Ασήμωσε

Πολλές φορές βαριόμουν αφόρητα και μερικές άλλες παθιαζόμουν για πράγματα που όταν τα ξανασκέφτομαι τώρα πια, νιώθω όπως την πρώτη στιγμή που τα αντιμετώπισα: παρατήστε με ήσυχη να κάνω ότι γουστάρω εδώ μέσα, δεν μπορείτε να μου επιβάλλετε τίποτα περισσότερο από όσα μου επιβάλλετε στον έξω κόσμο. Διαφήμιση ή όχι στα blogs, ανωνυμία – ψευδωνυμία ή επωνυμία στα blogs, να βρίζεις ή να μιλάς καθώς πρέπει, να γράφεις τα προσωπικά σου ή όχι, να αφήνεις να σε βρίζουν στα σχόλια ή είσαι κατά της ελευθερίας του λόγου (sic), να το λες όταν διαφωνείς με ένα κείμενο ή να κάνεις την πάπια (και ειδικά όταν είναι “φίλος”), να γράφεις για ενήλικα θέματα ή να γράφεις μόνο κατάλληλα για όλους, να καταγγέλεις τα δημόσια πράγματα με το όνομά τους ή κεκαλυμμένα...

Κάθε θέμα από τα παραπάνω και ένα σωρό άλλα τέτοιου είδους ήταν αντικείμενα μπλογκοπολέμων, εκατοντάδων σχολίων, άπειρου μίσους και ίντριγκας για να καταλήξουμε αυτή τη στιγμή να μην απασχολούν σχεδόν κανέναν εκτός από μεσήλικες που είναι καινούργιοι στο μέσο και μεσήλικες χωρίς καμία σωτηρία το μάθουν ποτέ. Θέλω να πω, πως πλέον όποιος θέλει βάζει διαφήμιση στο blog του χωρίς αστείους χαρακτηρισμούς όπως “προδότης”, οι “κακές λέξεις” απενοχοποιούνται καθώς πια τις βρίσκεις και στα έντυπα και στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, όποιος θέλει γράφει τα προσωπικά του ή λέει το όνομά του ή όχι, ο καθένας διαχειρίζεται τα σχόλια στο blog του όπως γουστάρει χωρίς να χαρακτηρίζεται φασίστας, άμα διαφωνείς κάθετα με ένα ρημαδοκείμενο δε φοβάσαι μην τυχόν και σε κακοχαρακτηρίσουν (και κυρίως έχουν την νοημοσύνη οι περισσότεροι να καταλάβουν ότι δεν είναι απαραίτητο να έχεις κάτι εναντίον αυτού που το έγραψε), γράφεις για ό,τι σου καπνίσει όσο ενήλικο κι αν είναι, βλέπεις καθημερινά κείμενα με επώνυμες καταγγελίες για συγκεκριμένα πράγματα και ανθρώπους, κ.ο.κ. Πράγματα αυτονόητα παντού, τώρα γίνονται επιτέλους αυτονόητα και στο ελληνικό νέτ. Φυσικά, μιλάω για τους νορμάλ ανθρώπους πάντα.

Όλο αυτό που ζούμε είναι μία εντελώς νέα διάσταση στην ανθρώπινη ζωή όπως χαρακτηρίζεται από κοινωνιολόγους και ψυχολόγους και είναι υγιείς οι αντιδράσεις, αλλά μέχρι ενός σημείου θα προσθέσω εγώ. Με την ελληνική κοινωνία η σύγκρουση ήρθε και έδεσε. Άντε τώρα να καταφέρεις να εισάγεις ομαλά στο νετ κάποιον που είναι ήδη δυσλειτουργικός στον έξω κόσμο. Γιατί πώς να μάθει τώρα εκείνος που από τότε που γεννήθηκε εκπαιδεύτηκε να μισεί όποιον φέρει αντίθετη άποψη, να δεχτεί ένα αρνητικό λινκ στο κείμενό του; Πώς να συζητήσεις με κάποιον που μέχρι σήμερα ακόμη ψάχνει πίσω από απόψεις και πλέκει συνωμοσίες για καθετί που δεν γνωρίζει και δεν έχει σκοπό να ψάξει περισσότερο; Πως καν να συζητήσεις με κάποιον που δεν θέλει να συζητά; Όλα αυτά πιτώνουν τελείως όταν μπουν στη μέση τα πολιτικά, τα ποδοσφαιρικά ή τέλος πάντων εκείνα τα ελάχιστα που πυροδοτούν τη σκέψη του νεοέλληνα.
Και μπορεί τα πρώτα χρόνια αρκετοί να πίστευαν ότι μπορούν εδώ να υποδυθούν τα πάντα, ότι μπορούν να φαίνονται κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι, τώρα πια όμως η εκπαίδευση στο νέο μέσο καθώς αυτό γίνεται η συνέχεια της έξω ζωής και όχι μια άλλη παράλληλη ζωή, δυσκολεύει τους δυσλειτουργικούς εξίσου γιατί κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα.

Ένα από τα πιο γαμιστερά επαγγέλματα που έχω ανακαλύψει τα τελευταία χρόνια είναι οι futurists, ελληνιστί μελλοντολόγοι. Και μπορεί οι περισσότεροι να νομίζουμε ότι πρόκειται για καφετζούδες, πρόκειται όμως για ένα επάγγελμα έτη φωτός μακριά από τέτοιες μαλακίες. Οι futurists λαμβάνοντας υπόψη κάθε επιστήμη, προβλέπουν το μέλλον του ανθρώπου αναλύοντας στοιχεία, τεχνολογίες και τάσεις. Ξέρω ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση τέτοιο επάγγελμα να στεριώσει, είναι άπειρα δύσκολο να κάτσεις να βάλεις την δυσλειτουργικότητα σε νόρμες για να βγάλεις μελλούμενα, αυτό όμως που ξέρω είναι πως σε γενικές γραμμές είναι πολύ σκούρα τα πράγματα για όσους βρίσκονται από την ηλικία μου και πάνω και διαθέτουν γκομπιούτερ και ιντερνέτι. Καλά, αυτό με την ηλικία μην το πάρετε τοις μετρητοίς. Τα ΕΛ-μαλακογονίδια είναι πιο ανθεκτικά κι απ΄τις κατσαρίδες.

Οι προβλέψεις λένε πως ο άνθρωπος πρόκειται να ζήσει μια τρομερή μετάλλαξη προς το καλύτερο. Ότι δηλαδή η ανθρώπινη προσωπικότητα θα εμπλουτιστεί, θα ξαναφιλοσοφήσει και θα ανθίσει με τη βοήθεια του internet καθώς της δίνεται ένα νέο τεράστιο πεδίο δράσης, με γνώσεις και ερεθίσματα για ακόμη περισσότερα ενδιαφέροντα στα οποία δεν θα είχε ποτέ πρόσβαση ή δεν θα τολμούσε να διανοηθεί ότι υπάρχουν.
Πάρτε τώρα αυτήν την πρόβλεψη και χώστε την στην Ελλάδα. Έχεις έναν μεσήλικα κολλημένο παρτάκια απατεωνίσκο ή μια αγάμητη θείτσα φαν της τατιάνας και τους δίνεις πληροφορίες που δεν θέλουν να κατανοήσουν και δεν μπορούν να διαχειριστούν, παρέα μπόλικων ομοιοπαθών, σελίδα στατιστικών, κοκακόλες – πατατάκια και κοινό. Ξεκινήστε από τους αρχαιοΕΛαιόπληκτους, συνεχίστε με τους θρησκόληπτους, προχωρήστε σε αυτούς που νομίζουν ότι επιτέλους θα γαμήσουν (και δη πιπίνια) και προσθέστε σε όλους αυτούς, ταξιτζίδες, κουκουέδες, αεκάκια και παναθηναϊκούς. Βοήθειά μας.

browsing routines

Μπορεί πριν πατήσουν το κλικ στον browser οι άλλοι άνθρωποι να κάνουν χίλια δυο πράγματα, είδα όμως ότι μετά όλοι ακολουθούν μία συγκεκριμένη ρουτίνα κι ας μην το παραδέχονται οι μισοί. Βασικά ανακούφιση γιατί νόμιζα ότι ήμουν το κολλημένο ψυχάκι με τις ρουτίνες μου αλλά παραφύλαξα και είδα ότι πάνω κάτω όλοι έχουν τουλάχιστον μερικά tab καρφωμένα και από ‘κει και πέρα ανοίγουν ό,τι κάτσει. Η ρουτίνα στο σερφάρισμα ήταν κάτι που νόμιζα ότι το κάνω μόνο εγώ. Υπέθετα ρε παιδάκι μου ότι οι νορμάλ άνθρωποι ανοίγουν το mail τους, ρίχνουν μια ματιά και αυτό είναι το μόνο απαραίτητο. Μέχρι που ρώτησα στα ίσια κάνα δυο, είδα και κάτι άλλους και για μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα ότι οι περισσότεροι έχουν τη δική τους “ρουτίνα”, τα στανταράκια τους δηλαδή που τα ‘χουν ανοιχτά και από εκεί ξεκινούν το σερφάρισμα.

Αρκετά παλιά, η ρουτινίτσα μου αποτελούταν από ένα ολόκληρο παράθυρο για το hotmail μου κι ένα για το in.gr ενώ λίγο αργότερα ένα ακόμη για το gmail που αναγκάστηκα να ανοίξω γιατί είχε λέει μεγαλύτερη χωρητικότητα αλλά μεταξύ μας, σε παραμύθιαζαν ότι ήταν πολύ δύσκολο να πάρεις πρόσκληση, πράγμα που το έκανε βέρι χοτ τις εποχές εκείνες. Το πράγμα ξεφτιλίστηκε όταν πρωτοάνοιξα το blog και πρόσθεσα στη ρουτίνα μου ένα ακόμη παράθυρο για το blogspot. Τα είχα δει όλα καθώς γέμιζε η οθόνη παράθυρα και δεν είχα χώρο για τίποτε άλλο. Ούτε καν για την πασιέντζα μου. Αλλά τα ‘θελα όλα μπροστά μου ανοιχτά.

Όταν έγινε πολύ της μόδας ένας τσάμπα browser ο firefox, τον έβαλα με τη μία, πράγμα που μου βγήκε πολύ σε καλό καθώς είχε την υπεργαμάτη επιλογή των tabs. Είχε κι άλλα να κάνεις αλλά εμένα αυτά μου άστραψαν περισσότερο καθώς και το ότι όλοι έβριζαν τον explorer και μερικοί είχαν βάλει και ρουφιανομηχανάκια και σου έλεγαν φάτσα μπάτσα τι browser έχεις, οπότε δεν ήταν πολύ κουλ να σερφάρεις με i.e. και να σε κράζουν κιόλας. Τι ωραία που ήταν με τον firefox. Ένα μόνο παραθυράκι ανοιχτό και μέσα τα καμιά δεκαριά tabs με τη νέα μου ρουτίνα που τώρα πια περιείχε και το monitor και το ολοκαίνουργιο blog του καλτσό.

Τότε δεν είχα ιδέα τι ήταν το rss, οπότε ο μόνος τρόπος που βρήκε το κεφάλι μου για να παρακολουθήσω ένα blog ήταν να κάνω συχνά refresh στη σελίδα του. Έτσι έπαιρνα σβάρνα τα tabs μου εναλλάξ, πάταγα το refresh και περίμενα εναγωνίως για κάτι νέο. Το δε monitor ήταν άπειρα σπαστικό γιατί ανανεωνόταν περίπου κάθε μία ώρα στην αρχή ενώ τα blogs ήταν ελάχιστα σε αριθμό, οπότε μπορεί να πέρναγε και μία ολόκληρη μέρα χωρίς να διαβάσω κάτι της προκοπής. Και δε μιλάμε για καλοκαίρια, γιατί από μέσα Ιουλίου το ελληνικό ίντερνετ λες και έφευγε όλο μαζί με πούλμαν για διακοπές και άμα δεν ήξερες πολύ καλά αγγλικά ήσουν υποχρεωμένη να τη βγάζεις σε εκείνα τα άθλια ελληνικά σάιτς και φόρουμ με τα άστρα που αναβόσβηναν και σου έτσουζαν τα μάτια και έγραφαν για εξωγήινους και άλλα τσουχτερά.

Σε ελάχιστο διάστημα βέβαια, τα blogs πλήθυναν και τότε μου την έσπασε ακόμη πιο πολύ γιατί για πρώτη φορά έχασα τη μπάλα. Ήταν εξοργιστικό να χάνεις κάτι καινούργιο που γράφτηκε στο ίντερνετ. Ναι, τότε ακόμη νόμιζα ότι το διάβαζα όλο. Έχανα λοιπόν τις μισές ανανεώσεις του monitor, ήταν αδύνατο να διαβάσω όλα τα νέα σχόλια και εκτός των άλλων, άνοιγα κι ατέλειωτα tabs με ό,τι blogs είχαν γράψει κάτι νέο. Άσε που άρχισαν να μπαίνουν στο παιχνίδι και οι πρώτες εφημερίδες που ήταν πολύ γαμάτο να διαβάζεις ελληνικές αληθινές επίκαιρες (νταξ΄ χθεσινές) ειδήσεις στο νετ αλλά εξαιρετικά δύσκολο να βλέπεις ό,τι ανανεώνεται. Τα tabs τώρα ήταν εκείνα που άνοιγα πάντα, συν καμιά εικοσαριά blogs, συν κάνα δυο εφημερίδες, συν κάτι ξένα site και ταραταραταράμ τη Wikipedia. Την Wiki την έχωσα στην ρουτίνα μου γιατί περιέργως έπεσα θύμα ψυχαναγκασμού άλλων εποχών –α, ρε μάνα – που έπρεπε απαξάπαντος να έχεις δίπλα σου εύκαιρη μια Δομή.

