρώπινη ζωή όπως χαρακτηρίζεται από κοινωνιολόγους και ψυχολόγους και είναι υγιείς οι αντιδράσεις, αλλά μέχρι ενός σημείου θα προσθέσω εγώ. Με την ελληνική κοινωνία η σύγκρουση ήρθε και έδεσε. Άντε τώρα να καταφέρεις να εισάγεις ομαλά στο νετ κάποιον που είναι ήδη δυσλειτουργικός στον έξω κόσμο. Γιατί πώς να μάθει τώρα εκείνος που από τότε που γεννήθηκε εκπαιδεύτηκε να μισεί όποιον φέρει αντίθετη άποψη, να δεχτεί ένα αρνητικό λινκ στο κείμενό του; Πώς να συζητήσεις με κάποιον που μέχρι σήμερα ακόμη ψάχνει πίσω από απόψεις και πλέκει συνωμοσίες για καθετί που δεν γνωρίζει και δεν έχει σκοπό να ψάξει περισσότερο; Πως καν να συζητήσεις με κάποιον που δεν θέλει να συζητά; Όλα αυτά πιτώνουν τελείως όταν μπουν στη μέση τα πολιτικά, τα ποδοσφαιρικά ή τέλος πάντων εκείνα τα ελάχιστα που πυροδοτούν τη σκέψη του νεοέλληνα.
Και μπορεί τα πρώτα χρόνια αρκετοί να πίστευαν ότι μπορούν εδώ να υποδυθούν τα πάντα, ότι μπορούν να φαίνονται κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι, τώρα πια όμως η εκπαίδευση στο νέο μέσο καθώς αυτό γίνεται η συνέχεια της έξω ζωής και όχι μια άλλη παράλληλη ζωή, δυσκολεύει τους δυσλειτουργικούς εξίσου γιατί κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα.
Ένα από τα πιο γαμιστερά επαγγέλματα που έχω ανακαλύψει τα τελευταία χρόνια είναι οι futurists, ελληνιστί μελλοντολόγοι. Και μπορεί οι περισσότεροι να νομίζουμε ότι πρόκειται για καφετζούδες, πρόκειται όμως για ένα επάγγελμα έτη φωτός μακριά από τέτοιες μαλακίες. Οι futurists λαμβάνοντας υπόψη κάθε επιστήμη, προβλέπουν το μέλλον του ανθρώπου αναλύοντας στοιχεία, τεχνολογίες και τάσεις. Ξέρω ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση τέτοιο επάγγελμα να στεριώσει, είναι άπειρα δύσκολο να κάτσεις να βάλεις την δυσλειτουργικότητα σε νόρμες για να βγάλεις μελλούμενα, αυτό όμως που ξέρω είναι πως σε γενικές γραμμές είναι πολύ σκούρα τα πράγματα για όσους βρίσκονται από την ηλικία μου και πάνω και διαθέτουν γκομπιούτερ και ιντερνέτι. Καλά, αυτό με την ηλικία μην το πάρετε τοις μετρητοίς. Τα ΕΛ-μαλακογονίδια είναι πιο ανθεκτικά κι απ΄τις κατσαρίδες.
Οι προβλέψεις λένε πως ο άνθρωπος πρόκειται να ζήσει μια τρομερή μετάλλαξη προς το καλύτερο. Ότι δηλαδή η ανθρώπινη προσωπικότητα θα εμπλουτιστεί, θα ξαναφιλοσοφήσει και θα ανθίσει με τη βοήθεια του internet καθώς της δίνεται ένα νέο τεράστιο πεδίο δράσης, με γνώσεις και ερεθίσματα για ακόμη περισσότερα ενδιαφέροντα στα οποία δεν θα είχε ποτέ πρόσβαση ή δεν θα τολμούσε να διανοηθεί ότι υπάρχουν.