Σύντομα έμαθα και για το rss. Επιτέλους θα είχα χώρο στην οθόνη μου που είχε αρχίσει πάλι να καταπιέζει την πασιέντζα μου. Πρόσθεσα κατενθουσιάσμενη στο σερφοπάτερν μου το bloglines με καμιά διακοσαριά διευθύνσεις μέσα για αρχή. Ναι, με το χέρι. Το θεώρησα επανάσταση που κάποιος επιτέλους θα καθόταν να ψάξει όλα αυτά τα blogs και θα με ειδοποιούσε σε κάθε ανανέωση. Τα παράθυρα λιγόστεψαν πάλι μέχρι το επόμενο δευτερόλεπτο περίπου που συνειδητοποίησα ότι οκ, παρακολουθώ αυτά που θέλω να παρακολουθώ αλλά ρε βλήμα πώς στο καλό θα παρακολουθώ τα σχόλια που εκεί βρισκόταν όλο το ζουμί; Άρα τι ‘χες Γιάννη. Έβλεπα από το rss ποιος έγραφε κάτι που με ενδιέφερε και ξαναμανά τα ίδια, άνοιγα δηλαδή το blog του σε ένα tab και δώστου refresh άμα ήθελα να πάρω μέρος στη συζήτηση. Σαρανταποδαρούσα η ρουτινίτσα μου.
Μέχρι που η διάνοιά μου πήρε πρέφα ότι υπάρχει rss και για σχόλια! Πάει λέω πσσσσσσσσσσς τεχνολογία ρουλς, λύθηκε και αυτό. Στούμπωσα το bloglines με τα σχόλια των blogs που μου είχαν πηδήξει την οθόνη, έβαλα μέσα και όλες πια σχεδόν τις εφημερίδες, κάτι γαμάτα ξένα blogs, μερικά τέλεια περιοδικά, κάτι forum, αγγελίες, προσωποποιημένες ειδήσεις (τσσσσσσσσσς) και λέω τώρα, άραξε και το ελέγχεις όλο το ίντερνετ.

Ναι, καλά. Αφήνουν άνθρωπο εδώ μέσα να αγιάσει; Ξεσκίστηκαν να βγάζουν καινούργια πράγματα. Ο ρυθμός ήταν περίπου ένα νέο tab την ημέρα. Βάλε facebook, βάλε buzz, βάλε myspace, βάλε twitter, βάλε youtube, βάλε last.fm, βάλε και flickr κι άμα η οθόνη σου δεν είναι τρία μέτρα μήκος, είσαι ο σούπερμαν. Κι όλα αυτά στο πισί στο σπίτι και εντελώς για κωλοβάρεμα, γιατί άμα μιλάμε για τη δουλειά έφτασα να έχω συν 10 tabs σε μια ήρεμη ημέρα και 5 εγγραφές σε ό,τι νέο site σου έστελναν με mail για να φαίνεσαι και καλά ενημερωμένη.

Και φτάνουμε στο προκείμενο. Είμαι τρελή ή οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι, έχετε εφεύρει κάτι άλλο ξέρωγώ παράλληλα σύμπαντα, rss για XMen ή τίποτα τετραδιάστατους reader; Άμα είναι, να βγω σε πρόωρη σύνταξη να αγοράσω και 3 οθόνες να τελειώνουμε δηλαδή.

p.s. μιλάμε πάντα για τους δικούς μου χρόνους ανακάλυψης πραγμάτων και τεχνολογιών στο νετ, εάν εσείς τα ξέρατε νωρίτερα μπράβο σας αλλά είστε πολύ μαλάκες που δεν σφυράγατε ένα φωνήεντο να τα μάθουμε και εμείς οι αργόστροφοι.

Εθνική χαρά

Αυτή η Γεωμετρία μας έχει καταστρέψει, το πήρα απόφαση. Διαπιστώνω ότι η αντίληψη της “χώρας” στα κεφάλια μας είναι καθαρά γεωμετρική. Σου λέει κύριε, εγώ στο χάρτη μας βλέπω να ζούμε πάνω σε ένα κομμάτι γης με συγκεκριμένο σχήμα και συγκεκριμένη χωρητικότητα και συγκεκριμένες θέσεις εργασίας και τέλος πάντων όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του. Λες και νοερά μας αναλογεί μια συγκεκριμένη σπιθαμή γης, παρά το γεγονός ότι όλοι είμαστε στοιβαγμένοι σε δυο τρεις τερατούπολεις. Είναι το ίδιο παράλογο με το να λέμε ότι ο αριθμός των εστιατορίων έχει να κάνει με την αναλογία που καλούνται να ταΐσουν.

Και σε κανέναν γεωμετροκέφαλο δεν κάνει περίεργο που δεν του έχει τύχει να τον στείλουν ως τώρα πάνω σε κάνα βουνό να ζήσει στη σπιθαμίτσα του. Τη δικιά μας τη σπιθαμίτσα τη βουτάμε και την χώνουμε όπου μας συμφέρει και του αλλουνού του πετάμε μια Γεωμετρία ΝΑ γιατί λέει δεν χωράει, πάρε και τη μεζούρα και δες μόνος σου. Βέβαια μη ρωτάτε για τις θέσεις των δημοσίων υπαλλήλων, αυτές είναι κβαντοεξαρτώμενες και οι μόνες για τις οποίες εφαρμόσαμε τη θεωρία του άπειρου.

Είμαι σίγουρη ότι μέσα στο κεφάλι του Νεοέλληνα Ενεργού Πολίτη, το Πυθαγόρειο θεώρημα έχει εύκολα μεταφραστεί ήδη:
Το οικοδομικό τετράγωνο μεταναστών ενός δήμου της πατρίδας μας ισούται με το άθροισμα των οικοδομικών τετραγώνων 2 κάθετων πάρκινγκ μας... αλλιώς κλείνουμε μια παιδική χαρά;

π.σ. επιτρέπεται το κάπνισμα.

Greece busted

Σε μια εποχή που ο τουρισμός περνά κρίση (sic) και άγρια κρίση συγκεκριμένα, νομίζω πως είναι η κατάλληλη εποχή για να συνεισφέρω κι εγώ το πετραδάκι μου στην ταφόπλακα.

Το δαιμονικό ίντερνετ που λέτε, αυτό το όργανο του Σατανά, το εργαλείο καθαρμάτων και εγκληματιών τώρα περνά στα χέρια και των βρωμοτουριστών. Βλέπεις ξύπνησαν οι πειναλέοι/ βρωμίκουλες/ βάρβαροι - που όμως τα ακουμπούσαν κανονικά τόσα χρόνια -και άρχισαν να γράφουν στα ίσια τις εντυπώσεις από τις διακοπές στη χώρα μας: “δεν είχε ούτε χαρτί υγείας και χρειάστηκε να κάνω το walk of shame από τη ρεσεψιόν στο δωμάτιό μου ”, “οι ντόπιοι είναι πολύ ενοχλητικοί και πολλές φορές επιθετικοί για να σε πείσουν να μπεις στο άθλιο club ή την ταβέρνα τους”, “προσέξτε γιατί άλλες τιμές γράφει στο site και τελικά ισχύουν οι διπλές”, “η ιδιοκτήτρια των δωματίων ήταν πολύ ανάγωγη, αμφιβάλω εάν ξέρει τι σημαίνει τουρισμός”, “μη νοικιάσετε με τίποτα αυτοκίνητο από το τάδε γραφείο”, “δεν ξαναπατάω ποτέ στην Ελλάδα”.

Τα γραφικά κραχτήρια των δωματίων που άλλοτε σου έχωναν στη μούρη την ταμπέλα με το rooms to let, έχουν φέτος μετακομίσει στο internet και προσπαθούν εναγωνίως να πιάσουν πελατάκια αλλά δυστυχώς τρώνε διαγραφές και μπαναρίσματα από τα forums που τα αντιμετωπίζουν ως spam διότι κάνει μπαμ ότι μπαίνουν για να διαφημιστούν. Τα κραχτήρια την πάτησαν χοντρά γιατί εδώ δεν μπορούν να πλαγιοκοπήσουν τους τουρίστες, να τους απομονώσουν και να τους πείσουν για τις δωματιάρες τους. Εδώ έχεις να τα βάλεις όχι μόνο με μελλοντικούς πελάτες αλλά και με τα θύματα των άθλιων υπηρεσιών σου. Δώσε θάρρος στο χωριάτη που λένε, μόνο που σε αυτή την περίπτωση ο χωριάτης είμαστε εμείς και απ΄ότι φαίνεται θα πεινάσουμε μέχρι να ξαναγίνουμε άνθρωποι.

Το holiday watchdog, το trip advisor, το holidays uncovered και το trip report είναι μερικά από τα sites με reviews αλλά σχεδόν σε κάθε forum διακοπών υπάρχει τέτοιο κομμάτι που μπορείς να τα πεις χύμα για τη γυφτιά που θα συναντήσεις στις διακοπές σου. Το βρήκα πολύ σουρεάλ να ψάχνω για τις διακοπές μου μέσω των reviews ξένων τουριστών και να καταλήγω να απορρίπτω τα περισσότερα.

p.s. επειδή ξέρω ότι μόλις τα δεις, το πρώτο που θα σκεφτείς είναι να κάνεις έναν ψεύτικο λογαριασμό και να μας εκθειάσεις, ξανασκέψου το πληζ. Δεν κάνουν μόνο οι ξένοι διακοπές στην Ελλάδα και επίσης ας βγάλουν και κάνα φραγκάκι οι σωστοί επαγγελματίες για μία γαμημένη φορά.

Thriller

Ένεκεν της ημέρας και ως tribute στον πιο αγαπημένο μου καλλιτέχνη μακράν, όχι ρε δε σκάω με τίποτα. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω αλλά αυτό το θέμα με τημουσικήπουακούω πολύ μου την έχει βαρέσει. Ειδικά σήμερα. Αν κρίνω δηλαδή από αντιδράσεις που κόβω γύρω μου, τα πράγματα είναι πολύ σκούρα για εμάς τους πουροκάγκουρες που αναγκαστικά μεγαλώσαμε με πίτσα παπαδοπούλου στο πικάπ, ντίρλι ντίρλι στα τραπέζια, ρεμπέτικα στην αυλή, καζατζίδη στο αυτοκίνητο, μπόνει εμ στα πάρτι, κλαρίνα στους γάμους, πόλα αμπντούλ στην εκδρομή και μπλουζ στις πρώτες καύλες.

Τελειωμό δεν είχε η μουσική μας και τώρα μούγκα για όλα αυτά μη σε πουν καγκούρι. Θεωρώ χειρότερη καγκουριά να μην επιτρέπεται να σου αρέσει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, παρά να σου αρέσει η ίδια η καγκουρομουσική κι ας είναι σκυλάδικα/ σέικ/ ταπαπάκια/ σκασουσού / ντέρτι (νταϊάνα). Άσε τα εξπεκτέισονς. Δεν μπορεί λέει να είσαι λαϊκιά και να μη σ’ αρέσουν τα σκυλάδικα, οπότε το αμέσως επόμενο λογικό συμπέρασμα είναι ότι άμα σ΄ αρέσουν τα σκυλάδικα πρέπει ντε και καλά να είσαι λαϊκιά. Ψυχάκηδες. Κι άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας (=φαν του πλούταρχου, πιχι).
Βέβαια το παραδέχομαι ότι παίζει να είμαι καγκούρι και να μην το ‘χω πάρει πρέφα αλλά στα τέτοια μου και δεν ξέρω πώς αλλιώς να στο πω, όμως ρε παιδάκι μου πολύ μου τη δίνει όταν άπειροι κρύβουν την μουσικήπουακούνε και όχι ρε, δεν παίζει να το κάνω κι εγώ (ειδικά όταν μετά το πρώτο ποτήρι δεν είμαι σε θέση να κάνω απολύτως καμία διάκριση στο κάψιμο).

Αν δηλαδή τα θέλετε και επιστημονικά, ημουσικήπουακούω κατάντησε σαν τα ζώδια με τη μόνη διαφορά ότι τη διαλέγεις. Παγίδα κανονική. Ακτινογραφία χαρακτήρα, μόνο που δεν έχεις άλλοθι ότι δε φταις εσύ που γεννήθηκες τότε που γεννήθηκες και πως η μάνα σου φταίει που δε σε κράταγε μέχρι το Νοέμβρη για να σε γεννήσει πιο κουλ. Κι έτσι διαλέγουν όλοι να είναι Σκορπιοί και μάλιστα του πρώτου δεκαήμερου με Σελήνη στου διαόλου τη μάνα μόνο και μόνο επειδή έχουν τη φήμη σεξουλοκίνκι. Και αφού δηλώσεις τι διάλεξες, όλο χαρά που είσαι εντός των πλαισίων της επικρατούσας κουλαμάρας, πάρε και τον αστρολογικομουσικό σου χάρτη. Πάρε σετάκι τα αγαπημένα σου χρώματα, τα σωστά μαλλιά και ρούχα, πάρε επαγγελματικά, πάρε τύχη, πάρε να μάθεις πως είσαι στις σχέσεις σου, πάρε στάτους, πάρε κι ένα μάτσο κάγκουρες που ταιριάζουν στη δική σου καγκουρότητα. Σκέτη ακτινογραφία μιλάμε, πρέπει να φέρεσαι ομοιόμορφα και να κράζεις τους Εχθρούς. Εννοείται πάντα οι Εχθροί είναι οι κάγκουρες. Η όλη κατάσταση είναι σα να μην είσαι γεννημένος Σκορπιός αλλά άμα το διαλέξεις, να πρέπει ντε και καλά να πηδάς 3 φορές τη μέρα για να μη φανεί ότι κατά βάθος παρθενοπαρθένος γεννήθηκες και παρθενοπαρθένος δε θες να πεθάνεις. Και γι’ αυτό κάνεις τέτοιες μαλακίες.