Πάρτε τώρα αυτήν την πρόβλεψη και χώστε την στην Ελλάδα. Έχεις έναν μεσήλικα κολλημένο παρτάκια απατεωνίσκο ή μια αγάμητη θείτσα φαν της τατιάνας και τους δίνεις πληροφορίες που δεν θέλουν να κατανοήσουν και δεν μπορούν να διαχειριστούν, παρέα μπόλικων ομοιοπαθών, σελίδα στατιστικών, κοκακόλες – πατατάκια και κοινό. Ξεκινήστε από τους αρχαιοΕΛαιόπληκτους, συνεχίστε με τους θρησκόληπτους, προχωρήστε σε αυτούς που νομίζουν ότι επιτέλους θα γαμήσουν (και δη πιπίνια) και προσθέστε σε όλους αυτούς, ταξιτζίδες, κουκουέδες, αεκάκια και παναθηναϊκούς. Βοήθειά μας.
Μπορεί πριν πατήσουν το κλικ στον browser οι άλλοι άνθρωποι να κάνουν χίλια δυο πράγματα, είδα όμως ότι μετά όλοι ακολουθούν μία συγκεκριμένη ρουτίνα κι ας μην το παραδέχονται οι μισοί. Βασικά ανακούφιση γιατί νόμιζα ότι ήμουν το κολλημένο ψυχάκι με τις ρουτίνες μου αλλά παραφύλαξα και είδα ότι πάνω κάτω όλοι έχουν τουλάχιστον μερικά tab καρφωμένα και από ‘κει και πέρα ανοίγουν ό,τι κάτσει. Η ρουτίνα στο σερφάρισμα ήταν κάτι που νόμιζα ότι το κάνω μόνο εγώ. Υπέθετα ρε παιδάκι μου ότι οι νορμάλ άνθρωποι ανοίγουν το mail τους, ρίχνουν μια ματιά και αυτό είναι το μόνο απαραίτητο. Μέχρι που ρώτησα στα ίσια κάνα δυο, είδα και κάτι άλλους και για μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα ότι οι περισσότεροι έχουν τη δική τους “ρουτίνα”, τα στανταράκια τους δηλαδή που τα ‘χουν ανοιχτά και από εκεί ξεκινούν το σερφάρισμα.
Αρκετά παλιά, η ρουτινίτσα μου αποτελούταν από ένα ολόκληρο παράθυρο για το hotmail μου κι ένα για το in.gr ενώ λίγο αργότερα ένα ακόμη για το gmail που αναγκάστηκα να ανοίξω γιατί είχε λέει μεγαλύτερη χωρητικότητα αλλά μεταξύ μας, σε παραμύθιαζαν ότι ήταν πολύ δύσκολο να πάρεις πρόσκληση, πράγμα που το έκανε βέρι χοτ τις εποχές εκείνες. Το πράγμα ξεφτιλίστηκε όταν πρωτοάνοιξα το blog και πρόσθεσα στη ρουτίνα μου ένα ακόμη παράθυρο για το blogspot. Τα είχα δει όλα καθώς γέμιζε η οθόνη παράθυρα και δεν είχα χώρο για τίποτε άλλο. Ούτε καν για την πασιέντζα μου. Αλλά τα ‘θελα όλα μπροστά μου ανοιχτά.
Όταν έγινε πολύ της μόδας ένας τσάμπα browser ο firefox, τον έβαλα με τη μία, πράγμα που μου βγήκε πολύ σε καλό καθώς είχε την υπεργαμάτη επιλογή των tabs. Είχε κι άλλα να κάνεις αλλά εμένα αυτά μου άστραψαν περισσότερο καθώς και το ότι όλοι έβριζαν τον explorer και μερικοί είχαν βάλει και ρουφιανομηχανάκια και σου έλεγαν φάτσα μπάτσα τι browser έχεις, οπότε δεν ήταν πολύ κουλ να σερφάρεις με i.e. και να σε κράζουν κιόλας. Τι ωραία που ήταν με τον firefox. Ένα μόνο παραθυράκι ανοιχτό και μέσα τα καμιά δεκαριά tabs με τη νέα μου ρουτίνα που τώρα πια περιείχε και το monitor και το ολοκαίνουργιο blog του καλτσό.