Το κλου είναι πως σε κάθε περίπτωση πρέπει ντε και καλά να (λες ότι) ακούς αυτά που ακούνε οι κουλ. Θα μου πεις τι είναι κουλ. Θα σου πω ανάλογα τον κάγκουρα που έχεις απέναντί σου. Έχεις τον κάγκουρα του έντεχνου, του λαϊκού, της ποπ, του χέβι, της ντανς… κόλλα δίπλα ό,τι θέλεις γιατί η μαλακία δεν τελειώνει πουθενά. Κι εσύ οφείλεις να ελιχθείς. Έχω υπάρξει καρακούλ παραδεχόμενη ότι ψοφάω να ακούω τσάμικο (αλήθεια, ψοφάω) αλλά στη σωστή παρέα. Μαλάκας είμαι να πάω να πω στον ροκά ότι έχω γίνει κουδούνι με Μαργαρίτη;

Ε, αυτό ακριβώς έπαθα με τον Michael Jackson. Μυρμήγκιασμα. Τώρα να το πω ή θα πέσουν να με φάνε; Να στεναχωρηθώ ή θα με δει κάνα μάτι; Να ανεβάσω ένταση στο μπίλι τζιν ένεκεν της ημέρας ή θα με κράξουν; Να σ’ αρέσει, να λιώνεις για τη μουσική και το χορό του, να είναι καρακούλ να το παραδέχεσαι για όλη σου την εφηβεία, να τον λατρεύει μέχρι η μάνα σου και η γιαγιά σου (κατόρθωμα, όχι αστεία) και ξαφνικά από τα μέσα περίπου της δεκαετίας 90 να ντρέπεσαι να πεις το όνομά του. Εκεί φτάσαμε με όσα έκανε και σύντομα εκτοπίστηκε τελείως έξω από το κουλόμετρο. Κάπως έτσι αποκαθηλώθηκε και για μένα από το θρόνο του Απόλυτου Θεού. Ψέματα ή αλήθεια δεν ξέρω, όμως ήταν πολλά όλα αυτά που του καταλόγιζαν αν και τα περισσότερα δεν έπρεπε να με αφορούν. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι εγώ θα ήμουν στο Δαφνί με το 1/1000 της επιτυχίας του. Και όπως όλοι (κι ας μην το παραδέχονται) τον λάτρευα. Ε, μετά απλά τον συμπαθούσα και στο τέλος μόνο τον λυπόμουν. Όλα αυτά μέχρι σήμερα.

Γκιόζης μέγας ο συγχωρεμένος ακούω να λένε τριγύρω. Έχω να τους πω ότι κατέληξα οριστικά για αυτούς που θυμήθηκαν να την πουν στον συγχωρεμένο: που πα ρε καραμήτρο που θα τολμήσεις να μιλήσεις για τον Michael Jackson; Και ποιον ακριβώς έχεις να αντιτάξεις; Και τι ακριβώς πιθανότητα έχει να τον μάθουν η μαμά μου και η γιαγιά μου; Δε σε παίρνει, λέμε.-

I just can't stop loving you
Διαβάζοντας σήμερα το πρωί στους επικήδειους το πλήρες βιογραφικό του, άρχισα να θυμάμαι πως δεν είναι σχήμα λόγου, στ’ αλήθεια άγγιξε την κορυφή του κόσμου, έκανε τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών, γάμησε ως χορευτής και γενικά το άξιζε. Κι όλα αυτά με διάρκεια όχι παίξε – γέλασε, από μικρό παιδάκι. Και φαντάσου δεν με τούμπαραν αυτά τόσο πολύ αλλά κάτι άλλο. Ανακάλυψα πως ο Michael Jackson τελικά, δεν ήταν στο μυαλό μου καθόλου όπως π.χ. η τέιλορ ντέιν, η σίντι λόπερ ή ο τζο κόκερ που μου έκαναν ένα τσικ για μια εποχή και τώρα τους θυμάμαι γλυκά γιατί μου θυμίζουν αγαπημένες καγκουροεποχές. Είναι η διαπίστωση πως βλέποντας σήμερα συγκεντρωμένα τα άλμπουμ του συνειδητοποίησα ότι γνωρίζω όλα μα όλα τα τραγούδια του, τα έχω χορέψει όλα πολύ και ξέρω όλους μα όλους τους στίχους. Και όλα έγιναν επιτυχίες. Σε όλον τον πλανήτη. Κι ο πλανήτης θα τον θυμάται μόνο για τις πλαστικές. Αν αυτό δεν είναι καγκουριά, τότε τι είναι;

Ευκολάκι παζλ λοιπόν. Ψοφάω: Rod Steward + System Of A Down + Βαμβακάρης + Robbie Williams + Ρίτα Σακελλαρίου + Chopin + Τάνια Τσανακλίδου + Prodigy + Μαργαρίτης…
+ τόσοι άλλοι που δεν υπάρχει λόγος να αποκαλύψω γιατί κόβω το κεφάλι μου ότι σε κάθε όνομα έχω ήδη αφήσει πίσω μπουλούκια που κατέληξαν οριστικά και αμετάκλητα για την καγκουρότητά μου*.

* και ναι ρε μαλάκες, το ξέρω ότι οι περισσότεροι χρειαστήκατε μονάχα τον Rod Steward. Γιατί νομίζατε ότι τον έχωσα πρώτο;

Beat it!

Doublethink

Αυτό που ο λαός ονομάζει «γραφτό» τελικά έχει βάση, δεν είναι τελείως ξεκούδουνο. Αποδείχτηκε ότι σαφώς και υπάρχουν όλα τα μελλοντικά συμβάντα κάπου γραμμένα. Και μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι τα έγραψαν εξωγήινοι, μάγοι, καλικάτζαροι, μπορεί κάποιοι να τα λένε ακασικά αρχεία, κισμέτ, μοίρα ή γραφτό, εκείνο όμως που ενδιαφέρει είναι πως υπάρχουν και παραυπάρχουν.

Αποδείχτηκε πως όντως η πραγματικότητα είναι ήδη γραμμένη. Aπλά δεν είναι σε ουρανούς, μαγικά βιβλία, αρχαία ημερολόγια ή άλλους πλανήτες. Εδώ δίπλα είναι. Σε word αρχεία δημοσιογράφων. Βέβαια μη φανταστείς τίποτα τετελεσμένο, ingsoc μεν, αρχαιοελληνικού τύπου δε, με δύο ολόκληρα κισμέτ να σε περιμένουν αντί ενός. Ήξεις - Αφίξεις. Σιγά μη μείνεις με ένα μέλλον. Doublethink.

Όμως όποιο μέλλον κι αν ζήσεις, έρθει δεν έρθει ο Ερντογάν, αποδείχτηκε πως είτε ανοίξεις την εφημερίδα, είτε πατήσεις το τηλεκοντρόλ με τίποτα δε γλιτώνεις το ημερήσιο Two Minutes Hate.

Greece, 1984

Μποτρίνι

Εντάξει, παίζει να έχουμε φάει όλη η παρέα χοντρό κόλλημα με τον πολυβραβευμένο σεφ (sic). Μόλις κάνει να πέσει διάλειμα βαράνε όλοι μαζί τα τηλέφωνα να προλάβουμε κάνα σχολιάκι πριν ξαναρχίσει. Και δώστου τα sms “ρε μαλάκες πού μιλάτε, άντε κλείστε τοοοοο”! Φυσικά, είναι το μπίτσινες της όλης φάσης που ιντριγκάρει αλλά είναι ρε παιδάκι μου και μια ματιά στην φάση που λέγεται “οικογενειακή επιχείρηση” στην Ελλάδα. Κι όταν λέω οικογενειακή, δεν εννοώ απαραίτητα σόι, εννοώ αυτό το ηλίθιο παρεΐστικο/αρρωστημένα οικογενειακό των μικρών επιχειρήσεων, που και καλά περνάμε τέλεια όλοι μαζί, που σίγουρα αυτό αντανακλάται και στον κόσμο (sic) και που κάτι άλλο θα φταίει όμως που δεν μας προτιμά - πέρα από τη μπίχλα και τα σκατά που τον ταΐζουμε - που το 'χουμε καταντήσει μπουρδέλο από την τεμπελιά και την ξερολίαση, που όλοι ξέρουμε να τα κάνουμε όλα και δε δεχόμαστε κουβέντα αλλά είμαστε ανά πάσα στιγμή πρόθυμοι για κήρυγμα παντός είδους και που όταν αναγκαστικά πλησιάσει το φούντο βγάζουμε τα μαχαίρια και ριχνόμαστε με Αγάπη στην ενδοικογενειακή βία.
Βέβαια, μετά τη μπόρα, πάλι όλα καλά, πάλι όλοι αδέλφια μονιασμένα που δοξάζουμε τον πολυβραβευμένο σεφ, που μόλις λίγα πλάνα πριν μπινελικώναμε και όλα αυτά μπροστά στις κάμερες μόνο και μόνο για να σώσουμε την επιχείρηση/ οικογένειά μας!

π.σ. Το δεύτερο κόλλημα της εποχής, το Supernatural. Μεγάλη επιτυχία σας λέω στον γυναικείο φαντασιόπληκτο πληθυσμό που ξενυχτάει κάθε βράδυ για δει διαόλια και τριβόλια. Και για να μην έχουμε παρεξηγήσεις, είμαι φαν του Ντην. Σαμ αμ σόρι αλλά είσαι πολύ ξενέρωτος ρε φίλε.

π.σ.2 Και μην αρχίσετε τις βλακείες. Φυσικά και βλέπω τηλεόραση. Ταινίες, ντοκυμαντέρ, Μποτρίνι, Supernatural και brainiacs.

Γκρι

Με ξέρω, με έχω μάθει πολύ καλά πια. Ξέρω τι θα παραγγείλω σε εστιατόριο, ξέρω ακριβώς τι θα πιω και τι γλυκό μου αρέσει. Πριν πατήσω το πόδι μου εκεί. Ξέρω από πριν τι ρούχα θα αγοράσω, τι χρώμα και τι σχέδιο και ξέρω πως σινεμά χωρίς γρανίτα κόκα κόλα είναι μια μαλακία και μισή. Συχνά τρομάζω κόσμο με όλα αυτά γιατί όσο να το κάνεις είναι περίεργο να μη θέλεις “κάτι καινούργιο”. Είναι αρκετά περίεργο πριν πάρεις το μενού να έχεις αποφασίσει και να έχεις απορρίψει καθετί νέο. Είναι βαρετό και στείρο λένε. Αλλά όποτε μ' αφήνουν να επιλέξω μόνη μου περνάω πολύ καλά. Κάποτε μια φίλη, χαμένη στις επιλογές ενός εικοσασέλιδου μενού, μου είπε ότι δεν έχει ξαναδεί άνθρωπο τόσο πολύ σίγουρο για το τι θέλει ανά δευτερόλεπτο. Δεν το είπε πολύ χαρούμενη, μάλλον ανησυχώντας το είπε. Η απάντηση δυστυχώς ή ευτυχώς είναι ότι δε ρισκάρω εύκολα τα πράγματα που με κάνουν χαρούμενη. Προσπάθησα πολύ για να μάθω ποια είναι αυτά και χαίρομαι που τα κατάφερα, αφήστε με στην ησυχία μου να τα απολαύσω ξανά και ξανά, δώστε μου εμένα τη μπριζολάρα και βγάλτε την εσείς με “νιόκε”. Μπλιαχ!

Μαγνητική λέγεται μια εξέταση που την κάνεις “για να μη φας την ακτινοβολία της αξονικής”. Είναι πανάκριβη, χρονοβόρα αλλά χρειαζόταν λέει στο τσεκ απ. Μια εξέταση ρουτίνας μου έτυχε κι εμένα και είπα σιγά το φοβερό. Ακίνητη, αμίλητη και τέλος. Ξάπλωσα, πέρασαν τους ιμάντες, πήραν ιστορικό, μου έδωσαν ένα χειριστήριο με ένα “κουδούνι για ώρα ανάγκης”, μου φόρεσαν τα ακουστικά και ξεκίνησα αργά να τσουλάω προς το κουβούκλιο. Το πολύ πολύ να έπαιρνα έναν υπνάκο. Τα χέρια μου κολλητά στο σώμα γιατί θα ήταν στενά, το κουδούνι σφιχτά στο χέρι μη μου πέσει και ο σωλήνας όλο και πλησίαζε. Λίγο γκρι και πλακωτικό αλλά τι να μας κουνηθεί.

Όσες φορές φέρνω στο μυαλό μου το μετά, τινάζομαι σαν ψάρι. Ο ουρανός του μηχανήματος ήταν τελικά ελάχιστα εκατοστά πάνω από τη μύτη μου, τράβαγα δυνατά αέρα απ΄ το στόμα να μη σκάσω και δεν έφτανε. Βρέθηκα να πατάω το κουμπί και να χτυπιέμαι μέσα σε έναν στενό γκρι σωλήνα με ακουστικά στ' αφτιά, χωρίς να μπορώ να ακούσω τους γιατρούς που ήρθαν να με βγάλουν. Σίγουρη ότι θα πεθάνω. Ακόμη είμαι δηλαδή. Ο Τ. προσπαθεί εδώ και μέρες να με πείσει ότι άραξε ρε χαζό, δεν είναι απαραίτητο να το κάνεις, σιγά. Καμιά φορά κολλάω πάνω του το βράδυ μπας και συνέλθω από τους εφιάλτες της κωλομαγνητικής.

Εγώ κλειστοφοβία, λέει. Εγώ κρίση πανικού. Τι λέτε ρε παιδιά, εγώ είμαι μια χαρά, ΕΓΩ ΜΕ ΞΕΡΩ, δεν είχα ποτέ τέτοια πράγματα. Σε ασανσέρ, στη σπηλιά του Κολοκοτρώνη, μέσα στη ντουλάπα για έξι ώρες μικρή, στο τσελ μου που άραζα κλεισμένη με το φερμουάρ μέχρι απάνω σχεδόν κάθε μέρα. Λάτρης της απομόνωσης σας λέω, ξέρω να επιβάλλομαι στον εαυτό μου, το μηχάνημα φταίει. Το 'χετε κάνει τόσο στενό που δε χωράει άνθρωπος, χώρια αυτό το γκρι. Ο γιατρός γέλασε και μου είπε ότι δεν πειράζει υπάρχουν τόσα άλλα να κάνω, συμβαίνουν αυτά. Ίσως εάν έπαιρνα ένα ηρεμιστικό πριν... Ώπα! Εγώ ηρεμιστικό; Τι έγινε ρε παιδιά, σε μένα το 'πε ή στην μάνα μου; Σοκ. Στον πιο υγιή και ήρεμο άνθρωπο του κόσμου; Τον πιο ισορροπημένο; Στερεότυπα, είπε ο γιατρός πάλι γελώντας και μου έφερε λίγο νερό να ηρεμήσω.

Κι αφού δεν μπόρεσα να πείσω τον γιατρό ότι με ξέρω, ότι ξέρω πως δεν συμβαίνουν αυτά σε μένα, ότι θα ήταν της στιγμής, έφυγα ντροπιασμένη με κομμένα γόνατα απ΄ την τρομάρα και προσπαθούσα ώρες να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι καλά, θα έτυχε, μήπως να το ξαναπροσπαθήσω, δεν γίνεται να είμαι εγώ κλειστοφοβική, δεν ήμουν εγώ αυτή που έπαθε πανικό, δεν ήταν αληθινός πανικός. Και δώστου το σώμα μου να με διαψεύδει ζητώντας συνέχεια βαθιές ανάσες απ΄το πουθενά. Κι ενώ ενδόμυχα χαίρομαι που γλίτωσα την κωλομαγνητική, διαπιστώνω πως έμαθα καινούργια πράγματα για μένα κι αυτό είναι τόσο πολύ τρομακτικό, είχα φτάσει σε τόσο καλό σημείο, όχι ρε γαμώτο, καθόλου δε με ξέρω τελικά, άντε πάλι φτου κι απ΄την αρχή.

Ο διαβολάκος στον ώμο μου επιμένει: “τουλάχιστον τώρα ΞΕΡΕΙΣ ότι σιχαίνεσαι την μαγνητική” αλλά ο αγγελάκος τον προλαβαίνει και συμπληρώνει: “ναι μαλάκα αλλά δεν κόβει πια το κεφάλι της ότι δεν είναι κλειστοφοβική”. Κι αφού τους σφαλιαρίσω και τους δύο σκέφτομαι σε τί μπελάδες με έβαλε ένας τσίπης μόνο και μόνο γιατί αποφάσισε να βάψει το κωλομηχάνημα γκρι.

O πολίτης Skai

Δεν ήθελε και πολύ. Οι αηδιασμένοι από τις χοντροφωνάρες των γραφικών, επιλέγουν το άλλο άκρο, την πιο clean εκδοχή της δημοσιογραφίας και στρέφουν το μίσος μας αλλού με μεγάλο αντίκτυπο στη νοοτροπία του (ούτως ή άλλως κομπλεξάκια) συμπατριώτη. Ντοκυμαντέρ, οικολογική συνείδηση, αντικαπνιστικές εκστρατείες, όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές, λάμπες για όλους. Και δεν θα είχα κανένα πρόβλημα με όλα αυτά, είμαι φανατική των υπεργαμάτων ντοκυμαντέρ, της εκπομπής για τους μεγάλους Έλληνες (όχι όμως των ψηφοφοριών και του νταβαντουριού που προηγήθηκε) και της ελληνοφρένειας (της ραδιοφωνικής περισσότερο).

Απλά το skai ήταν η αφορμή για να πω δυο λόγια για το νέο τρέντ που δεν το αντέχω μία. Ξεκινάω από το τσιγάρο που ήδη έχω φρικάρει. Για να τα ξεκαθαρίσω απ΄την αρχή, εργάζομαι σε κτήριο που απαγορεύεται το κάπνισμα και δεν έχω κανένα πρόβλημα να κάνω μονάχα 1 τσιγάρο το 8ωρο. Ούτε μου λείπει, ούτε ποτέ άναψα τσιγάρο σε χώρους ή καταστάσεις που δεν έπρεπε. Όταν όμως κάποιος παραπονεθεί για την μυρωδιά του καπνιστή, τα παίρνω χοντρά γιατί αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με την υγεία του - που είναι ο μόνος λόγος που σέβομαι. Τα παίρνω γιατί όταν ο μισός πληθυσμός βρωμοκοπάει τζατζίκια εγώ δεν ήρθα ποτέ να κάνω εκστρατεία κατά της μπόχας του. Ή όταν μισώ ένα άρωμα αλλά είμαι υποχρεωμένη να το τρώω στη μάπα όλη μέρα, πάλι δε λέω κουβέντα. Εννοώ, η υγεία των παθητικών καπνιστών είναι αποκλειστικά ευθύνη μου και το βουλώνω με ευχαρίστηση όταν διακυβεύεται αλλά σόρι, η μυρωδιά μου είναι μόνο δική μου. ΔΕ θέλετε να ξεκινήσω εκστρατείες για τη δική σας. Πάμε παρακάτω.

Το ελαιοπουλάκι το ξέρετε; Βιολογικό κοτόπουλο 11.30 το κιλό. Το βιολογικό κοτόπουλο λέει, δε μυρίζει, τρώει υγιεινά και όχι μεταλλαγμένα, έχει χώρο βοσκής και είναι ποτισμένο με σελήνιο και ω3. Ανάρπαχτο γίνεται στο σούπερ μάρκετ. Έχει κι άλλο ένα που το είδα μόνο μια φορά (γιατί λέει είναι πολύ λίγα τα κομμάτια που διατίθενται) 18 ευρώ το κιλό (θα γράψω τη μάρκα μόλις το ξαναδώ). Όλη αυτή η πανάκριβη τρεντιά, σου λέει κατάμουτρα ότι το ψωροκοτοπουλάκι των 4.25 ευρώ που σαβούριαζες τόσο καιρό ήταν σκουπίδια. Εμένα στ' αρχίδια μου αλλά άμα έχεις παιδιά πες μου τί τύψεις θα έχεις να τα ξαναταΐσεις βρωμοκοτόπουλα. Και το ίδιο συμβαίνει με τα λαχανικά, τα φρούτα, τα γιαούρτια και τους χυμούς. Τα ελάχιστα βιολογικά ραφάκια του σούπερ μάρκετ αντικαθίστανται σιγά σιγά από τα “βρώμικα” και όλα τα υπόλοιπα γέμισαν πανάκριβες τρεντιές. Κοστίζει σου λέει, η ποιότητα. Σκοτώνεις τα παιδιά σου. Κι ενώ από τη μια στα κάνουν τσουρέκια που είσαι σπάταλη και υπερκαταναλωτική και δεν ξέρεις να περνάς με έναν μισθό, χώνονται από δίπλα οι υγείες και οι οικολογίες και στα μασάνε στο πιτς φυτίλι. Λες και δεν μπορείς να εκθρέψεις κοτόπουλο με λίγο παραπάνω κόστος, έπρεπε να φτάσει τριπλάσια τιμή για να πείσεις για την Ποιότητα και να τρομάξεις ικανοποιητικά τον καταναλωτή. Πάμε παρακάτω.

Την επιδότηση για τα κλιματιστικά την ακούσατε; 35% έκπτωση για απόσυρση των παλιών κλιματιστικών. Πλασάρεται ως η πιο οικολογική κίνηση που θα μπορούσε να κάνει το κράτος και αφού σε τιγκάρει αμφιβολίες για το πόσο υγιεινό είναι το παλιό σου, πόσο ρυπαίνει το περιβάλλον, χώνονται κι από δίπλα οι κωτσόβολοι και τρέχει το γεροντάκι ως “ενεργός πολίτης” να κάνει το χρέος του (και με έκπτωση). Πιο μεγάλη τρύπα στο νερό δεν έχω ξανακούσει. Πιο ξετσίπωτη κίνηση για να τ' αρπάξουν οι έμποροι, πιο οφθαλμοφανής οικολογική προπαγάνδα καπιταλέων δεν έχει ξαναυπάρξει. Δηλαδή δεν έχει μείνει τίποτα άλλο, σε λίγο θα επιδοτούνται αυτοί που πετάνε τα φυτά τους για να τα αντικαταστήσουν με τα βοτάνια που πλασάρουνε στο σκάι με 6.90 το ένα. Καλά ρε μαλάκες, φασκόμηλα και βασιλικοί με 6.90; Τα βαφτίσατε οικολογία και πάτε να μας τα σπρώξετε; Δεντροβασιλικό πήρα από την έκθεση προχθές, μιλάμε δεντράκι κανονικό με 2 ευρώ, τί άλλο έχετε σκοπό να μας πουλήσετε προωθώντας τη γαμωοικολογία σας;

Έχω ένα κάρο ακόμα τέτοια αλλά έχω και σίδερο, σόρι.

p.s.: πώς τα καταφέρατε έτσι ρε, έχω χάσει τη μπάλα με τα link μου, σαν κατσαρίδες πολλαπλασιάζεστε!

Η πολιτική των 140 χαρακτήρων

Η μοναδική αποτίμηση που έχω για αυτές τις εκλογές είναι πως το twitter πήρε κεφάλια. Οι ξεκάθαρες και κρυστάλλινες απόψεις των 140 χαρακτήρων ήταν οι μόνες υπαρκτές. Γιατί να κάθεσαι να ακούς αναλύσεις επί αναλύσεων; Σιγά μην σπας το κεφάλι σου να διαβάζεις πενηντασέλιδα προγραμμάτων για το τι τσαμπουρνάει ο καθένας γραβατάκιας. Είμαστε σοβαροί; Ντόμπρα πράγματα θέλει ο Έλληνας. “Ξάστερες κουβέντες”, “αντρίκια λόγια”, “ναι ή ου”.

Φαίνεται ρε παιδάκι μου ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα όταν ας πούμε πας να μιλήσεις για την παιδεία και πλατιάζεις. Κάτι πας να μου μπουρδουκλώσεις, δε μπορεί. Τι με νοιάζει κύριε που οι παράμετροί σου είναι τριών ωρών ανάλυση; Στην εκπομπή του Πρετεντέρη χωράνε; Σε είκοσι λέξεις χωράνε; Θα προλάβεις να τα πεις πριν στην πει ο Κακαουνάκης; Τον Τράγκα τον νικάς; Τις είκοσι λέξεις σου μπορείς να τις φωνάξεις κιόλας; Μπα; Δυσκολεύεσαι; Οι άλλοι πώς τις χώρεσαν δηλαδή;

Πες μας τώρα, θα δώσεις στην Παιδεία 10% ΝΑΙ ή ΟΥ; Αγαπάς την πατρίδα ΝΑΙ ή ΟΥ; Είσαι υπέρ των Σκοπίων ΝΑΙ ή ΟΥ; Είτε το πεις στ' αρχαία, είτε στα νέα, είτε στα γκακά είσαι αποδεκτός. “Εγκώ όκι τέλει Σκόπια”, “Εγκώ είμαι κριστιανό”. Όσοι απάντησαν – ότι κι αν είπαν – υπερψηφίστηκαν. Όσοι υπερβήκαν τους 140 χαρακτήρες έχασαν.