Τότε δεν είχα ιδέα τι ήταν το rss, οπότε ο μόνος τρόπος που βρήκε το κεφάλι μου για να παρακολουθήσω ένα blog ήταν να κάνω συχνά refresh στη σελίδα του. Έτσι έπαιρνα σβάρνα τα tabs μου εναλλάξ, πάταγα το refresh και περίμενα εναγωνίως για κάτι νέο. Το δε monitor ήταν άπειρα σπαστικό γιατί ανανεωνόταν περίπου κάθε μία ώρα στην αρχή ενώ τα blogs ήταν ελάχιστα σε αριθμό, οπότε μπορεί να πέρναγε και μία ολόκληρη μέρα χωρίς να διαβάσω κάτι της προκοπής. Και δε μιλάμε για καλοκαίρια, γιατί από μέσα Ιουλίου το ελληνικό ίντερνετ λες και έφευγε όλο μαζί με πούλμαν για διακοπές και άμα δεν ήξερες πολύ καλά αγγλικά ήσουν υποχρεωμένη να τη βγάζεις σε εκείνα τα άθλια ελληνικά σάιτς και φόρουμ με τα άστρα που αναβόσβηναν και σου έτσουζαν τα μάτια και έγραφαν για εξωγήινους και άλλα τσουχτερά.
Σε ελάχιστο διάστημα βέβαια, τα blogs πλήθυναν και τότε μου την έσπασε ακόμη πιο πολύ γιατί για πρώτη φορά έχασα τη μπάλα. Ήταν εξοργιστικό να χάνεις κάτι καινούργιο που γράφτηκε στο ίντερνετ. Ναι, τότε ακόμη νόμιζα ότι το διάβαζα όλο. Έχανα λοιπόν τις μισές ανανεώσεις του monitor, ήταν αδύνατο να διαβάσω όλα τα νέα σχόλια και εκτός των άλλων, άνοιγα κι ατέλειωτα tabs με ό,τι blogs είχαν γράψει κάτι νέο. Άσε που άρχισαν να μπαίνουν στο παιχνίδι και οι πρώτες εφημερίδες που ήταν πολύ γαμάτο να διαβάζεις ελληνικές αληθινές επίκαιρες (νταξ΄ χθεσινές) ειδήσεις στο νετ αλλά εξαιρετικά δύσκολο να βλέπεις ό,τι ανανεώνεται. Τα tabs τώρα ήταν εκείνα που άνοιγα πάντα, συν καμιά εικοσαριά blogs, συν κάνα δυο εφημερίδες, συν κάτι ξένα site και ταραταραταράμ τη Wikipedia. Την Wiki την έχωσα στην ρουτίνα μου γιατί περιέργως έπεσα θύμα ψυχαναγκασμού άλλων εποχών –α, ρε μάνα – που έπρεπε απαξάπαντος να έχεις δίπλα σου εύκαιρη μια Δομή.
Σύντομα έμαθα και για το rss. Επιτέλους θα είχα χώρο στην οθόνη μου που είχε αρχίσει πάλι να καταπιέζει την πασιέντζα μου. Πρόσθεσα κατενθουσιάσμενη στο σερφοπάτερν μου το bloglines με καμιά διακοσαριά διευθύνσεις μέσα για αρχή. Ναι, με το χέρι. Το θεώρησα επανάσταση που κάποιος επιτέλους θα καθόταν να ψάξει όλα αυτά τα blogs και θα με ειδοποιούσε σε κάθε ανανέωση. Τα παράθυρα λιγόστεψαν πάλι μέχρι το επόμενο δευτερόλεπτο περίπου που συνειδητοποίησα ότι οκ, παρακολουθώ αυτά που θέλω να παρακολουθώ αλλά ρε βλήμα πώς στο καλό θα παρακολουθώ τα σχόλια που εκεί βρισκόταν όλο το ζουμί; Άρα τι ‘χες Γιάννη. Έβλεπα από το rss ποιος έγραφε κάτι που με ενδιέφερε και ξαναμανά τα ίδια, άνοιγα δηλαδή το blog του σε ένα tab και δώστου refresh άμα ήθελα να πάρω μέρος στη συζήτηση. Σαρανταποδαρούσα η ρουτινίτσα μου.