Βέβαια αυτό θα μου πεις είναι πολύ περίεργο γιατί δε γίνεται να τα θες από τους άλλους σταράτα, επώνυμα, δημόσια και με κόστος κι εσύ να σφυρίζεις κλέφτικα για τα ΠΑΝΤΑ στη ζωή σου. Η σταράτη γνώμη σου όταν ζητάς ρουσφέτι πού πάει; Γιατί δε γίνεται να βρίζεις και τους 300 αλλά να αποδέχεσαι θεσάρα στο δήμο. Οι κρυστάλλινοι και ξεκάθαροι 140 χαρακτήρες σου πού είναι όταν έχεις να νομιμοποιήσεις αυθαίρετο και αρχίζεις τα παρακάλια και τα μα και μου; Πότε ήταν η τελευταία φορά που δέχτηκες να χαλάσεις τις σχέσεις σου με το γείτονα/συνάδελφο/δενξέρωγωτι για να πεις τη σταράτη γνώμη σου για την πάρτη του που τσαμπουνάς πρωί – βράδι αλλά μόνο στο σπίτι σου; Τη λες στον γιατρό που σου ζητάει φακελλάκι ΝΑΙ ή ΟΥ;

Βασικά για μένα οι κρυστάλλινες και ξεκάθαρες απόψεις με την έννοια που τις καταλαβαίνει το κοινό του Αυτιά και του Λαζό (aka ναι ή ου) είναι επικίνδυνες. Όποιος τις έχει μπορεί ελεύθερα να τις πάρει από το κεφάλι μου γιατί μερικές φορές ξεχνιέμαι και τις νομίζω προϊόντα σκέψης, λογικής και επιχειρημάτων. Και μετά συνειδητοποιώ ότι πάντα τρώω τα μούτρα μου όταν πάω να τη σκαπουλάρω έτσι αβίαστα.

Μαστορέματα

Το σπίτι μπάζει νερά. Ξεκίνησε με πράσινες κηλίδες στα ταβάνια, μετά ίδρωναν οι τοίχοι και τώρα συνέχεια γεμίζουν τα ντουλάπια και το υπόγειο νερά. Σάπισαν τα έπιπλα, τα ρούχα, τα χαλιά και τα θεμέλια. Κάποιοι υδραυλικοί σου 'παν να μετακομίσεις, άλλοι να αλλάξεις σωληνώσεις και κάτι τρίτοι να αγοράσεις νέα έπιπλα και χαλιά. Όλοι έψαχναν τη βλάβη μέσα στο σπίτι και οι περισσότεροι έφυγαν γιατί τους τρόμαξαν οι υστερίες σου. Ποιος ξέρει τι δυσφήμιση θα τους έκανε μια τρελή.

Τελικά ήρθε ο μάστορας. “Σκάσε γλυκιά μου” σε καθησύχασε. “Το πρόβλημα είναι απλό και μόνο εγώ δε φοβάμαι να στο πω. Ούτε λεφτά θα σου φάω ούτε θα σε κοροϊδέψω. Είναι απλό, το νερό φταίει. Αυτό σου σαπίζει τα πάντα, δεν το βλέπεις κι εσύ; Αυτό αν λείψει θα γλιτώσεις, αυτό είναι που πρέπει να πολεμήσουμε”. Να κι ένας ντόμπρος μάστορας. Αστροφυσικές έψαχνες τόσο καιρό; Την πλημμύρα ρε ζώο τι την φέρνει; Μόνο το νερό.

Του την έδωσες τη δουλειά. Από αύριο αρχίζει. Θα φέρει είπε αντλίες και εργάτες, σταγόνα δε θα αφήσουν. Ούτε για να πιείς. Βέβαια ο πόλεμος με το νερό στο είπε, δε θα'ναι γρήγορος άσε που μπορεί να πνιγείς. Μέχρι να στεγνώσει όμως και την τελευταία σταγόνα, σου υποσχέθηκε πως θα πολεμάει για την οικογένεια και το σπίτι σου. Λεφτά δε θέλει, ίσα για τα υλικά, έτυχε βλέπεις να 'ναι και πατριωτάκι.

Το νερό βρε χαζή, αυτό σε κατάστρεψε, αυτό τα σάπισε όλα.
Μόνο κάνε λίγο υπομονή, μέχρι να τελειώσει η δουλειά θα έχεις λίγη φασαρία.

Τυροπωλιτική

Ας πούμε ότι δουλεύεις σε σούπερμαρκετ και μόλις πήρες προαγωγή στον πάγκο με τα τυριά (θεσάρα αν δεν το ξέρετε, ένας φίλος μου κάποτε περίμενε 6 μήνες για να πάρει αυτή την προαγωγή). Ας πούμε επίσης ότι τις πρώτες μέρες που δουλεύεις στο νέο σου πόστο αρχίζουν και λείπουν τενεκέδες φέτα. Ας πούμε τέλος, ότι όλοι οι υπάλληλοι σε έβλεπαν που έκλεβες και μάλιστα μέρα μεσημέρι.

Ο αφεντικός είναι έξαλλος. Σας καλεί όλους να μάθει τον κλέφτη. Οι συνάδελφοί σου χωρίζονται στη μέση. Οι μισοί στ' αρχίδια τους και δε βγάζουν άχνα ενώ οι άλλοι μισοί ξελαρυγγιάζονται ότι εσύ είσαι ο κλέφτης. Ξέρεις ότι σε περιμένουν δύο πράγματα. Είτε θα σε τσιμπήσουν οι μπάτσοι είτε θα επιστρέψεις ανενόχλητος και ματσωμένος στον παράδεισο της διεύθυνσης του τμήματος των τυριών σου. Κι έφτασε η στιγμή να μιλήσεις. Είναι η μόνη ευκαιρία σου για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Και κατηγορείσαι ότι έχεις κατακλέψει το σύμπαν. Τι κάνεις; Τι λες;

Απλό! Τους βουτάς όλους όπως είναι, τους πας μια βόλτα στο Ζάπειο, παραγγέλνεις πορτοκαλαδίτσες και φραπόγαλα και όταν όλοι περιμένουν την απολογία σου, σηκώνεσαι κορδωτός μπροστά τους, παίρνεις το μελαγχολικό αλλά ψιλοενοχλημένο σου, λες τα παρακάτω και καθάρισες:

[Βέβαια δεν μπορούν όλοι να τη σκαπουλάρουν έτσι εύκολα, θέλει αρκετή εξάσκηση και να το 'χεις λίγο το κληρονομικό χάρισμα]

Επίσημες Δηλώσεις Διεύθυνσης Τμήματος Τυριών
Η γνώμη σας ασφαλώς δε με ικανοποιεί, είναι σαφές ότι σημαντικό μέρος από εσάς τις ταμίες κι εσάς που ανεφοδιάζετε τα ράφια επελέξατε να διαμαρτυρηθείτε για μου στείλετε το μήνυμά σας κυρίως με την αδιαφορία. Είναι πρωτοφανές το ποσοστό της αδιαφορίας και εκφράζει την δυσαρέσκειά σας από τον ευρύτερο χώρο του σούπερ μάρκετ.

Γνωρίζω ότι συγκεκριμένες συμπεριφορές μου έχουν ενοχλήσει, παραβιάζοντας αρχές που έθεσα, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβα την ευθύνη για το τμήμα των τυριών. Αναγνωρίζω την πραγματικότητα αυτή. Την ίδια ώρα όμως που οι ταμίες κι οι άλλες οι καμπίτσες στα ράφια και την αποθήκη επικρίνουν συγκεκριμένες αδυναμίες μου, γνωρίζουν ότι, στο χειρισμό των μεγάλων προβλημάτων των τυριών, πορευόμαι με μοναδική πυξίδα την υπευθυνότητα. Με υπευθυνότητα χειρίζομαι τη μεγάλη κρίση του τυριού του σούπερ μάρκετ μας και τις συνέπειές της.

Καθήκον και χρέος μου είναι να υπηρετήσω το συμφέρον του τυριού. Τίποτα δεν μπορεί να επηρεάσει την επιλογή μου αυτή. Η τυροκομική πολιτική μου, με το ξεκάθαρο σχέδιό της, έχει σαφείς στόχους:
- Να περιορίσει τις συνέπειες της τυροκομικής κρίσης.
- Να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των πελατών.
- Να βάλει τις βάσεις για την πρόοδο και την ανάπτυξη του τμήματος των τυριών.

Αυτή η πρόκληση ίσχυε πριν τις κλοπές των τενεκέδων φέτας. Ισχύει και μετά το σημερινό αποτέλεσμα των απόψεών σας για μένα. Το μέλλον του τυριού και του σούπερ μάρκετ είναι πάνω απ’ όλα. Σε κρίσιμες συγκυρίες, η ανευθυνότητα γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη. Όπως οι υποσχέσεις που μοιράζουν στους πάντες τα πάντα. Κυρίως, όμως, η ανυπαρξία διαμορφωμένου και συγκροτημένου τυροκομικού σχεδίου για την αντιμετώπιση της κλοπής. Όλα αυτά, δυστυχώς, που χαρακτηρίζουν τις ταμίες, αυτές στα ράφια και τις άλλες στην αποθήκη.

Είμαι αποφασισμένος να επιμείνω στο δρόμο της υπευθυνότητας. Η τυροπωλιτική της ευθύνης αποτελεί αδιαπραγμάτευτη επιλογή. Αυτή η επιλογή άλλωστε είναι η μόνη που μπορεί να θωρακίσει την οικονομία του σούπερ μάρκετ, αλλά και να καταστήσει πιο αξιόπιστο το χώρο του τυριού, οδηγώντας το σούπερ μάρκετ σταθερά στο μέλλον που του αξίζει.
- Με ακόμα μεγαλύτερη επιμονή.
- Με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.
- Με ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια.

Φυσικά, θα βοηθούσε να είχες δίπλα σου ένα τσιράκι από το τμήμα με τα σαλάμια που θα το είχες βάλει να αποστηθίσει τα εξής:

Θεωρώ ότι ο Διευθυντής του τμήματος τυριών πρέπει να γίνει Διευθυντής του τμήματος τυριών. Ο λαός του σούπερ μάρκετ τον εμπιστεύεται, μπορεί να γίνει ένας νέος Τσε Φέτα. Όμως κρατώντας ισορροπίες, δεν μπορεί να γίνεις επαναστάτης. Πιστεύω ότι είναι αναστρέψιμη η κατάσταση και μάλιστα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα εάν υπάρξει αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς, μια νέα λαϊκή τυροκομική πολιτική με ανθρώπινο πρόσωπο.
Εάν η διεύθυνση ακολουθήσει το τυροπωλητικό πρόγραμμα που έχει εξαγγείλει η ίδια, και όχι αυτοσχεδιασμούς του καθενός - όπως εσείς οι αχώνευτες στα ταμεία και οι άλλες οι βλαμένες που ανεφοδιάζετε τα ράφια.

Σουρεάλ; Mais non!

Πολιτικός σημαίνει…

“Κύριε Πρόεδρε, πρέπει να σεβόμαστε τις αρχές της κάθε χώρας. Ανεξαρτήτως, αν αυτή η χώρα είναι φιλική, λιγότερο φιλική ή περισσότερο φιλική, αυτή η χώρα έχει αποφασίσει μια ονομασία. Δεν μπορούμε παρά να σεβαστούμε την ονομασία αυτής της χώρας. Τα άλλα –νομίζω το αντιλαμβάνεται ο καθένας– δεν είναι δημοκρατικά, είναι ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά μιας χώρας. Όπως και εάν επιθυμεί αυτή η χώρα να αποκαλείται, οφείλουμε να το σεβαστούμε.”

Γεώργιος Καρατζαφέρης
Παρέμβαση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο*

via buzz from Canis Libertatis

*όχι φυσικά για την Μακεδονία μας

Κβαντελλάδα

Λένε πως άμα κάτι δεν το παρατηρήσεις τότε αυτό μπορεί να μην υπάρχει.
Βέβαια, από τη φυσική στην πολιτική, η απόσταση είναι έτη φωτός μακριά αλλά επειδή οι οπαδοί της Κβαντελλάδας όλο και πληθαίνουν, έχω να δηλώσω τα εξής:

Σας βλέπω.

Nice to be back.

ΟΚ…

It's official.

THAT’S ALL FOLKS

Στις 18 Μαΐου 2005 ξεκίνησα αυτό το blog, χωρίς να φανταστώ πόσο πολύ θα επηρρέαζε την ζωή μου. Την “έξω” ζωή εννοώ. Για να σας προλάβω, όχι μόνο θετικά. Η Απομυθοποίηση Των Πάντων είναι πολύ άσχημο πράγμα. Ακόμα και για όσα έτρεφα έναν σεβασμό, ένα δέος, για όλα αυτά που αποτελούσαν τις σταθερές μου σ’αυτόν τον κόσμο, απογοητεύτηκα. Το αμέσως επόμενο βήμα, ήταν να το δηλώνω κάθε φορά που συνέβαινε. Όσο πιο έντονα μπορούσα, με ό,τι λέξεις είχα στο λεξιλόγιό μου.

Φυσικά, “παρασύρθηκα” πολλές φορές γράφοντας “χυδαίες” λέξεις, όπως με πληροφορούσατε δημόσια ή στα άπειρα mail διαμαρτυρίας που μου στέλνατε. Όμως, οι λέξεις αυτές ήταν ο μόνος τρόπος να εκφράσω το μέγεθος της απογοήτευσής μου. Και το πέτυχαν μια χαρά. Και μου έδινε μια κάποια ανακούφιση όλο αυτό. Όχι πια όμως. Για να καταφέρω πλέον να εκφράσω ικανοποιητικά την απογοήτευσή μου για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου, θα πρέπει να εφευρεθεί μια καινούργια, ακόμα πιο “χυδαία” γλώσσα, που κάθε γράμμα της θα προκαλεί 10 ρίχτερ σεισμό σε ακτίνα… ε… 100000plex γύρω μου.