Μέχρι που η διάνοιά μου πήρε πρέφα ότι υπάρχει rss και για σχόλια! Πάει λέω πσσσσσσσσσσς τεχνολογία ρουλς, λύθηκε και αυτό. Στούμπωσα το bloglines με τα σχόλια των blogs που μου είχαν πηδήξει την οθόνη, έβαλα μέσα και όλες πια σχεδόν τις εφημερίδες, κάτι γαμάτα ξένα blogs, μερικά τέλεια περιοδικά, κάτι forum, αγγελίες, προσωποποιημένες ειδήσεις (τσσσσσσσσσς) και λέω τώρα, άραξε και το ελέγχεις όλο το ίντερνετ.
Ναι, καλά. Αφήνουν άνθρωπο εδώ μέσα να αγιάσει; Ξεσκίστηκαν να βγάζουν καινούργια πράγματα. Ο ρυθμός ήταν περίπου ένα νέο tab την ημέρα. Βάλε facebook, βάλε buzz, βάλε myspace, βάλε twitter, βάλε youtube, βάλε last.fm, βάλε και flickr κι άμα η οθόνη σου δεν είναι τρία μέτρα μήκος, είσαι ο σούπερμαν. Κι όλα αυτά στο πισί στο σπίτι και εντελώς για κωλοβάρεμα, γιατί άμα μιλάμε για τη δουλειά έφτασα να έχω συν 10 tabs σε μια ήρεμη ημέρα και 5 εγγραφές σε ό,τι νέο site σου έστελναν με mail για να φαίνεσαι και καλά ενημερωμένη.
Και φτάνουμε στο προκείμενο. Είμαι τρελή ή οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι, έχετε εφεύρει κάτι άλλο ξέρωγώ παράλληλα σύμπαντα, rss για XMen ή τίποτα τετραδιάστατους reader; Άμα είναι, να βγω σε πρόωρη σύνταξη να αγοράσω και 3 οθόνες να τελειώνουμε δηλαδή.
p.s. μιλάμε πάντα για τους δικούς μου χρόνους ανακάλυψης πραγμάτων και τεχνολογιών στο νετ, εάν εσείς τα ξέρατε νωρίτερα μπράβο σας αλλά είστε πολύ μαλάκες που δεν σφυράγατε ένα φωνήεντο να τα μάθουμε και εμείς οι αργόστροφοι.
Αυτή η Γεωμετρία μας έχει καταστρέψει, το πήρα απόφαση. Διαπιστώνω ότι η αντίληψη της “χώρας” στα κεφάλια μας είναι καθαρά γεωμετρική. Σου λέει κύριε, εγώ στο χάρτη μας βλέπω να ζούμε πάνω σε ένα κομμάτι γης με συγκεκριμένο σχήμα και συγκεκριμένη χωρητικότητα και συγκεκριμένες θέσεις εργασίας και τέλος πάντων όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του. Λες και νοερά μας αναλογεί μια συγκεκριμένη σπιθαμή γης, παρά το γεγονός ότι όλοι είμαστε στοιβαγμένοι σε δυο τρεις τερατούπολεις. Είναι το ίδιο παράλογο με το να λέμε ότι ο αριθμός των εστιατορίων έχει να κάνει με την αναλογία που καλούνται να ταΐσουν.
Και σε κανέναν γεωμετροκέφαλο δεν κάνει περίεργο που δεν του έχει τύχει να τον στείλουν ως τώρα πάνω σε κάνα βουνό να ζήσει στη σπιθαμίτσα του. Τη δικιά μας τη σπιθαμίτσα τη βουτάμε και την χώνουμε όπου μας συμφέρει και του αλλουνού του πετάμε μια Γεωμετρία ΝΑ γιατί λέει δεν χωράει, πάρε και τη μεζούρα και δες μόνος σου. Βέβαια μη ρωτάτε για τις θέσεις των δημοσίων υπαλλήλων, αυτές είναι κβαντοεξαρτώμενες και οι μόνες για τις οποίες εφαρμόσαμε τη θεωρία του άπειρου.