Αποφάσισα έτσι, να σταματήσω να γράφω εδώ. Πέρα από τις πολλές υποχρεώσεις μου, το κόστος της επώνυμης γραφής είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ότι είχα αρχικά φανταστεί. Θα μπορούσα να σας εξιστορήσω όλα όσα μου έχουν συμβεί αυτούς τους μήνες αλλά να σας υπενθυμίσω και πάλι, ότι γράφω επώνυμα οπότε δεν γίνεται. Ή θα μπορούσαν π.χ. να σας εξηγήσουν οι γονείς μου, αλλά φαντάζομαι ότι αν ποτέ γίνονταν bloggers θα επέλεγαν ασυζητητί να γράφουν ανώνυμα.

Έτσι, απ’τη στιγμή που δεν μπορώ να πω σχεδόν τίποτε απ’όσα θέλω, απ’τη στιγμή που για κάθετί που γράφω έχω να απολογηθώ μέσω σχολίων, mail, τηλεφώνων (και δια ζώσης πολλές φορές), αποφάσισα ότι δεν κάνω την γκάβλα μου πια (χε, πάρτε άλλη μια χυδαία λέξη) και πως δεν νοιώθω καλά να στεναχωρώ κόσμο επειδή έχουμε διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Πείτε το δειλία, πείτε το ό,τι θέλετε αλλά να σας υπενθυμίσω ότι είμαι ένας πολύ κανονικός άνθρωπος που ξυπνάω το πρωί να πάω στη δουλειά μου, που πληρώνω νοίκια, δάνεια, που έχω “ένα σπίτι να φέρω βόλτα” (όπως με πληροφορεί συχνά – πυκνά η μάνα και η πεθερά μου – νταξ’ το πιάκαμε το υπονοούμενο), που έχω μια γερή μάχη με γιατρούς να δώσω και που το βάρος για κάθετί που γράφω, πάει και κάθεται πάνω σε όλα αυτά, κάνοντάς τα πολλές φορές ασήκωτα.

Εντάξει, είχε και τα πάααααρα πολύ καλά της η όλη ιστορία. Με έμαθα, όσο ηλίθιο κι αν ακούγεται αυτό. Έμαθα ότι τελικά είμαι πολύ ευτυχισμένη με αυτό που είμαι. Άπειρα περισσότερο, απ’ότι νόμιζα. Πριν χρόνια ας πούμε, θα μου φαινόταν πολύ cool να γίνω “επώνυμη” και να σέρνομαι από κανάλι σε κανάλι. Τώρα το θεωρώ το πιο ηλίθιο και τρομακτικό πράγμα του κόσμου. Επίσης, το μπλογκάκι μου ήταν η αφορμή να διαβάσω, να ψάξω, να ενημερωθώ και να βλέπω ελάχιστη έως καθόλου τηλεόραση. Μεγάλο πράγμα. Τί μεγάλο; Υπερτεράστιο.

Έμαθα κι εσάς όμως. Πέρα από τους υπεργαμάτους ανθρώπους που γνώρισα, έμαθα πώς μπορεί να σκέφτεται κάποιος… από μέσα του. Δεν έχω άλλο τρόπο να σας δώσω να καταλάβετε τί εννοώ αλλά μερικά blog ήταν σαν να μου ψιθύριζαν κρυφά τα μεγαλύτερα μυστικά της ζωής. Που δεν τα λέμε φωναχτά, ούτε στον “έξω” κόσμο. Λίγοι το έχουν νοιώσει, και σίγουρα ξέρουν για πόσο φοβερό συναίσθημα μιλώ, ήταν πολύτιμο για μένα αυτό. Επίσης, να μην ξεχάσω να δηλώσω πως αν ποτέ κάποιοι φάγατε ξεχεστήριο από μένα… πολύ καλά σας έκανα και πιάστε με αν μπορείτε.

Τεσπα, δουλεύοντας πια όλη μέρα μπροστά σε έναν υπολογιστή, όλο και κάποιες κλεφτές ματιές θα ρίχνω στα μπλογκάκια σας, όλο και καμιά μαλακιούλα θα σας γράφω. Περιέργως πλέον, η γκάβλα του να γράφω (ναι ξέρω, κι άλλη χυδαία λέξη) έχει συσσωρευτεί αλλού, που πολύ πιθανόν αν φάω χυλόπιτα, να βγει κάποια στιγμή φόρα παρτίδα στο νετ. Ε, κι άμα χαρμανιάσω αθεράπευτα θα σας στέλνω κάνα κειμενάκι να μου το φιλοξενήσετε – ανώνυμα πάντα, γιατί φανταστείτε τί μπινελίκι θα έχει συσσωρεύσει η στέρηση. Χεχε.

Α, και σχόλια κλειστά. Ούτε δράμα, ούτε μαλακίες (αααα, αυτή δεν είναι χυδαία λέξη – οφείλετε να αναγνωρίσετε στους μπλόγκερς ότι τις μαλακίες τις κάναμε μέινστριμ).

Σι γιου ράουντ δεν…
(…εε όχι το αρνητικό το “δεν” το αγγλικό το then… τεσπα καταλάβατε.

p.s. αααα! και μετά την απομάκρυνση εκ του μπλογκακίου ουδεμία μήνυση αναγνωρίζουμε.

THUMBS UP

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε “υπερπολίτης” και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ)

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΧΟΡΗΓΟΣ


"Το θέμα αφορά την προσπάθεια τριών ανθρώπων να φτάσουν ως την Παραολυμπιάδα του Πεκίνου στους αγώνες διπλού μεικτού σκιφ της κατηγορίας των adaptive (ΑΜΕΑ). Οι δύο είναι οι αθλητές Κωνσταντίνα Γκαράτσα και Βαγγέλης Καρέλης, ενώ ο τρίτος ο προπονητής τους Λάμπρος Ρίζος. Επιχειρήσεις και επιχειρηματίες προβολή θα είναι για σας, ειδικά αν έχετε και βλέψεις στην κινέζικη αγορά".


(κλικ πληζ)!


GRAND HOTEL

Είναι μέρες που λέω θα σκάσω αν δεν βγάλω άκρη με όλα αυτά που προσπαθώ να καταλάβω, τουλάχιστον να τα γράψω, να πω με τί ενθουσιάζομαι κάθε φορά. Κι όταν έρθει η ώρα, τελικά γράφω ό,τι μαλακία μου πρωτόρθει και ξεχνάω το πιο ενθουσιαστικό. Και λέω δε μπορεί, σήμερα δεν θα αφήσω την πολυλογία να το θάψει πάλι. Αλλά παρασύρομαι και δεν τελειώνει ποτέ αυτό το μαρτύριο. Πάει και τελείωσε, σήμερα πρέπει προλάβω να πω αυτό που με κούφανε.

[Αυτά σκεφτόμουν λίγα λεπτά πριν, και όλως παραδόξως πάτησα το x στην γαμάτη παιχνιδάρα μου και άνοιξα τον κειμενογράφο. Και πάνω που πήρα φόρα χώνεται σφήνα το κωλοράδιο και βάζει το reflex. Καλά, πού το θυμήθηκαν; Και τώρα βρήκαν γαμώτο; Χάθηκα στις νότες... μου θύμισε κάτι όμορφα χρόνια που πέρασαν τόσο πολύ γρήγορα. Που τότε, τα 'λεγα επικεικώς χάλια ενώ τώρα τα λιμπίζομαι σα μαλλί της γριάς. Πώς στο διάολο γίνεται ένα τόσο χαζοχαρούμενο κομμάτι να σε σκατώνει τόσο εύκολα! Και λες, χέστηκα δε γράφω τίποτα. Ας μην ειπωθούν οι φοβερές ανακαλύψεις μου. Ας τις πάρει το reflex. Αλλά έλα που ο ενθουσιασμός είναι από τα πιο αγαπημένα μου συναισθήματα. Και το κακό με την εποχή μου είναι πως δεν με αφήνει να ενθουσιάζομαι και όταν το παθαίνω, δεν μου δίνει χρόνο ή δεν μου επιτρέπει να το πω. Και τότε είναι που τα παίρνω χοντρά, πεισμώνω και τα λέω. Ε, και μετά τα γνωστά. Κάποιος θα βρεθεί πάλι να με πει χαζή. Πράγμα όμως που σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμη άπειρα πράγματα να με ενθουσιάσουν. Χα!]

Μέχρι αργά χθες βράδι, διάβαζα για ένα γαμωξενοδοχείο. Μέχρι στον ύπνο μου το είδα. Ανήκει στον κύριο Χίλμπερτ, έναν μαθηματικό, που έκατσε και σκέφτηκε ένα παράδοξο. Πάει κάπως έτσι: αν είχαμε λέει, ένα ξενοδοχείο που τα δωμάτιά του ήταν εντελώς γεμάτα με καλεσμένους, το πρόβλημα της πληρότητας δεν θα ήταν και τόσο πρόβλημα αν τα δωμάτιά του ήταν άπειρα. Τρεις σελίδες ανάλυση για να καταλάβω ότι προσπαθούσε να μεταδόσει την έννοια του απείρου και μέχρι σήμερα αναρρωτιέμαι αν το κατάλαβα καλά τελικά. Ίσως μου φάνηκε ψιλοάτοπο στην αρχή, αν σκεφτείτε ότι όλοι διδαχτήκαμε περί απείρου αλλά τότε λέει, ήταν μεγάλη συζήτηση όλο αυτό. Και καλά, το παράδοξο είναι πως όσο πλήρες κι αν είναι το ξενοδοχείο, δεν υπάρχει αριθμός καλεσμένων που να μην μπορεί να βολέψει, αρκεί να τους μετακινήσει ένα δωμάτιο προς το άπειρο. Εκεί είναι λέει το μυστικό. Στο άπειρο. Έπρεπε με κάποιο τρόπο, να εμπεδώσουν πως συμπεριφέρεται αυτό, σε σχέση με τους κανονικούς αριθμούς.

Γενικά λέει, το ξενοδοχείο του Χίλμπερτ βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα την έννοια του απείρου και πώς βοηθάει τη σκέψη, όχι σε συγκεκριμένες εφαρμογές αλλά σαν διαδικασία. Μέσω λέει του απείρου και των άπειρων υπολογισμών που απαιτεί, μπορούμε να χτίσουμε ένα οικοδόμημα (με την έννοια μιας θεωρίας – όχι κτίσματος κανονικού δηλαδή) ξεκινώντας από τη στέγη και μετά πηγαίνοντας στα θεμέλια. Ανάποδα δηλαδή. Έτσι λέει, σκέφτεται η επιστήμη. Σκέφτεται κάτι διαστημάτο και μετά ψάχνει τις ρίζες του στη γη. Πολλές φορές λέει, αυτό καταλήγει σε υπεργαμάτη θεωρία ενώ μερικές άλλες, σωριάζεται τόσο πολύ εντυπωσιακά που γκρεμίζεται και το ίδιο και τα γύρω οικοδομήματα. Και αυτό, είναι κάτι που μόνο ένας επιστήμονας είναι φτιαγμένος για να αντέξει. Ουφ. Τα ‘πα.

Κι ενώ μπορεί όλα αυτά να είναι λίγο “κοίτα τώρα με τί πήγαιναν και μπουρδουκλιάζονταν τα τότε μεγάλα μυαλά για να καταλάβουν απλές έννοιες όπως το άπειρο” επειδή ακριβώς εμείς τα ‘χουμε πάρει όλα έτοιμα, τότε είναι που φρικάρω και σκέφτομαι πόσο περιττά είναι πολλά απ’αυτά που κάνουμε κι εμείς σήμερα, που για τους αυριανούς θα ‘ναι μασημένη τροφή και πεπερασμένη κατάκτηση. Θέλω να πω, πως απ’την πιο μικρή διαδικασιούλα μπορεί να προκύψει θεωριάρα, από το πιο ηλίθιο πράγμα μπορεί να προκύψει το μέλλον, αρκεί και μόνο να το κάνουμε πολλές φορές και να το σκεφτούμε άλλες τόσες. Και να ‘χουμε φυσικά την αντοχή να παραδεχτούμε ότι γκρεμίστηκε, αν συμβεί.

Τεσπα, το βιβλίο είναι το Science in Discworld III, είναι από τα πιο υπέροχα (οκ, και δύσκολα) βιβλία που έχω διαβάσει και το κύριο point είναι, πόσα ελάχιστα και διαφορετικά πράγματα βοήθησαν την σκέψη του Δαρβίνου, 25 χρόνια μετά το ταξίδι του και μετά από οχτώ άσχετα βιβλία βοτανολογίας και θεοσύνης που έγραψε, για να συλλάβει την καταπληκτική θεωρία της Φυσικής Επιλογής που ήταν μπροστά του όλα αυτά τα χρόνια και δεν μπορούσε να τη δει ή καταπίεζε αρκετό καιρό, γιατί ήταν και θεούσος εκτός των άλλων – αλλά όχι χέστης τελικά.

Πάλι το πήγα μέσω Λαμίας αλλά είχα καιρό να σας τα ζαλίσω με τα επιστημονικοτέτοια μου που με ενθουσιάζουν every single day αλλά δεν έχω σχεδόν ποτέ χρόνο να τα πω και βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία.   

JEEPRAS

Τα νιάτα λέει, ήταν τελικά η λύση στο πολιτικό μας τέλμα. “Σεισμό” θα φέρουν στην πολιτική. Ο Τσίπρας είναι λέει η απάντηση στον βούρκο της γερουσίας. Ο Λαζό του πλέκει το εγκώμιο εδώ και ώρα, οι εφημερίδες συμπεριφέρονται λες και πρόκειται για το πιο σημαντικό γεγονός της δεκαετίας και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο κόσμος ήδη το εκτίμησε. Και συμφωνώ απόλυτα πως τα νιάτα είναι το μέλλον της πολιτικής (με απλά καλά μαθηματικά, δηλαδή) αλλά πέρα από τα προφανή, πόσο ακριβώς έχουμε ξεφτιλιστεί ώστε να θεωρούμε κύριο κριτήριο πολιτικής ικανότητας την ηλικία;

Δηλαδή τί; Θα φτάσουμε σε λίγο να τους βάζουμε να απαντάνε ερωτηματολόγια τύπου αν έστω μία φορά μέσα στην δεκαετία του ογδόντα πήγες στην αυτοκίνηση, ή παρακολούθησες κάντι-κάντι, ή αν χαμουρεύτηκες στο αμάξι του μπαμπά ή έβγαλες ακμή, τότε… κάνεις για βουλευτής/ αρχηγός κόμματος/ εθνικός ευεργέτης;

Φαγώθηκαν όλοι από χθες να βγάζουν λογίδρια για τα νιάτα που έχουν φρέσκιες ιδέες, που θα μας πάνε μπροστά, που θα δείξουν επιτέλους τον σωστό δρόμο… όπως; Τί ακριβώς πέρα από τα κομμωτήρια και το λαϊφστάιλ της Ράπτη, πέρα απ’τις βλακώδεις κορώνες του Άδωνι στα τηλεπαράθυρα, το βλέμα της αγελάδας του υιού Βαρβιτσιώτη και τις πιο αρχαίες και μαλακισμένες απόψεις του υιού Πλεύρη έχουν ως τώρα να επιδείξουν τα νιάτα στην πολιτική ζωή του τόπου; Μήπως το Ολυμπιακό πνεύμα του Κουκοδήμου; Και συγκεκριμένα για τον Τσίπρα, δεν έχω άποψη. Φανταστείτε άρνηση που μου έβγαλε όλο αυτό.

[Πάντως αν θέλετε την επαγγελματική μου γνώμη (άααατσα), η καμπάνια σας εκτός από πρόβλημα στρατηγικής έχει και θέμα timing. Μα καλά ρε παιδιά, μου βγήκατε σε "ροζ" εποχή να πλασάρετε τα νιάτα ως πολιτική αξία; Δηλαδή τί μας λέτε; Ότι αν τα γερόντια έχουν κουράγια να μας πηδάνε τις τριανταπεντάχρονες (και μάλιστα με ντοκουμέντα, βλ. dvd), ετοιμαστείτε εμείς να σας πηδήξουμε οικογενειακώς; Είναι δυνατόν να μην προβλέψατε τους πιο αυτονόητους συνειρμούς;

Ή τέλος πάντων, αφού το κάνατε που το κάνατε, πάτε το μέχρι τέλους να σας βγάλουμε το καπέλο! Εγώ δηλαδή, θα πρότεινα στον Alexis να ταράξει εντελώς τα νερά. Να σκάσει στη Βουλή ντυμένος σπάιντερμαν (το πιάσατε ε; ) και να μοιράσει σε όλα τα γερόντια συναδέλφους του, από ένα alexiπτωτο που να γράφει "δώσε κι εσύ τόπο στα νιάτα - μπορείς" ]

π.σ. ναι, μη δίνετε σημασία, έχω λαλήσει αυτές τις μέρες…

ΤΣΕΚ


Επειδή τρέχω άσχημα, καλά που τα ‘γραψε ο Δημήτρης (κλικ).


POST IT

Κλείνουμε την TV Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008 – (κλικ)

Πες τα χρυσόστομη! – (κλικ)

Καλή επιτυχία Μ. – (κλικ)

Τα λέμε.

ΚΟΝΣΙΚΟΥΕΝΣΙΖ


Κατέληξα ότι η παιδεία, οι κυβερνήσεις, οι θρησκείες, οι παρθένες και τέλος πάντων όλα αυτά τα όμορφα και ηθικά πράγματα που προτείνονται όταν ψάχνουμε λύσεις για την εντελώς υπό τον πάτο κατάσταση, είναι αερολογίες και δεν κάνουν τίποτα. Ή τέλος πάντων δεν κάνουν τίποτε ΤΩΡΑ. Διότι τώρα είναι που καίγεται ο κώλος μας και τώρα είναι που εγώ βρίσκομαι στο peak μου. Μετά, χέστηκα. Άμα δηλαδή χουφταλιάσω κάντε ό,τι γουστάρετε. Ένα καλό γηροκομείο με γρήγορη σύνδεση θα είναι τελείως αρκετό μέχρι να ψοφήσω. Και κόψτε το λαιμό σας οι όξω. Τώρα είναι που υποτίθεται ότι πρέπει να ζήσω κάτι παραπάνω.

Θα μου πεις, δε σ΄ενδιαφέρει τα παιδιά μας τι κόσμο θα παραλάβουν; Μπα. Εδώ έχουν ήδη παραλάβει τους πιο καμμένους γονείς που υπάρχουν στον πλανήτη, που τα εκπαιδεύουν να κάνουν ακριβώς τα ίδια και χειρότερα, λέτε να καταλάβουν γρι από την όλη κατάσταση – πέρα φυσικά από το γεγονός ότι «η ζωή είναι δύσκολη», «το περιβάλλον καταστρέφεται» και άλλα ακαδημαικά; Το πολύ πολύ να καταντήσουν σαν εκείνο το αντιπαθητικό γκρίζο κωλόπαιδο της Γκρινπις και να μας τα ζαλίζουν λίγο παραπάνω. Σιγά.

Η ιδέα λοιπόν, είναι απλή. Για να λυθεί τώρα το πρόβλημα της κατάντιας – και μιλάω για κάθε είδους κατάντια – το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε όλα λάσκα εκτός από ένα πράγμα. Τις συνέπειες. Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις και να πεις ότι σου κατέβει, να κλέψεις, να πεις ψέμματα, να μαχαιρώσεις, να είσαι χριστιανός, να είσαι φιλελεύθερος, να έχεις τηλεοπτική εκπομπή, αναψυκτήρια ή ξώγαμο στα εξήντα. Ό,τι πάνω κάτω συμβαίνει δηλαδή.

ΟΜΩΣ.

Ο οποιοσδήποτε κάνει την παραμικρή παρανομία, να είναι 1000% σίγουρο ότι θα έχει συνέπειες και κόστος. Να μην γλιτώνει ούτε η Αυτού Μεγαλειότης, ο νομάρχης θεσσαλονίκης. Να τρως κλήση και να μην υπάρχει μία στο δισεκατομμύριο που να στη σβήσει άνθρωπος. Να λες ένα τόσο δα αθώο ψεμματάκι (π.χ. ότι δεν ρήμαξες καμία τζαμαρία στη διαδήλωση) και αν σε πιάσουν, να έχεις σίγουρα συνέπειες. Να πετάς το αποτσίγαρο στο δρόμο και να πληρώνεις πρόστιμο. Να μην την γλιτώνεις με τίποτε ρε παιδάκι μου. Και μάλιστα με τους ήδη υπάρχοντες νόμους. Ούτε νέα σκληρά μέτρα, ούτε τίποτα.

Αντίθετα, θα μπορούσαμε ακόμη και να μικρύνουμε τα πρόστιμα ή τις ποινές φυλάκισης. Να σκοτώνεις άνθρωπο και να εκτίεις 10 χρόνια μόνο. Αλλά 10 ακατέβατα. Ούτε μέρα λιγότερο. Να περνάς με κόκκινο φανάρι και να πληρώνεις 25 ευρώ μόνο. Αλλά να μη τα γλιτώνεις ούτε με τον τροχονόμο πατέρα. Απλό δεν είναι;

Μου ‘ρχονται ένα ένα όλα αυτά που σκάνε κάθε μέρα στις ειδήσεις και σκέφτομαι πως σε έναν τόσο συνεπή κόσμο, δεν θα είχα καμία έννοια για τα κοινά. Ούτε για τις ιδεολογίες, ούτε για τα κόμματα, τα λαμόγια και τις ρεμούλες. Δεν θα με ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου ποιος θα κέρδιζε τις εκλογές, ποιος θα γινόταν αρχιεπίσκοπος, ποιος θα τσέπωνε 5 δις μαύρα ή ποιος προιστάμενος πήδηξε την υφιστάμενη και μετά τον φωταγωγό. Ούτε καν για την παιδεία ή για το πώς θα γίνουμε σωστότεροι άνθρωποι. Καθόλου. Τέτοια ζώα που είμαστε, η παιδεία θα χρειαζόταν τουλάχιστον τέσσερις γενιές και μπόλικη παγκοσμιοποίηση για να καθαρίσει τη σαπίλα.

Οπότε, τι μας μένει μπας και προλάβουμε να ζήσουμε τώρα ανθρώπινα;
Να «φορολογήσουμε» την καφρίλα.-     

“ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ”


Καλά, τι σημαίνει “δεν θέλω να δω το dvd”; Ότι δηλαδή αφού όλοι οι άλλοι θέλουν, εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος και το βάζω ταμπέλα να σας κάνω να σκάσετε; Ή να παραδειγματιστείτε και να προβληματιστείτε; Καλά, κανείς δεν σκέφτηκε πώς για να θέλει τόσος πολύς κόσμος να δει το dvd, χρειάστηκε χρόνια εκπαίδευση από την οποία δεν έχει γλιτώσει κανείς μας; Και πάμε τώρα να το παίξουμε οσίες τη στιγμή που και χωρίς dvd, μια χαρά τα ίδια κάνουμε; Πώς ακριβώς φτάσαμε μέχρι το dvd;

Το θέμα δηλαδή, είναι πόσο στ’ αλήθεια ανώτεροι άνθρωποι είμαστε και ποιους ακριβώς έχουμε πρωτίστως νομιμοποιήσει (και νομιμοποιούμε) για να φτάνουν στο σημείο να μας κουνάνε το ντιβιντάκι ως τρόπαιο που λυσσάμε ν΄αρπάξουμε στον αέρα με τα δόντια. Και φυσικά, τι feedback είχαν και έχουν από εμάς, για να φτάσουν σε τόσο ακραίο (ω μον ντιε) σημείο.

Σε όλη αυτή τη φρίκη που σκάει κάθε μέρα με ό,τι σκάνδαλα (δεν) μπορούσα να φανταστώ, το dvd δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για να τα επικαλούμαστε μετά το πέρας των βασανιστηρίων; Ποια ακριβώς η διάκριση των βασανιστηρίων για να κινητοποιηθούμε; Το μαστίγωμα είναι λιγότερο καταπάτηση από τον βιασμό, ας πούμε; Με δουλεύετε; Βασικότατα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ξεσκιστεί κανονικότατα με όλα αυτά που δημοσιοποιούνται καθημερινά. Έχεις κανάλια να κατηγορεί το ένα το άλλο, έχεις δημοσιογράφους να ξεσκίζονται live, έχεις πολιτικούς να γίνονται ρόμπα και μετά όοολοι σα να μη συμβαίνει τίποτα πάνε να προσκυνήσουν την άγια σωρό.

Θα μου πείτε εμείς, η διαδικτυακή κοινωνία, είμαστε ανώτεροι και θα δώσουμε το παράδειγμα στα πρόβατα, εμείς δεν είμαστε σαν τους «έξω». Θα σας πω αρχίδια είμαστε, γιατί δεν είδα κανέναν σας να συμμετάσχει σε καμιά κινητοποίηση «δεν θα ξαναγράψω ανεπιβεβαίωτες μαλακίες για εντυπωσιασμό», ή «δεν θα ξαναδιασύρω άνθρωπο χωρίς αποδείξεις επειδή δεν τον γουστάρω», ή «η ανωνυμία δεν είναι για να γίνεις μάγκας με clicks μαλάκα, γιατί όταν τη χρειαστείς δεν θα την έχεις».

Αντιθέτως, έχουμε τιγκάρει στα «αποκαλυπτικά» και «αιρετικά» blogs, να γράφουν ό,τι σενάριο τους κατέβει που το πλασάρουν για inside info, που κατηγορούν όποιον κάτσει με τις χειρότερες των κατηγοριών και τους διασύρουν χυδαία πολλές φορές συμπεριλαμβάνοντας και τις οικογένειές τους. Χωρίς καμία αίσθηση μέτρου, συνεπειών ή έστω στοιχειώδους ανθρωπιάς γι΄αυτά που γράφουν. Η διασταύρωση στοιχείων δε, είναι επιστημονική φαντασία. Κι αν τύχει και βγουν μια φορά κοντά στην αλήθεια, ανοίγουν σαμπάνιες για τη μεγάλη επιτυχία ενώ εμείς προσκυνάμε. Το χειρότερο όμως είναι, πως τροφοδοτείται και η τηλεόραση με ό,τι παπαριά γραφτεί κι όλοι οι υπόλοιποι, αντί να έχουμε γαμηθεί στις κινητοποιήσεις και τα banners για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα παρακολουθούμε σαν χάνοι, τα αναπαράγουμε κιόλας, άλλοι τα αναλύουμε, άλλοι τα επικροτούμε κι άμα έχουμε κέφια κάνουμε και χαβαλέ.

Όλη αυτή την αρένα, την στολίσαμε με ωραιότατα φωτοστέφανα τύπου «η δημοσιογραφία των πολιτών», «η ελευθερία του λόγου», «η επανάσταση των bloggers» και βγήκαμε τώρα όλοι ενωμένοι, να κράξουμε το αμέσως επόμενο λογικότατο πράγμα, το μοναδικό που θα μπορούσε να ακολουθήσει όλα αυτά, το εντελώς τελικό βασανιστήριο, την προβολή του βιασμού.