Είμαι σίγουρη ότι μέσα στο κεφάλι του Νεοέλληνα Ενεργού Πολίτη, το Πυθαγόρειο θεώρημα έχει εύκολα μεταφραστεί ήδη:
Το οικοδομικό τετράγωνο μεταναστών ενός δήμου της πατρίδας μας ισούται με το άθροισμα των οικοδομικών τετραγώνων 2 κάθετων πάρκινγκ μας... αλλιώς κλείνουμε μια παιδική χαρά;
Σε μια εποχή που ο τουρισμός περνά κρίση (sic) και άγρια κρίση συγκεκριμένα, νομίζω πως είναι η κατάλληλη εποχή για να συνεισφέρω κι εγώ το πετραδάκι μου στην ταφόπλακα.
Το δαιμονικό ίντερνετ που λέτε, αυτό το όργανο του Σατανά, το εργαλείο καθαρμάτων και εγκληματιών τώρα περνά στα χέρια και των βρωμοτουριστών. Βλέπεις ξύπνησαν οι πειναλέοι/ βρωμίκουλες/ βάρβαροι - που όμως τα ακουμπούσαν κανονικά τόσα χρόνια -και άρχισαν να γράφουν στα ίσια τις εντυπώσεις από τις διακοπές στη χώρα μας: “δεν είχε ούτε χαρτί υγείας και χρειάστηκε να κάνω το walk of shame από τη ρεσεψιόν στο δωμάτιό μου ”, “οι ντόπιοι είναι πολύ ενοχλητικοί και πολλές φορές επιθετικοί για να σε πείσουν να μπεις στο άθλιο club ή την ταβέρνα τους”, “προσέξτε γιατί άλλες τιμές γράφει στο site και τελικά ισχύουν οι διπλές”, “η ιδιοκτήτρια των δωματίων ήταν πολύ ανάγωγη, αμφιβάλω εάν ξέρει τι σημαίνει τουρισμός”, “μη νοικιάσετε με τίποτα αυτοκίνητο από το τάδε γραφείο”, “δεν ξαναπατάω ποτέ στην Ελλάδα”.
Τα γραφικά κραχτήρια των δωματίων που άλλοτε σου έχωναν στη μούρη την ταμπέλα με το rooms to let, έχουν φέτος μετακομίσει στο internet και προσπαθούν εναγωνίως να πιάσουν πελατάκια αλλά δυστυχώς τρώνε διαγραφές και μπαναρίσματα από τα forums που τα αντιμετωπίζουν ως spam διότι κάνει μπαμ ότι μπαίνουν για να διαφημιστούν. Τα κραχτήρια την πάτησαν χοντρά γιατί εδώ δεν μπορούν να πλαγιοκοπήσουν τους τουρίστες, να τους απομονώσουν και να τους πείσουν για τις δωματιάρες τους. Εδώ έχεις να τα βάλεις όχι μόνο με μελλοντικούς πελάτες αλλά και με τα θύματα των άθλιων υπηρεσιών σου. Δώσε θάρρος στο χωριάτη που λένε, μόνο που σε αυτή την περίπτωση ο χωριάτης είμαστε εμείς και απ΄ότι φαίνεται θα πεινάσουμε μέχρι να ξαναγίνουμε άνθρωποι.
Το holiday watchdog, το trip advisor, το holidays uncovered και το trip report είναι μερικά από τα sites με reviews αλλά σχεδόν σε κάθε forum διακοπών υπάρχει τέτοιο κομμάτι που μπορείς να τα πεις χύμα για τη γυφτιά που θα συναντήσεις στις διακοπές σου. Το βρήκα πολύ σουρεάλ να ψάχνω για τις διακοπές μου μέσω των reviews ξένων τουριστών και να καταλήγω να απορρίπτω τα περισσότερα.
p.s. επειδή ξέρω ότι μόλις τα δεις, το πρώτο που θα σκεφτείς είναι να κάνεις έναν ψεύτικο λογαριασμό και να μας εκθειάσεις, ξανασκέψου το πληζ. Δεν κάνουν μόνο οι ξένοι διακοπές στην Ελλάδα και επίσης ας βγάλουν και κάνα φραγκάκι οι σωστοί επαγγελματίες για μία γαμημένη φορά.
Ένεκεν της ημέρας και ως tribute στον πιο αγαπημένο μου καλλιτέχνη μακράν, όχι ρε δε σκάω με τίποτα. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω αλλά αυτό το θέμα με τημουσικήπουακούω πολύ μου την έχει βαρέσει. Ειδικά σήμερα. Αν κρίνω δηλαδή από αντιδράσεις που κόβω γύρω μου, τα πράγματα είναι πολύ σκούρα για εμάς τους πουροκάγκουρες που αναγκαστικά μεγαλώσαμε με πίτσα παπαδοπούλου στο πικάπ, ντίρλι ντίρλι στα τραπέζια, ρεμπέτικα στην αυλή, καζατζίδη στο αυτοκίνητο, μπόνει εμ στα πάρτι, κλαρίνα στους γάμους, πόλα αμπντούλ στην εκδρομή και μπλουζ στις πρώτες καύλες.
Τελειωμό δεν είχε η μουσική μας και τώρα μούγκα για όλα αυτά μη σε πουν καγκούρι. Θεωρώ χειρότερη καγκουριά να μην επιτρέπεται να σου αρέσει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, παρά να σου αρέσει η ίδια η καγκουρομουσική κι ας είναι σκυλάδικα/ σέικ/ ταπαπάκια/ σκασουσού / ντέρτι (νταϊάνα). Άσε τα εξπεκτέισονς. Δεν μπορεί λέει να είσαι λαϊκιά και να μη σ’ αρέσουν τα σκυλάδικα, οπότε το αμέσως επόμενο λογικό συμπέρασμα είναι ότι άμα σ΄ αρέσουν τα σκυλάδικα πρέπει ντε και καλά να είσαι λαϊκιά. Ψυχάκηδες. Κι άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας (=φαν του πλούταρχου, πιχι).
Βέβαια το παραδέχομαι ότι παίζει να είμαι καγκούρι και να μην το ‘χω πάρει πρέφα αλλά στα τέτοια μου και δεν ξέρω πώς αλλιώς να στο πω, όμως ρε παιδάκι μου πολύ μου τη δίνει όταν άπειροι κρύβουν την μουσικήπουακούνε και όχι ρε, δεν παίζει να το κάνω κι εγώ (ειδικά όταν μετά το πρώτο ποτήρι δεν είμαι σε θέση να κάνω απολύτως καμία διάκριση στο κάψιμο).