Bottom line, αυτό που θέλουμε είναι να κόψουμε τα χέρια ενός μανιώδους αυνάνα για να του την παίζουμε μόνο εμείς.

ΤΣΙ ΠΡΟΚΟΠΗΣ


Σε μια συζήτηση λίγες μέρες πριν, προσπάθησε ένας καθηγητής νευροψυχολογίας να μου εξηγήσει από πού προέρχονται οι θεόκουλες συμπεριφορές. Χονδρικά δηλαδή, γιατί έχω ένα θεματάκι με τις εμβαθύνσεις σε πολύ εξειδικευμένα τόπικς. Μου είπε λοιπόν, ότι άμα ήμουν χημικός τα πράγματα θα ήταν πανεύκολα να τα καταλάβω. Είναι κάποιες ρημάδες ουσίες, που από τη στιγμή που θα απελευθερωθούν μέσα μου, με κάνουν άνω κάτω. Αλλά αυτό λειτουργεί και αντίστροφα. Μπορεί δηλαδή κάποιος να με ταπηροκρανιάσει και αυτό να προκαλέσει αλλαγή της χημείας στο σώμα μου.

Για να σας τα πω απλά (γιατί μια κάποια εμβάθυνση με χημικά ήταν αναπόφευκτη), είμαστε τέτοιου είδους μηχανές που καταντάμε έρμαια εξωτερικών και εσωτερικών ερεθισμάτων. Μόνο. Ούτε σκέψη, ούτε λογική, ούτε τίποτε δύσκολο. Μπορεί δηλαδή εδώ που κάθομαι και πίνω το καφεδάκι μου, να μου τη βαρέσει ξαφνικά κι αντί να βάψω τα νύχια μου, να πάω να ξεσκονίσω το τραπεζάκι του σαλονιού (πράγμα εντελώς ξεκούδουνο αν μιλάμε για μένα).

Σ’ αυτή την περίπτωση λέει, θα φταίνε τα εξής δύο πράγματα. Ο εξωτερικός παράγοντας: καλεσμένοι στο σπίτι που ειδοποίησαν τελευταία στιγμή ή ο εσωτερικός παράγοντας: η ορμόνη της προκοπής (σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες αν μιλάμε για μένα). Ε, υπάρχουν λοιπόν και κάποιοι άρρωστοι άνθρωποι, που είτε λαμβάνουν λάθος ερεθίσματα είτε ξεχαρβαλιάστηκε τελείως η εσωτερική τους μηχανή και όλο εκκρίνει τα λάθος χημικά. Εκεί δηλαδή που θα ‘πρεπε να βάφουν νύχια όλη μέρα, όπως όοολοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, αυτοί ξεσκονίζουν τραπεζάκια.

Ουφ. Κι έτσι μου λύθηκαν όλες οι απορίες περί κουλών συμπεριφορών, έκανα όοολη μέρα τα beaute μου, έβαψα νυχάκια, έβαλα ρόλει στο μαλλί κι είπα να έρθω ωσάν οπτασία, να σας ανοίξω τα μάτια για τις αληθινά νοσηρές συμπεριφορές. Επιστημονικά πάντα.

ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΑΧΡΟΝΕΣ


…aka sexbombs

Κι ενώ θα έπρεπε να πετάω απ΄τη χαρά μου γιατί επιτέλους οι τριανταπεντάχρονες έλαβαν την θέση που τους αξίζει στο σεξουλόμετρο των αρσενικόνε, αντιθέτως νοιώθω τεράστια αγανάκτηση για όλα αυτά που έπρεπε να συμβούν για να καταφέρεις να ανέβεις σκαλιά στην κλίμακα της αξιογαμοσύνης έναντι των αληθινών πιπινιών.

Μέχρι ντιβιντιά όφειλες να δείχνεις μέχρι πρότινος διότι με τέτοια πρότυπα άντε να πιστέψει κάποιος, ότι ας πούμε ο γενικός γαμάω ενός υπουργείου αντί να πληρώσει είκοσι ευρά (και πολλά λέω) έριξε τα –ομολογουμένως χάλια- μούτρα του και ξεσάλωσε με την – μέχρι πρότινος – «σιτεμένη».

Όοοοχι κύριοι. Τέλος στους ρατσισμούς! Τώρα πας σε μια δημόσια υπηρεσία, σε ρωτάνε την ηλικία σου, λες τριανταπέντε και αποκτάς αμέσως τον σεβασμό τους. Καλά, όχι σεβασμός με την κανονική έννοια του όρου, εννοώ σε μετράνε ρε παιδάκι μου. Σου ρίχνουν τέτοιο λάγνο βλέμα που αν δεν είχες ιδέα από επικαιρότητες και τηλεπαράθυρα, την έτρωγες χαλαρά ότι είσαι στάνταρ η επόμενη λολίτα.

Καταραμένοι κατασκευαστές προτύπων.-

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ


Ενθουσιασμένη με το παιχνίδι της Εαρινής Συμφωνίας, αποφάσισα να συμμετάσχω… ακάλεστη.

Σε γενικές γραμμές, είναι ένα παιχνίδι όπου δημοσιεύει ο καθένας ένα ποίημα που αντιστέκεται στην βαρβαρότητα της εποχής μας. Υπάρχουν άπειρα ποιήματα και ποιητές που λατρεύω, αλλά ήθελα να προτείνω κάτι διαφορετικό από τα κλασσικά. Έτσι, έβαλα τα εξής φίλτρα στις επιλογές μου: Ήθελα πρώτον ο ποιητής να είναι εν ζωή και δεύτερον να είναι γενναιόδωρος με το έργο του. Να κυκλοφορούν δωρεάν στο ίντερνετ όλα τα παλιότερα βιβλία του ώστε προτείνοντάς τον, να μπορεί κάποιος να πάρει μια ιδέα του έργου του και να μπορεί να του πει δυό όμορφα λόγια.

Σύγχρονη εξουσία

Την πατρίδα μου δεν την αγαπώ.
Σε κάποιες όμως στιγμές της
και τη ζωή μου θα ’δινα.
Άλλοι, πάντως, την αγαπούν παράφορα.
Eκείνοι που πρόλαβαν
να σηκώσουν σημαίες,
εκείνοι οι άλλοι
που πόνταραν σε κόμμα ευκαιρίας

και τώρα μας διαχειρίζονται.

Παναγιώτης Καρακούλης

Τα σχόλιά σας, εκεί (κλικ).

p.s. welcome doc!

ΙΟΝΙΟΝ FM


Η Κατερίνα, η Λία και ο Eddie είναι οι αγαπημένοι μου dj. Όποτε στείλουν πρόσκληση, πέφτει σήμα σε όλη την παρέα και τρέχουμε να ξεσαλώσουμε. Σε μαγαζιά, σε υπόγεια, σε χωράφια.

Πριν λίγες μέρες, μου έστειλαν mail να τους ακούσω στο ραδιόφωνο. Έχουν ο καθένας τη δική του εκπομπή και παίζουν διαδοχικά κάθε Σάββατο βράδι.

Δεν ξέρω αν σας αρέσει αυτού του είδους η μουσική αλλά εγώ ψοφάω για τις αναδρομές τους:

- 7.00 – 8.00MM
Παραγωγός :Κατερίνα Χατζηστεφάνου
Tίτλος Eκπομπής : Shaker
Κερνάω “μουσικά σφηνάκια” με επιλογές Funk( από όλες τις δεκαετίες), Electro-funk, Electro-tango,60’s to 90’s top 10 hits.

- 8.00-9.00MM
Παραγωγός : DJ Eddie
Tίτλος Eκπομπής : Face to Face
Μουσικές επιλογές από την Αγγλική μουσική σκηνή (από όλες τις δεκαετίες), Rock, Pop, Electro.

- 9.00-10.00MM
Παραγωγός :Λία Μινακούλη
Tίτλος Eκπομπής : Sweet
Μουσικές επιλογές από την ελληνική & ξένη electronica σκηνή (από όλες τις δεκαετίες), electro- pop,σύγχρονα hits της electro-dance.

p.s. Η Κατερίνα μου είπε πως η εκπομπή του Σαββάτου 26 Ιανουαρίου είναι αφιερωμένη στα blogs. Γλυφτρόνιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!

HIS ROYALTY


Τα γεγονότα των ημερών κατάφεραν να μου εξηγήσουν επακριβώς το κουλό αποτέλεσμα των εκλογών λίγους μήνες πριν. Όσο άχρηστη κι αν είναι μια κυβέρνηση, όσο άπραγη και άβουλη, αυτό που νοιάζει πρωτίστως και αυτό που της δίνει το τελικό προβάδισμα, είναι ο αρχηγός της να συμβαδίζει με τα βασιλικά πρότυπα διακυβέρνησης, με τα οποία ποτίστηκε η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος στην πιο τρυφερή της ηλικία. Με λίγα λόγια:

- Να έχει οικογένεια και παιδιά – διαδόχους (άλλωστε αυτός είναι ο κλασσικός τρόπος εύρεσης αρχηγού μεγάλου κόμματος).

- Να είναι απρόσιτος (αυλή, αυλικοί, φίλοι, «φίλοι», έμπιστοι, «αυτοί που πίνει τον πρωινό του καφέ» – έλεος, τι άλλο θ’ ακούσουμε δηλαδή).

- Να είναι ακριβοθώρητος (να καίγεται ο κώλος μας και αυτός να εμφανίζεται μια στο τόσο, κι αυτό σε τίποτα συλλόγους γυναικών μιλώντας πλάγια για την επικαιρότητα, με πυγμή όμως – χαχ).

- Να διαψεύδει γενικώς (εννοείται όχι ο ίδιος) και αορίστως, ενώ όταν διαψεύδεται να κάνει τον κινέζο (βλέπε απρόσιτος και εννοείται όχι ο ίδιος, πάλι).

Έτσι, σε κάθε αναφορά στην κυβέρνηση όλοι σιχτιρίζουν ως είθισται, ενώ σε κάθε αναφορά στο πρόσωπο του πρωθυπουργού όλοι έχουν να σου αντιτάξουν:
«Οικογενειάρχης», «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», «λαϊκός», «δεν προκάλεσε ποτέ με την προσωπική του ζωή», «σεμνός», «θρήσκος», «οι γύρω του τα φταίνε».

Και λες, πόσο μαλάκες είστε; Ας είναι και ο άγιος Ονούφριος, χέστηκα. Οι επιλογές κάποιου δηλαδή δεν καθορίζουν καθόλου το ποιος είναι; Άμα δηλαδή εγώ προσλάβω έναν δολοφόνο, δεν θα έχω συμμετοχή στο έγκλημα; Μα τι λογική είναι αυτή; Μας έχει πηδήξει πατόκορφα αυτός ο άγιος άνθρωπος με τις κωλοεπιλογές του και την απραξία του, τι ακόμη χρειάζεται να γίνει δηλαδή για να κόψει έστω έναν κώλο*;

Σε όλους όσους μου λένε αυτές τις μέρες για την καλοσύνη του μπούλη και του κάθε μπούλη (που όμως ξεχειλίζουν τα μπατζάκια του από δύναμη), έχω να πω πως ρε ‘σεις, αναλογιστείτε επιτέλους τις εξουσίες που έχει στα χέρια του και πείτε μου αν εσείς στη θέση του θα είχατε κάποιον ενδοιασμό ή θα σας έπιαναν οι καλωσύνες να τις ασκήσετε, όταν μιλάμε για εγκληματίες!

Δε μπορεί δηλαδή να κρίνεις έναν μάγειρα από το πόσο βρώμικη είναι η ποδιά του! Δεν λέγεται κάποιος «οικογενειάρχης» μόνο και μόνο επειδή δεν έχει σκάσει ροζ σκάνδαλο με την πάρτη του, έχει κι άλλα πράγματα η οικογένεια ξέρετε. Δεν λέγεται κάποιος «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», και «σεμνός» όταν βγάζει τον σκασμό ενώ θα έπρεπε να μας έχει πάρει τ’ αφτιά με τις φωνές του. Δε λέγεται κάποιος «λαϊκός» επειδή τον είδες να τρώει σουβλάκια στου Μπαιρακτάρη, ούτε «θρήσκος» όταν κάνει την κότα στο παπαδαριό. Κυρίως όμως, δεν μπορείς να πεις «οι γύρω του τα φταίνε» για τον πολύ απλό λόγο ότι οι γύρω του είναι ΔΙΚΗ ΤΟΥ επιλογή και ο ίδιος είναι ΠΑΝΩ από αυτούς.

[Μπορεί δηλαδή να είσαστε πολύ μαλάκες όσοι ψηφίσατε αυτόν και αυτούς τους «γύρω» του αλλά δεν μπορώ να σας κατηγορήσω ότι είδατε εγκλήματα και ενώ μπορούσατε να πιάσετε τα λαμόγια, εσείς κάνατε τους σεμνούς – οικογενειάρχες – χαμηλών - τόνων]

*ξέρω ότι μιλάω στον βρόντο αφού ο επόμενος βουλευτικός κώλος – έδρα θα τον στείλει καπάκια σε εκλογές, οπότε να ‘χαμε να λέγαμε.

P.s. : Και αυτή ήτο η ταπεινή μου συμμετοχή στο κάλεσμα βοήθειας ενός συμπλόγκερ. Anytime dude.

(ξανά) FTOY!

Θα το ξέχναγα…