Αν δηλαδή τα θέλετε και επιστημονικά, ημουσικήπουακούω κατάντησε σαν τα ζώδια με τη μόνη διαφορά ότι τη διαλέγεις. Παγίδα κανονική. Ακτινογραφία χαρακτήρα, μόνο που δεν έχεις άλλοθι ότι δε φταις εσύ που γεννήθηκες τότε που γεννήθηκες και πως η μάνα σου φταίει που δε σε κράταγε μέχρι το Νοέμβρη για να σε γεννήσει πιο κουλ. Κι έτσι διαλέγουν όλοι να είναι Σκορπιοί και μάλιστα του πρώτου δεκαήμερου με Σελήνη στου διαόλου τη μάνα μόνο και μόνο επειδή έχουν τη φήμη σεξουλοκίνκι. Και αφού δηλώσεις τι διάλεξες, όλο χαρά που είσαι εντός των πλαισίων της επικρατούσας κουλαμάρας, πάρε και τον αστρολογικομουσικό σου χάρτη. Πάρε σετάκι τα αγαπημένα σου χρώματα, τα σωστά μαλλιά και ρούχα, πάρε επαγγελματικά, πάρε τύχη, πάρε να μάθεις πως είσαι στις σχέσεις σου, πάρε στάτους, πάρε κι ένα μάτσο κάγκουρες που ταιριάζουν στη δική σου καγκουρότητα. Σκέτη ακτινογραφία μιλάμε, πρέπει να φέρεσαι ομοιόμορφα και να κράζεις τους Εχθρούς. Εννοείται πάντα οι Εχθροί είναι οι κάγκουρες. Η όλη κατάσταση είναι σα να μην είσαι γεννημένος Σκορπιός αλλά άμα το διαλέξεις, να πρέπει ντε και καλά να πηδάς 3 φορές τη μέρα για να μη φανεί ότι κατά βάθος παρθενοπαρθένος γεννήθηκες και παρθενοπαρθένος δε θες να πεθάνεις. Και γι’ αυτό κάνεις τέτοιες μαλακίες.
Το κλου είναι πως σε κάθε περίπτωση πρέπει ντε και καλά να (λες ότι) ακούς αυτά που ακούνε οι κουλ. Θα μου πεις τι είναι κουλ. Θα σου πω ανάλογα τον κάγκουρα που έχεις απέναντί σου. Έχεις τον κάγκουρα του έντεχνου, του λαϊκού, της ποπ, του χέβι, της ντανς… κόλλα δίπλα ό,τι θέλεις γιατί η μαλακία δεν τελειώνει πουθενά. Κι εσύ οφείλεις να ελιχθείς. Έχω υπάρξει καρακούλ παραδεχόμενη ότι ψοφάω να ακούω τσάμικο (αλήθεια, ψοφάω) αλλά στη σωστή παρέα. Μαλάκας είμαι να πάω να πω στον ροκά ότι έχω γίνει κουδούνι με Μαργαρίτη;
Ε, αυτό ακριβώς έπαθα με τον Michael Jackson. Μυρμήγκιασμα. Τώρα να το πω ή θα πέσουν να με φάνε; Να στεναχωρηθώ ή θα με δει κάνα μάτι; Να ανεβάσω ένταση στο μπίλι τζιν ένεκεν της ημέρας ή θα με κράξουν; Να σ’ αρέσει, να λιώνεις για τη μουσική και το χορό του, να είναι καρακούλ να το παραδέχεσαι για όλη σου την εφηβεία, να τον λατρεύει μέχρι η μάνα σου και η γιαγιά σου (κατόρθωμα, όχι αστεία) και ξαφνικά από τα μέσα περίπου της δεκαετίας 90 να ντρέπεσαι να πεις το όνομά του. Εκεί φτάσαμε με όσα έκανε και σύντομα εκτοπίστηκε τελείως έξω από το κουλόμετρο. Κάπως έτσι αποκαθηλώθηκε και για μένα από το θρόνο του Απόλυτου Θεού. Ψέματα ή αλήθεια δεν ξέρω, όμως ήταν πολλά όλα αυτά που του καταλόγιζαν αν και τα περισσότερα δεν έπρεπε να με αφορούν. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι εγώ θα ήμουν στο Δαφνί με το 1/1000 της επιτυχίας του. Και όπως όλοι (κι ας μην το παραδέχονται) τον λάτρευα. Ε, μετά απλά τον συμπαθούσα και στο τέλος μόνο τον λυπόμουν. Όλα αυτά μέχρι σήμερα.
Γκιόζης μέγας ο συγχωρεμένος ακούω να λένε τριγύρω. Έχω να τους πω ότι κατέληξα οριστικά για αυτούς που θυμήθηκαν να την πουν στον συγχωρεμένο: που πα ρε καραμήτρο που θα τολμήσεις να μιλήσεις για τον Michael Jackson; Και ποιον ακριβώς έχεις να αντιτάξεις; Και τι ακριβώς πιθανότητα έχει να τον μάθουν η μαμά μου και η γιαγιά μου; Δε σε παίρνει, λέμε.-
I just can't stop loving you
Διαβάζοντας σήμερα το πρωί στους επικήδειους το πλήρες βιογραφικό του, άρχισα να θυμάμαι πως δεν είναι σχήμα λόγου, στ’ αλήθεια άγγιξε την κορυφή του κόσμου, έκανε τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών, γάμησε ως χορευτής και γενικά το άξιζε. Κι όλα αυτά με διάρκεια όχι παίξε – γέλασε, από μικρό παιδάκι. Και φαντάσου δεν με τούμπαραν αυτά τόσο πολύ αλλά κάτι άλλο. Ανακάλυψα πως ο Michael Jackson τελικά, δεν ήταν στο μυαλό μου καθόλου όπως π.χ. η τέιλορ ντέιν, η σίντι λόπερ ή ο τζο κόκερ που μου έκαναν ένα τσικ για μια εποχή και τώρα τους θυμάμαι γλυκά γιατί μου θυμίζουν αγαπημένες καγκουροεποχές. Είναι η διαπίστωση πως βλέποντας σήμερα συγκεντρωμένα τα άλμπουμ του συνειδητοποίησα ότι γνωρίζω όλα μα όλα τα τραγούδια του, τα έχω χορέψει όλα πολύ και ξέρω όλους μα όλους τους στίχους. Και όλα έγιναν επιτυχίες. Σε όλον τον πλανήτη. Κι ο πλανήτης θα τον θυμάται μόνο για τις πλαστικές. Αν αυτό δεν είναι καγκουριά, τότε τι είναι;
Ευκολάκι παζλ λοιπόν. Ψοφάω: Rod Steward + System Of A Down + Βαμβακάρης + Robbie Williams + Ρίτα Σακελλαρίου + Chopin + Τάνια Τσανακλίδου + Prodigy + Μαργαρίτης…
+ τόσοι άλλοι που δεν υπάρχει λόγος να αποκαλύψω γιατί κόβω το κεφάλι μου ότι σε κάθε όνομα έχω ήδη αφήσει πίσω μπουλούκια που κατέληξαν οριστικά και αμετάκλητα για την καγκουρότητά μου*.
* και ναι ρε μαλάκες, το ξέρω ότι οι περισσότεροι χρειαστήκατε μονάχα τον Rod Steward. Γιατί νομίζατε ότι τον έχωσα πρώτο;
Αυτό που ο λαός ονομάζει «γραφτό» τελικά έχει βάση, δεν είναι τελείως ξεκούδουνο. Αποδείχτηκε ότι σαφώς και υπάρχουν όλα τα μελλοντικά συμβάντα κάπου γραμμένα. Και μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι τα έγραψαν εξωγήινοι, μάγοι, καλικάτζαροι, μπορεί κάποιοι να τα λένε ακασικά αρχεία, κισμέτ, μοίρα ή γραφτό, εκείνο όμως που ενδιαφέρει είναι πως υπάρχουν και παραυπάρχουν.
Αποδείχτηκε πως όντως η πραγματικότητα είναι ήδη γραμμένη. Aπλά δεν είναι σε ουρανούς, μαγικά βιβλία, αρχαία ημερολόγια ή άλλους πλανήτες. Εδώ δίπλα είναι. Σε word αρχεία δημοσιογράφων. Βέβαια μη φανταστείς τίποτα τετελεσμένο, ingsoc μεν, αρχαιοελληνικού τύπου δε, με δύο ολόκληρα κισμέτ να σε περιμένουν αντί ενός. Ήξεις - Αφίξεις. Σιγά μη μείνεις με ένα μέλλον. Doublethink.
Όμως όποιο μέλλον κι αν ζήσεις, έρθει δεν έρθει ο Ερντογάν, αποδείχτηκε πως είτε ανοίξεις την εφημερίδα, είτε πατήσεις το τηλεκοντρόλ με τίποτα δε γλιτώνεις το ημερήσιο Two Minutes Hate.
